مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

درمان فلج و بی حسی

طی چهار دهه گذشته، تمرکز توانبخشی ضایعه نخاعی (SCI) از مدیریت پزشکی به مسائلی که کیفیت زندکی و مشارکت اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد تغییر پیدا کرده است. فیزیوتراپیست‌ها (PTs) به طراحی و اجرای یک مداخله در فرآیند بهبودی فرد نیاز دارند که منجر به مشارکت اجتماعی حداکثری بمنظور فراهم کردن یک برنامه توانبخشی مؤثر برای فرد دچار ضایعه نخاعی شود.

فیزیوتراپی به افراد دچار ضایعه نخاعی کمک می‌کند تا بتوانند فعالیت روزانه خود را انجام دهند. این کار شامل ورزش‌هایی بمنظور بهبود قابلیت حرکتی و به همین ترتیب تحریک عصب‌ها و ماهیچه‌های ضایعه نخاعی است. علاوه بر آن، این کار می‌تواند به بازیابی عملکرد ماهیچه‌های آتروفی کمک کند. با وجود اینکه این کار خیلی مفید است اما فقط به بیماران دچار ضایعه نخاعی کمک می‌کند تا با آسیب خود زندگی کرده و از بدتر شدن آن جلوگیری شود.

واضح‌ترین نتیجه ضایعه نخاعی (SCI) فلج شدن است. گرچه ضایعه نخاعی نتایج گسترده‌ای روی عملکرد بسیاری از اعضای بدن از جمله مثانه، روده، سیستم تنفسی، سیستم قلبی عروقی و اندام جنسی نیز دارد. این ضایعه همچنین دارای پیامدهای اجتماعی، مالی و روانشناختی است و حساسیت افراد را به عوارض کلیوی و همچنین آسیب اسکلتی عضلانی، درد، پوکی استخوان و مشکلات دیگر افزایش می دهد.
بنابراین پس از انجام اقدامات اورژانسی و به تعادل نسبی رسیدن بیمار درمان فیزیوتراپی برای بازگشت وی به فعالیت‌های زندگی آغاز می شود. فیزیوتراپی می‌تواند فرد را قادر به بهبود حرکت و انجام فعالیت‌های روزمره کند.

برای دریافت برنامه فیزیوتراپی و مشاوره با متخصصان در کلنیک توانبخشی یادمان تحت نظر دکتر میتواند با شماره های 02188088541 و 02188074196 تماس بگیرید.

فیزیوتراپی چگونه می‌تواند به فرد کمک کند؟


ضایعه نخاعی (SCI) هنگامی رخ می‌دهد که نخاع پس از تصادف، سقوط، آسیب‌های ورزشی یا بیماری‌هایی مانند بیماری‌های فلج اطفال، مهره شکافدار یا میلیت عرضی آسیب دیده باشد.

آسیب به نخاع ممکن است به علت قطع شدن (کلی یا جزئی)، خرد شدن / فشرده شدن و یا کشش بیش از حد / پاره شدن نخاع اتفاق بیفتد. این ضایعه همانند “شکستگی کمر/ گردن” نیست، چرا که شکستگی کمر یا گردن به شکستگی یک یا چند مهره (استخوان‌هایی که ستون فقرات را تشکیل می‌دهند) برمی‌گردد، که لزوما به بروز آسیب نخاعی منجر نمی‌شود.

درمان با فیزیوتراپی با هدف رفع مشکلاتی است که می‌تواند پس از بروز ضایعه نخاعی اتفاق بیفتد تا فرد بتواند توانایی بالقوه خود را برای بهبود این ضایعه به حداکثر رسانده و بنابراین استقلال خود را نیز به حداکثر برساند.

این که آیا آسیب شخصی به فردی منجر به فلج چهار اندام / تتراپلژی یا فلج کامل عضلات منجر می‌شود یا خیر، درمان باید بر روی نیازهای فرد متمرکز شود. هنگامی که فیزیوتراپیست ارزیابی خود را انجام داده است و فرد می‌گوید که چه می‌خواهد به دست بیاورد، می‌توان یک دوره مناسب فیزیوتراپی را ترتیب داد که به توانبخشی کلی بدن و به حداکثر رساندن سرعت بهبودی کمک کند.

بسته به سطح آسیب نخاعی و طبیعت آن و اینکه آیا این آسیب کامل بوده یا ناقص است، مشکلات مرتبط با آن عبارتند از:

  • ضعف عضلانی / فلج
  • کاهش توانایی تنفس
  • از دست دادن حرکت و تعادل عمومی
  • از دست دادن حرکت عملکردی
  • وضعیت قرارگیری ضعیف بدن
  • درد

درمان باید بر روی فرد متمرکز شده و به طور خاص مناسب بیماری وی باشد. یک برنامه درمانی طبق یک ارزیابی جامع فیزیکی تنظیم شده است که می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • فعالیت‌های کششی برای حفظ طول عضله و تاندون و کاهش یا حداقل کردن اسپاسم / انقباض عضلانی.
  • انعطاف‌پذیری و تمرین‌های تقویتی برای کل بدن.
  • تمرینات تنفسی برای به حداکثر رساندن عملکرد ریه و جلوگیری از عفونت قفسه سینه.
  • تمرینات تناسب اندام و حالت قرار گیری بدن که می تواند به کاهش درد ناشی از وضعیت قرار گیری غلط بدن و کاهش تعادل کمک کند و از تکنیک‌های انتقال مناسب (خارج/داخل صندلی چرخدار، تخت خواب، توالت/حمام، ماشین و غیره) سود ببرد.
  • فعالیت‌های عملیاتی جهت بهبود الگوهای حرکتی اساسی از قبیل جابجا شدن روی پهلوها و نشستن و ایستادن در جایی مناسب.
  • آموزش مجدد پیاده‌روی در صورتی که فعالیت‌های کافی عضلانی و قدرت کافی در پاها وجود داشته باشد.

فیزیوتراپیست همچنین ممکن است بتواند در مورد استفاده از تجهیزات مناسب مانند صندلی چرخدار و بالشتک‌های بادی، تجهیزات ورزشی و محرک‌های عضلانی الکتریکی (EMS) / تحریک الکتریکی عملکردی (FES) به فرد توصیه‌هایی بکند.

فیزیوتراپی عصبی با در اختیار داشتن درمان مناسب و به چالش کشیدن فرد در طول پروسه بهبودی، همراه با توصیه و تشویق، در واقع می‌تواند استقلال خود را به حداکثر برساند.

فیزیوتراپی برای بیمار چه زمانی آغاز شود؟


توانبخشی بعد از ضایعه نخاعی و به محض اینکه وضعیت پزشکی بیمار پس از آسیب، پایدار می‌شود شروع می شود. این زمان می‌تواند بسته به اینکه آیا بیمار در زمان بروز ضایعه دچار آسیب‌های دیگر و یا عوارض پزشکی یا تنفسی ناشی از ضایعه هم شده یا خیر از چند روز تا چند هفته متغیر باشد. توانبخشی شامل یک رویکرد تیمی و بیمار محور است. هدف کلی توانبخشی این است که فرد را قادر سازد به زندگی سازنده و رضایت بخش خود بازگردد. این برای افراد مختلف معانی مختلفی دارد. به عنوان مثال، برخی افراد اولویت بالاتری را برای استقلال و/ یا پیاده‌روی قائل هستند، در حالی که برخی افراد دیگر چنین اولویتی قائل نیستند. تحقیقات در تلاش برای شناسایی اولویت‌های افراد مبتلا به ضایعه نخاعی بوده است، اگرچه هیچ کدام از این افراد از نمونه‌های ارائه شده استفاده نکرده‌اند و بنابراین همه چیز باید با در نظر گرفتن ملاحظات تفسیر شوند. افرادی که دارای تتراپلژی بودند، بالاترین اولویت را برای بازسازی عملکرد دست و اندام فوقانی قائل بودند و افرادی که دارای پاراپلژی بودند، بازگشت عملکرد جنسی را به عنوان مهمترین اولویت خود در نظر گرفتند. بازیابی توانایی پیاده‌روی نیز برای هر دو گروه از اهمیت بالایی برخوردار بود، اما بر خلاف آنچه اغلب تصور می شد به عنوان بالاترین اولویت نبود.

فیزیوتراپی در طی مرحله توانبخشی بر اهداف مربوط به وظایف حرکتی مانند راه رفتن، حرکت دادن صندلی چرخدار، انتقال و استفاده از اندام فوقانی تمرکز دارد. تنظیم اهداف برای یک فرد مبتلا به ضایعه نخاعی پر از ایراد است، چرا که حداقل بخش‌هایی از آن، بر پیش‌بینی‌های احتمالی فیزیوتراپیست‌ها ‘و بیماران’ از نتایج احتمالی فیزیوتراپی بستگی دارد.

ارزیابی بیماران مبتلا به ضایعه نخاعی


ارزیابی بیمار مبتلا به ضایعه نخاعی یک مرحله اولیه مهم در مدیریت فیزیوتراپی است. این مرحله نه تنها برای تعیین اهداف واقعی، بلکه برای شناسایی مشکلات کلیدی نیز مهم است. اغلب ارزیابی‌هایی که برای این منظور انجام می‌شود، ذهنی است. به عنوان مثال، یک فیزیوتراپیست طی تلاش برای تعیین مشکل اساسی، ممکن است به طور ذهنی توانایی بیمار را برای رفتن از روی صندلی چرخدار به تختخواب ارزیابی کند. ارزیابی ممکن است شامل دیدن و تحلیل تلاش‌های بیمار در انتقال از صندلی چرخدار به تختخواب باشد که به منظور تعیین بخشی از این پروسه که بیمار در انجام آن مشکل دارد و مجزا کردن مشکلاتی که در پس آن وجود دارد انجام می‌شود. این نوع ارزیابی به هدایت روند درمانی کمک می‌کند.

مداخله فیزیوتراپی


مداخله فیزیوتراپی

نتایج ارزیابی و فرآیند تنظیم هدف برای هدایت درمان استفاده می‌شود. واضح است که درمان باید مبتنی بر شواهد باشد، اما این موضوع برای فیزیوتراپییست بدلیل وجود چند آزمایش دقیق، تصادفی و کنترل شده برای بیماران با ضایعه نخاعی یک چالش واقعی محسوب می‌شود. درمانگران بیشتر وقت خود را صرف فیزیوتراپی‌های ساده‌تر که معمولا برای مقابله با اختلالاتی مانند ضعف، محدودیت حرکتی مفصلی، تناسب اندام محدود، درد و مشکلات تنفسی استفاده می‌شود، اختصاص می‌دهند و همچنین زمانی نیز بمنظور آموزش مردم برای راه رفتن، حرکت در اطراف تختخواب، حرکت روی صندلی چرخدار و استفاده از اندام فوقانی صرف می‌کنند.

مداخله فیزیوتراپی بمنظور افزایش توان جسمی

ضعف، واضح‌ترین اختلالی است که مانع از انجام وظایف موتوری توسط افراد مبتلا به ضایعه نخاعی می‌شود. در نتیجه، مداخلات آموزش افزایش توان جسمی به طور گسترده توسط فیزیوتراپیست ها اداره می‌شود. توان جسمی محدود در افراد مبتلا به ضایعه نخاعی می‌تواند به دلایل عصبی ایجاد شود، همانطور که در عضله چهارگوش افراد دارای توان درجه 2 یا 3 که در حال تلاش برای پیاده‌روی هستند دیده می‌شود. از طرفی، توان کم این افراد ممکن است همچنین به دلیل عدم وجود توده عضلانی (یا بطور دقیق‌تر، سطح مقطع فیزیولوژیکی ناکافی) در عضلات سالمی مانند عضلات فوقانی افراد مبتلا به پاراپلژی که در تلاش برای انتقال از سطح زمین به صندلی چرخدار هستند، باشد.

مداخله فیزیوتراپی بمنظور درمان و جلوگیری از کوتاه شدن عضله

کوتاه شدن عضله یک مشکل رایج بعد از ضایعه نخاعی است. حرکات منفعل و کششی به طور گسترده‌ای برای درمان و جلوگیری از کوتاه شدن عضله استفاده می شود.

مداخلات فیزیوتراپی برای بهبود عملکرد وظایف موتوری

فیزیوتراپی بیشتر در جهت بهبود توانایی بیماران برای انجام وظایف حرکتی مانند راه رفتن، انتقال، حرکت دادن صندلی چرخدار و استفاده از اندام فوقانی می‌باشد.

از اولین درمان چه انتظار ی باید داشت


در طی مراجعه یا “ارزیابی” اولیه شما (60 تا 90 دقیقه)، یک سابقه دقیق از میزان کلی سلامت شما، از جمله آسیب‌های قبلی، جراحی‌ها یا نواحی از بدن که باعث نگرانی شما هستند، بررسی می‌شود. فیزیوتراپیست سپس آسیب های موجود شما را بررسی کرده و به طور کامل مفاصل، قابلیت حرکتی بدن (مکانیک بدن)، عضلات، استخوان‌ها و بافت نرم شما را بمنظور تعیین علت آسیب ارزیابی می‌کند و یک برنامه درمانی برای کاهش درد و ناخوشی و بازیابی سطح عملکردی شما توصیه می‌کند. این برنامه درمانی می‌تواند شامل هر ترکیبی از تن‌درمانی، از جمله ART – تکنیک انتشار فعال، شیوه درمانی، برنامه‌های ورزشی و آموزش باشد.



مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

شکستگی آرنج دست

شکستگی آرنج، یک عارضه‌ی نسبتاً شایع است. گرچه این شکستگی‌ها معمولاً به خودی خود و نه همراه با آسیب‌های دیگر اتفاق می‌افتند، اما می‌توانند بخشی از یک صدمه‌ی پیچیده‌تر به آرنج نیز باشند. در شکستگی آرنج، استخوان ممکن است اندکی ترک بخورد یا به قسمت‌های مختلف شکسته شود. قسمت‌های شکسته شده‌ی استخوان ممکن است به صورت مستقیم باقی مانده یا از جای خود خارج شوند (شکستگی دررفتگی). در برخی از موارد، استخوان به طوری می‌شکند که قسمت‌های آن از پوست بیرون آمده یا زخم به درون استخوان نفوذ می‌کند. این عارضه شکستگی باز نامیده می‌شود. شکستگی‌ها باز جدی هستند، چرا که زمانی که پوست شکاف می‌خورد، احتمال بروز عفونت هم در زخم و هم در استخوان افزایش می‌یابد. در این صورت، درمان فوری برای پیش‌گیری از عفونت مورد نیاز است.

درمان‌ها برای شکستگی سر آنج به شدت آسیب وارد شده بستگی دارند. برخی از شکستگی‌های ساده می‌توانند با استفاده از آتل تا زمانی که استخوان بهبود یابد، درمان شوند. با این حال در بیشتر شکستگی‌های آرنج، در زمان وارد شدن آسیب، قسمت‌هایی از استخوان از جای خود خارج می‌شوند. برای اینگونه شکستگی‌ها، جراحی برای بازیابی آناتومی طبیعی آرنج و نیز حرکات مفصل، مورد نیاز است.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

آناتومی


آرنج از سه استخوان تشکیل شده است:

  • استخوان بازوی تحتانی (دیستال): انتهای پایینی استخوان بازو می‌باشد. این قسمت، قسمت بالایی آرنج را تشکیل داده و قرقره‌ای است که در اطراف آن بازو خم و راست می‌شود.
  • سر محوری: انتهای برجسته‌ی زند زبرین است در نقطه‌ای که به آرنج می‌رسد. این استخوان، در زمانی که بازوی خود را کمی خم کنید به بالا و پایین سر می‌خورد و زمانی که مچ دست خود را به بالا و پایین می‌چرخانید، در اطراف زند زیرین می‌چرخد.
  • سر آرنج: بخشی از استخوان زند زیرین است که مانند فنجان، انتهای پایینی استخوان بازو را پوشش داده و یک لولا را برای حرکت آرنج ایجاد می‌کند. نقطه‌ی استخوانی سر آرنج به سادگی می‌تواند زیر پوست حس شود چرا که این استخوان تنها توسط یک لایه‌ی نازک از بافت پوشیده شده است.

آرنج با معماری استخوانی آن به همراه رباط‌ها، تاندون‌ها و ماهیچه‌ها کنار هم نگه داشته می‌شود. سه عصب عمده از مفصل آرنج می‌گذرند.

شکستگی آرنج


شکستگی آرنج، به وجود آمدن یک شکست در سر استخوانی آرنج می‌باشد. این قسمت تیز استخوان، بخشی از زند زیرین است که یکی از سه استخوانی است که برای شکل دادن به مفصل آرنج به هم می‌رسند. سر آرنج، مستقیماً در زیر پوست آرنج قرار داشته و محافظت چندانی را از عضلات یا دیگر بافت‌های نرم دریافت نمی‌کند. در صورت وارد شدن ضربه‌ی مستقیم به آرنج یا سقوط بر روی بازوی باز این استخوان ممکن است به سادگی بشکند. این شکستگی می‌تواند بسیار دردناک بوده و حرکت آرنج را بسیار دشوار یا غیر ممکن نماید.

چه عواملی منجر به شکستگی استخوان آرنج می‌شوند؟


شکستن آرنج غالباً به دلایل زیر رخ می‌دهد:

  • سقوط مستقیم بر روی آرنج
  • ضربه‌ی مستقیم به آرنج از یک جسم سخت مانند کلا بیس بال یا داش‌بر یا در ماشین در هنگام تصادفات رانندگی
  • سقوط بر روی بازوی باز درحالی که آرنج برای ایجاد استحکام در هنگام افتادن، به سفتی گرفته شده باشد. در این موقعیت، عضلات سه سر، که به آرنج متصل می‌شوند، ممکن است قسمتی از استخوان را از استخوان زند زیرین جدا کنند. آسیب‌های وارد شده به رباط‌های اطراف آرنج نیز ممکن است باعث ایجاد این نوع صدمه شوند.

علائم و نشانه‌های شکستگی استخوان آرنج چیست؟


علامت و نشانه های شکستگی استخوان آرنج چیست

شکستگی آرنج معمولاً باعث ایجاد درد ناگهانی و شدید شده و می‌تواند مانع حرکت دادن بازو توسط شما شود. علائم و نشانه‌های دیگر شکستگی شامل موارد زیر هستند:

  • تورم در نوک یا پشت آرنج
  • کبودی در اطراف آرنج. گاهی اوقات این کبودی از بازو به سمت شانه‌ها یا از ساعد به سمت مچ دست حرکت می‌کند.
  • حساسیت به لمس
  • بی‌حسی در یک یا چند انگشت
  • درد در صورت حرکت دادن آرنج یا چرخاندن ساعد
  • احساس عدم ثبات در مفصل، به صورتی که انگار آرنج دارد از جای خود بیرون می‎زند.

در برخی از موارد، بیمار قادر نیست که تمامی حرکات را در آرنج آسیب دیده بازیابی کند. در بیشتر این موارد، بیمار نمی‌تواند بازوی خود را به صورت کامل باز کند یا صاف نماید. خوشبختانه، عدم توانایی صاف کردن بازو، معمولاً بر عملکرد کلی بازو اثر نمی‌گذارد. بیمارانی که بخش قابل توجهی از حرکات را از دست داده‌اند، ممکن است به فیزیوتراپی شدید، بریس‌های خاص یا جراحی‌های بیشتر نیاز داشته باشند. این مورد در شکستگی آرنج معمولاً شایع نیست.

آرتریت پس از آسیب، نوعی از آرتریت است که پس از آسیب در مفصل ایجاد می‌شود. حتی زمانی که استخوان‌های شما به صورت نرمال بهبود یافته‌اند، پوشش غضروفی و سطوح مفصل ممکن است همچنان به صورت آسیب‌دیده بوده و در طول زمان باعث ایجاد درد و سختی شوند. آرتریت پس از آسیب یک عارضه‌ی نسبتاً شایع در شکستگی آرنج می‌باشد. این مورد می‌تواند بلافاصله پس از وقوع شکستگی یا در طی سالیان بعد ایجاد شود. برخی از بیماران مبتلا به آرتریت پس از آسیب به انجام جراحی اضافی برای بهبود علائم خود نیاز پیدا می‌کنند. با این حال، برای بسیاری از بیماران، درد کمی باقی می‌ماند و احتیاج به درمان‌های اضافی نخواهد بود.

چگونه پزشک شکستگی آرنج را معاینه و ارزیابی می‌کند؟


چگونه پزشک شکستگی آرنج را معاینه و ارزیابی می کند

پزشک پیرامون سابقه‌ی پزشکی و سلامت کلی شما، با شما صحبت کرده و درباره‌ی علائمتان سؤال‌هایی می‌پرسد. او سپس آرنج را شما را معاینه می‌کند تا میزان آسیب را ارزیابی کند. در هنگام معاینه، پزشک:

  • پوست شما را به دنبال پارگی یا بریدگی بررسی می‌کند. در شکستگی‌های شدید، قسمت‌هایی از استخوان می‌توانند پوست را بشکافند و این موضوع، ریسک بروز عفونت را افزایش می‌دهد.
  • تمامی ناحیه‌ی اطراف آرنج را برای تعیین اینکه آیا حساسیت وجود دارد یا خیر، لمس (حس) می‌کند. این کار می‌تواند دیگر شکستگی‌های استخوان یا آسیب‌ها، مانند دررفتگی آرنج را مشخص کند.
  • نبض شما بر روی مچ را می‌گیرد تا مطمئن شود که جریان خون به خوبی در دست و انگشتان شما وجود دارد.
  • بررسی می‌کند که آیا شما می‌توانید انگشتان و مچ دست خود را حرکت دهید و چیزها را با انگشتان خود لمس کنید یا خیر.

گرچه شما ممکن است تنها در قسمت آرنج درد داشته باشید، اما پزشک شانه، قسمت بالایی بازو، ساعد، مچ دست و خود دست را برای اطمینان از عدم وجود آسیب‌های دیگر، معاینه می‌کند.

آزمایشات اشعه‌ی ایکس، تصاویری را از ساختارهای متراکم، مانند استخوان به دست می‌دهند. پزشک، انجام این آزمایش را برای کمک به تشخیص شکستگی، تجویز می‌کند. بسته به علائم شما، پزشک انجام آزمایش اشعه‌ی ایکس از قسمت بالایی بازو، ساعد، شانه، مچ و یا دست را برای تعیین وجود آسیب‌های دیگر، توصیه می‌نماید.

درمان شکستگی آرنج


زمانی که شما در اتاق اورژانس هستید، پزشک احتمالاً یک آتل (مانند قالب گچ) را بر روی آرنج شما قرار داده و بندی را به شما می‌دهد تا بتوانید آرنج را در آن محل نگه دارید. درمان فوری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • قرار دادن یخ برای کاهش درد و تورم
  • دادن داروهایی برای تسکین درد

در همین زمان، نیاز یا عدم نیاز به جراحی برای ترمیم شکستگی، تعیین می‌شود. همه‌ی شکستگی‌های آرنج به انجام جراحی نیاز ندارند.

درمان بدون جراحی


درمان بدون جراحی شکستگی آرنج

اگر قسمت‌هایی از استخوان از جای خود بیرون نرفته باشند (دررفتگی وجود نداشته باشد)، شکستگی معمولاً می‌تواند با یک آتل یا نگهداشتن آرنج در جای خود در طول فرایند بهبودی، درمان شود. در طول این فرایند، پزشک به صورت مکرر آزمایش اشعه‌ی ایکس را انجام می‌دهد تا مطمئن شود که استخوان از محل خود حرکت نکرده باشد. آتل‌ها معمولاً شش هفته قبل از شروع حرکت آهسته، استفاده می‌شوند. اگر شکستگی در طول این زمان در جای خود حرکت کند، ممکن است به انجام جراحی برای بازگرداندن استخوان‌ها به محل درست خود نیاز باشد. به این دلیل که درمان غیر جراحی گاهی اوقات می‌تواند به دوره‌های طولانی آتل‌بندی یا گچ گرفتن نیاز داشته باشد، آرنج شما ممکن است به شدت سخت شود. به همین دلیل، پس از این درمان‌ها شما به دوره‌های طولانی‌تری از فیزیوتراپی برای بازیابی حرکات آرنج نیاز دارید. در طول فرایند توانبخشی، پزشک یا فیزیوتراپیست، تمرین‌هایی را به شما ارائه می‌دهند تا به موارد زیر کمک شود:

  • بهبود بازه‌ی حرکتی
  • کاهش سختی
  • تقویت عضلات موجود در آرنج

شما اجازه نخواهید داشت که تا چند هفته چیزی را با بازوی آسیب دیده‌ی خود بلند کنید، بکشید یا هل دهید. پزشک، درباره‌ی محدودیت‌های خاص مورد نیاز با شما گفتگو خواهد کرد.

 

تحریک استخوان

تحریک استخوان با مقدار کم جریان الکتریکی یا اولتراسوند (امواج صوتی با فرکانس بالا) برای کمک به تسریع بهبود استخوان استفاده می‌شود. این کار در مطب پزشک انجام می‌شود. دو نوع تحریک استخوان وجود دارد: الکترونیکی و اولتراسونیک.

گچ شکستگی آرنج

اگر سر استخوانی آرنج یا سر آرنج شما شکسته باشد، پزشک ممکن است توصیه کند که بازو برای مدت سه هفته در یک قالب گچی بی‌حرکت شود. برای درست کردن قالب گچی، پزشک گچ نرم و قابل انعطاف را بر روی بازو اعمال می‌کند. گچ وقتی که خشک شدن سخت شده و استخوان آسیب‌دیده را محافظت کرده و تا زمان بهبود، از حرکت دادن بازو توسط شما، جلوگیری می‌کند.

آتل شکستگی آرنج

آتل، یک وسیله‌ی محکم است که مطابق با شکل بازوی شما بوده و آن را با نوارهایی نرم در جای خود نگه می‌دارد. پزشک ممکن است آتل را در صورتی که شکستگی در استخوان بازوی دیستال یا سر آرنج (نوک استخوانی آرنج) وجود داشته باشد، تجویز کند.

تزریق شکستگی آرنج

تزریق در مفصل آرنج، یک ابزار تشخیصی و درمانی کاربردی برای پزشکان است. درد مداوم مرتبط با بیماری‌های التهابی، به خوبی به تزریق در محل پاسخ می‌دهند. تزریق کورتیکواستروئید، یک گزینه‌ی درمانی پذیرفته شده برای اپیکوندیلیت میانی و جانبی می‌باشد. آسپیراسیون و تزریق بورسای آرنج، زمانی که بورسا ملتهب شده است، کاربرد دارند. پس از انتخاب این گزینه، تکنیک‌های صحیح، انتخاب و مقدار داروها و ضروریت‌های بعدی درست برای رسیدن به نتایج مؤثر، مورد بحث قرار می‌گیرند.

بیماران معمولاً کمی پس از جراحی و گاهی اوقات در روز بعد از آن، تمرین‌های ورزشی را برای بهبود حرکت در آرنج و ساعد، شروع می‌کنند. بسیار مهم است که تمرین‌های ورزشی را به اندازه‌ای که توصیه شده است، انجام دهید. تمرین‌ها تنها در صورتی تفاوت ایجاد می‌کنند که به صورت منظم انجام شوند.

درمان با جراحی


جراحی معمولاً در صورت وجود موارد زیر برای شکستگی آرنج مورد نیاز است:

  • استخوان‌ها از جای خود خارج شده باشند (شکستگی همراه با دررفتگی).
  • قسمت‌هایی از استخوان پوست را شکافته باشد (شکستگی باز).

جراحی برای شکستگی آرنج معمولاً شامل قرار دادن قسمت‌های شکسته‌ی استخوان در مکان صحیح آنها و جلوگیری از حرکت مجدد آنها تا زمان بهبودی کامل می‌باشد. به دلیل ریسک زیاد بروز عفونت، شکستگی‌های باز در زودترین زمان ممکن، معمولاً در طول چند ساعت، جراحی می‌شوند. در اتاق اورژانس، به بیماران از طریق رگ آنها (تزریق داخل وریدی) آنتی بیوتیک داده می‌شود و ممکن است واکسن کزاز هم زده شود. در طول جراحی، برش‌های ناشی از آسیب و سطوح استخوان شکسته به صورت کامل پاک می‌شوند. استخوان نیز معمولاً در طول همان جراحی ترمیم می‌گردد.

ریداکشن باز و تثبیت درونی

این فرایند معمولاً برای درمان شکستگی‌های سر آرنج استفاده می‌شود. در طول این فرایند، نخست تکه‌های استخوان در ردیف درست خود جا انداخته می‌شوند. سپس قسمت‌های استخوان با پیچ‌ها، سیم‌ها، پین‌ها یا صفحات فلزی که به قسمت بیرونی استخوان متصل می‌گردند، نگه داشته می‌شوند.

پیوند استخوان

اگر قسمتی از استخوان از طریق زخم از دست رفته باشد یا استخوان خرد شده باشد، شکستگی ممکن است به پیوند استخوان برای پر کردن شکاف‌های نیاز پیدا کند. پیوند استخوان می‌تواند از یک دهنده (آلوگرافت) یا از استخوان دیگری در بدن خود فرد (آتوگرافت) (بیشتر اوقات از لگن فرد) گرفته شود. در برخی از موارد، یک ماده‌ی مصنوعی می‌تواند استفاده شود.

برداشتن بخش شکسته

اگر بخش شکسته‌ی استخوان آنقدر کوچک است که نمی‌توان آن را ترمیم کرد، گاهی اوقات برداشته می‌شود. زمانی که این کار انجام شد، تاندون سه سر، که به این بخش متصل است، مجدداً به بخش باقیمانده‌ی زند زیرین متصل می‌گردد.

عوارض جراحی

تمامی جراحی‌ها با ریسک‌هایی همراه هستند. اگر پزشک شما انجام جراحی را به شما توصیه کرده است، او مزایای محتمل جراحی را بیشتر از ریسک‌های مرتبط با آن دیده است. عوارض بالقوه‌ی این جراحی شامل موارد زیر می‌باشند:

عفونت

با هر نوع جراحی، ریسک عفونت همراه است. پزشک اقدامات خاصی را برای کمک به پیش‌گیری از عفونت انجام می‌دهد.

حساسیت به فلز

درصد کمی از بیماران ممکن است به ایمپلنت‌های فلزی که برای ترمیم شکستگی استفاده می‌شوند، حساسیت نشان بدهند.

آسیب به عصب‌ها و رگ‌های خونی

ریسک بسیار کمی از آسیب به عصب‌ها و رگ‌های خونی اطراف آرنج در این نوع جراحی وجود دارد. این مورد، یک عارضه‌ی جانبی غیر معمول است.

جوش نخوردن

در بعضی موارد، شکستگی بهبود پیدا نمی‌کند. شکستگی ممکن است از پیچ‌ها یا صفحات جدا شده یا سیم‌ها ممکن است حرکت کرده یا بشکنند. این اتفاق ممکن است به دلایل مختلفی از جمله موارد زیر بیفتد:

  • بیمار از دستورات پس از جراحی پیروی نکرده باشد.
  • بیمار دارای یک بیماری مانند دیابت باشد که فرایند بهبود را آهسته می‌کند. سیگار کشیدن و استفاده از دیگر محصولات تنباکو نیز باعث کاهش سرعت بهبودی بیمار می‌شود.
  • اگر شکستگی با ایجاد برش در پوست همراه باشد (شکستگی باز)، فرایند بهبود معمولاً آهسته‌تر است.
  • وجود عفونت‌ها نیز می‌توانند بهبودی را کند کرده یا آن را متوقف کنند.

اگر شکستگی بهبود نیابد، جراحی اضافی ممکن است مورد نیاز باشد.

کنترل درد

بیشتر شکستگی‌ها با درد متوسطی برای چند روز تا چند هفته همراه هستند. بسیاری از بیماران درمی‌یابند که استفاده از یخ، نگه داشتن بازوی خود بالاتر از قلب و داروهای مسکن ساده و بدون نسخه، همه‌ی آن چیزی است که برای کنترل درد مورد نیاز هستند. اگر درد شما شدید است، پزشک ممکن است یک داروی مسکن قوی‌ با نسخه مانند مشتقات تریاک را برای چند روز توصیه کند. آگاه باشید که با اینکه این موادمخدر به تسکین درد پس از جراحی کمک می‌کنند اما وابستگی به مخدر و اوردوز آنها نیز ممکن است به یک مسئله‌ی حیاتی سلامت عمومی تبدیل شود. به همین دلیل، داروهای مخدر تنها برای مدت زمان بسیار کوتاهی تجویز می‌شوند. مهم است که از این داروها تنها به صورت توصیه شده توسط پزشک استفاده شود. به محض اینکه درد شما شروع به بهبود کرد، استفاده از این داروها را متوقف کنید.

توانبخشی

چه درمان شما به صورت جراحی و چه به صورت غیر جراحی باشد، بهبودی کامل از شکستگی آرنج به تلاش شما در مورد توان‌بخشی، نیاز خواهد داشت.

نتایج


بیشتر بیماران می‌توانند پس از چهار ماه به فعالیت‌های طبیعی خود بازگردند، گرچه بهبودی کامل ممکن است بیش از یک سال طول بکشد. قدرت بهبود در بازو، معمولاً بیش از آنچه که مورد انتظار است طول می‌کشد. اگرچه آزمایشات اشعه‌ی ایکس ممکن است بهبود کامل شکستگی را نشان بدهند، اما برخی از بیماران گزارش می‌دهند که همچنان دارای محدودیت‌هایی در حرکات خود می‌باشند. این بیماران معمولاً با گذشت زمان بهبود میابند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”



مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

کاهش درد ناشی از شکستگی ترقوه

استخوان ترقوه (یا چنبر) یک استخوان بلند و باریک در پایه گردن است. این استخوان، پشتیبانی محکم بین کتف (تیغه شانه) و جناغ سینه (قفسه سینه) است. ترقوه چندین نقش را به عهده دارد: این استخوان، بازو را به استخوان محوری یا تنه بدن وصل می‌کند و به حرکت و  سلامت بالا تنه بدن کمک می کند. استخوان ترقوه همراه با عضلات ساب کلاویوس (عضله سینه)،  عصب‌ها و رگ‌های خونی زیر آن را پوشش داده و حفاظت می‌کند. شکستگی ترقوه اغلب در کودکان و بزرگسالان زیر سن 25 سالگی رخ می‌دهد که به دلیل تصادفات ورزشی و دیگر ضربات ایجاد می‌شود. شکستگی استخوان ترقوه در افراد مسن نیز که دچار کاهش توده استخوانی هستند، شایع است.

شکستگی ترقوه یک شکاف در استخوان ترقوه است، که یکی از استخوان‌های شانه می‌باشد. این نوع از شکستگی نسبتاً شایع است، که حدود 5 درصد تمامی شکستگی بزرگسالان را شامل می‌شود. اکثر شکستگی‌های ترقوه هنگامی رخ می‌دهد که فرد روی شانه به زمین می‌خورد یا کشیدگی بازو فشار زیادی به این استخوان وارد می‌کند که شکاف برداشته یا می‌شکند. ترقوه شکسته، می‌تواند بسیار دردناک باشد و حرکت بازو را بسیار سخت کند. بسیاری از شکستگی‌های ترقوه ممکن است با استفاده از آویز دست یا اسلینگ که بازو و شانه را در هنگام بهبود استخوان ثابت نگه می‌دارد، درمان شود. با این حال در برخی از شکستگی‌های ترقوه، تکه‌ای از استخوان هنگام آسیب، از جای خود خارج می‌شود. در این شکستگی‌های پیچیده ، جراحی ممکن است لازم باشد تا ترقوه  دوباره هم تراز شود. شکستگی ترقوه نستباً شایع است و در افراد در تمامی سنین رخ می‌دهد. اکثر شکستگی‌ها در بخش میانی یا شفت استخوان ایجاد می‌شود.  گاهی اوقات این استخوان در جایی می‌شکند که به قفسه سینه یا تیغه شانه متصل است. شکستگی‌های ترقوه متفاوت است. استخوان ممکن است تنها کمی شکاف بردارد یا به چندین قسمت تقسیم شود (شکستگی خرد شده). تکه‌های شکسته استخوان ممکن است  مستقیم در یک خط قرار بگیرند یا از جای خود خارج شوند (شکستگی با جابجایی).

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

شکستگی ترقوه و انواع آن


شکستگی ترقوه و انواع آن

گرچه شکستگی ترقوه شایع است و معمولاً بدون توجه به درمان انتخاب شده بهبود می‌یابد، اما عوارض نیز ممکن است رخ دهد و نیاز به توجه دقیق را می‌طلبد. تلاش‌های متعددی انجام شده تا یک طرح طبقه بندی شده برای شکستگی‌های ترقوه ایجاد شود. رایج‌ترین سیستم که توسط آل‌من ایجاد شده که در آن ترقوه به سه قسمت تقسیم می‌شود، در زیر بیان شده است:

  • شکستگی‌های گروه یک: آسیب‌های یک سوم میانی
  • شکستگی‌های گروه دو: آسیب‌های یک سوم دیستال
  • شکستگی‌های گروه سوم: آسیب‌های یک سوم (نزدیک مبدا) وسط

نشانه‌ها و علائم


نشانه‌ها و علائم شکستگی تقوه

نشانه‌ها و علائم پزشکی شکستگی ترقوه عبارتند از :

  • بیمار می‌تواند ناحیه آسیب‌دیده را با بازوی سالم نگه دارد.
  • شانه ممکن است نسبت به طرف دیگر کوتاه‌تر به نظر برسد و ممکن است دچار افتادگی شود.
  • ورم، خون مردگی یا اکیموز و حساس بودن در ناحیه تروقه قابل توجه است.
  • ساییدگی روی ترقوه قابل توجه است و نشان دهنده این است که شکستگی از یک مکانیسم مستقیم است.
  • صدای سایش دو انتهای شکستگی که به یکدیگر ساییده می‌شود ممکن است با یک دستکاری آرام ملاحظه شود.
  • تنفس سخت یا کاهش صدای تنفس در ناحیه آسیب دیده ممکن است نشان دهنده آسیب ریوی مانند پنوموتوراکس باشد.
  • معاینه کتف و دنده ها می‌تواند آسیب در آن را نشان دهد.
  • باز شدن و سفید شدن پوست در ناحیه شکستگی می‌تواند نشان دهنده شکستگی باز آویزان باشد، که اغلب نیاز به تثبیت جراحی دارد.
  • استفاده نکردن از بازو در سمت آسیب دیده یک نشانه در نوزادان است.
  • اختلال عملکرد عصب انتهایی مرتبط، نشان دهنده آسیب به شبکه بازویی است.
  • کاهش ضربان ممکن است نشان دهد که به شریان ساب کالوین آسیب وارد شده است.
  • گرفتگی وریدی ، تغییر رنگ و ورم نشان دهنده آسیب به ورید ساب کالوین است.

تشخیص


تشخیص شکستگی ترقوه

بررسی‌های آزمایشگاهی

  • تست شمارش سلول خونی (CBC): اگر فرد به آسیب عروقی مشکوک باشد، باید مقدار هموگلوبین و  هماتوکریت بررسی شود.
  • گاز خون شریانی (ABG): اگر آسیب به ریه مشکوک باشد یا تشخیص داده شود.

بررسی‌های تصویربرداری

  • رادیوگرافی قفسه سینه: انسداد خلفی قدامی سینه (همراه با تست گاز خون شریانی ذکر شده در فوق) اگر آسیب به ریه مشکوک باشد یا تشخیص داده شده
  • رادیوگرافی ترقوه و شانه
  • سی تی اسکن یا توموگرافی کامپیوتری (CT) با بازسازی سه بعدی (3-D): برای ارزیابی شکستگی‌های جابجا شده
  • آرتریوگرافی: اگر پزشک به آسیب عروقی مشکوک باشد.
  • سونوگرافی

روشهای درمان


روش‌های درمان شکستگی استخوان ترقوه می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

درمان شکستگی ترقوه با بند محافظ و ابزارهای کمکی

درمان شکستگی ترقوه با بند محافظ و ابزارهای کمکی

گاهی اوقات نواری در اطراف بند محافظ بسته می‌شود تا آن را به بدن محکم نگه دارد. بعضی از اوقات یک بانداژی به شکل 8 مورد استفاده قرار می‌گیرد. این بانداژ در اطراف هر دو شانه و گردن بسته می‌شود تا شانه‌ها را به سمت عقب و بالا نگه دارد. هر دو روش درمانی برای شکستگی ترقوه مناسب است. به بیماران توصیه می‌شود که از این بند محافظ  تمام مدت استفاده کنند ، تا زمانی که با حرکت دادن دست، دیگر دردی احساس نکنند. بهبودی معمولاً در کودکان 2 تا 4 هفته و در بزرگسالان 4 تا 8 هفته طول می‌کشد. بند محافظ‌های تبلیغ شده موجود در بازار  نیز می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.

فیزیوتراپی پس از شکستگی ترقوه

فیزیوتراپی پس از شکستگی ترقوه

برنامه فیزیوتراپی درمانی شبیه به موارد غیر جراحی است، گرچه این بار یک پروتکل درمانی توسط جراح ارائه شده که باید دنبال شود. فیزیوتراپی به سرعت پس از تثبیت ترقوه با وسیله فلزی با جراحی، شروع می‌شود تا درد را کاهش دهد و شکل گیری بافت زخم در اطراف شانه را کاهش دهد. دوره بهبودی و فیزیوتراپی عموماً 8 تا 12 هفته طول می‌کشد. مانند دوره توانبخشی غیرجراحی، تمرکز فیزیوتراپی در اولین هفته بر کاهش درد و کنترل ورم است. با اینکه چند وسیله فلزی برای یکپارچه کردن استخوان و ثبات آن در ترقوه قرار داده می‌شود، اما بیمار می‌تواند برخی از حرکات آرام ورزشی را شروع کند، که بستگی به تحمل بیمار دارد. بیمار ممکن است همچنان در این زمان نیز از بند محافظ استفاده کند. سپس فیزیوتراپ محدوده حرکت و ورزش‌های تقویتی را مانند توانبخشی برای درمان غیرجراحی شکستگی ترقوه افزایش می‌دهد. محدوده کامل ورزش‌های حرکتی و درمان دستی زمانی افزایش می‌یابد که تصاویر اشعه ایکس نشان دهد که ترقوه در جای مناسب قرار گرفته و بهبود یافته که معمولاً پس از 4 هفته  رخ می‌دهد. اکثر ورزش‌های شدید و مقاومتی در هفته‌های 6 تا 8 پس از جراحی توصیه می‌شود و اشعه ایکس باید بهبودی کامل استخوان را نشان دهد.

تمرین‌های ورزشی پس از درمان شکستگی ترقوه

تمرین های ورزشی پس از درمان شکستگی ترقوه

در اینجا چندین نمونه از تمرین‌های ورزشی توانبخشی برای مشکل شما ارائه شده است. هر ورزش را به آهستگی شروع کنید. اگر احساس درد کردید ورزش را رها کنید. پزشک یا فیزیوتراپ به شما خواهند گفت که چه زمانی این ورزش‌ها را شروع کنید و  کدام یک برای شما مناسب‌تر است.

فشردن تیغه شانه

فشردن تیغه شانه

  • در حالی که ایستاده‌اید و بازوها در کنار شما قرار دارد، هر دو تیغه شانه را به هم فشار دهید. هنگام فشردن، شانه‌های خود را به سمت بالا نکشید.
  • به مدت 6 ثانیه در این حالت بمانید.
  • این کار را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

ورزش وال انجل  (Wall angels)

ورزش وال انجل

  • این ورزش را در حالی که پشت خود را به دیوار قرار دادید شروع کرده و دو دست خود را به بالای سر ببرید.
  • بازوهای خود را در مقابل دیوار بگیرید، آرنج خود را خم کرده و به آرامی بازوی خود را پایین بیاورید و در همان حال تیغه‌ هر دو شانه را به هم فشار دهید.
  • این حرکت را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

خم کردن شانه (دراز کش)

خم کردن شانه (دراز کش

    • دقت کنید: برای درست کردن عصا برای انجام این ورزش از یک لوله پی وی سی یا دسته جارو که سر جارویی آن برداشته شده، استفاده کنید. عصا باید حدود 30 سانتی‌متر از شانه شما پهن‌تر باشد.
  • به پشت دراز بکشید، عصا را با هر دو دست نگه دارید.هنگام نگه داشتن عصا، کف دست شما باید رو به پایین باشد.
  • آرنج خود را صاف نگه دارید، و به آهستگی بازوی خود را بالای سر ببرید تا زمانی که در قسمت شانه‌ها، بالای کمر و سینه احساس کشش کنید.
  • به مدت 15 تا 30 ثانیه در این حالت بمانید
  • این حرکت را 2 تا 4 بار تکرار کنید.

کشش سینه (حالت دراز کش)

 

کشش سینه (حالت دراز کش

  • در حالی که آرنج خود را خم کرده، به پشت دراز بکشید. بازوی شما باید دورتر از بدن شما باشد، و بازو و آرنج باید روی سطحی که شما دراز کشیدید مانند سطح زمین، قرار داشته باشد.
  • دست خود را بالای سر ببرید تا زمانی که در سینه احساس کشش کنید.
  • به مدت 15 تا 30 ثانیه در این حالت بمایند.
  • این حرکت را 2 تا 4 بار تکرار کنید.

 

مراقبت‌های پس از درمان یک بخش مهم از درمان  و اطمینان از بهبودی شما است. اطمینان حاصل کنید که تمامی مراجعات مشخص شده به پزشک را دنبال کرده و اگر با مشکلی مواجه شدید با پزشک یا پرستار تماس بگیرید. همچنین بسیار خوب است که از نتایج آزمایش‌ خود مطلع شده و لیستی از داروهایی که مصرف می‌کنید را تهیه کنید.

درمان جراحی شکستگی ترقوه

درمان جراحی شکستگی ترقوه

هنگامی که شکستگی میانی ترقوه به جراحی تثبیت نیاز دارد، عمل رایج انجام شده، شامل کاهش باز شدگی شکستگی است که با وارد کردن میله اینترامدولاری یا تثبیت با پیچ و پلاک انجام می‌شود. بدون توجه به تکنیک دقیق مورد استفاده، اصول کلی برای درمان شکستگی یا تثبیت و ثبات فاصله استخوان غرابی ترقوی اعمال می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”

 



مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

آرتریت روماتوئید (RA، روماتیسم مفصلی) یک بیماری التهابی مزمن مفاصل است. این یک بیماری خود ایمنی است که در آن، سیستم ایمنی بدن شما پوشش مفاصل را به عنوان یک عامل خارجی در نظر گرفته و به آن حمله کرده و آسیب می‌زند، که منجر به التهاب و درد می‌شود. اکثر اوقات روماتیسم مفصلی بر مفاصل دیستال به طور متقارن اثر می‌گذارد،  مانند دست‌ها، مچ دست و زانوها.

روماتیسم مفصلی یک بیماری خود ایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به طور طبیعی از سلامت آن محافظت کرده که این کار با حمله به عوامل خارجی مانند باکتری و ویروس به طور اشتباه به مفاصل حمله کند. اینکار منجر به التهاب شده که  باعث می‌شود پوشش داخلی مفصل (سینوویوم) ضخیم شده، و باعث ورم و درد در اطراف مفصل می‌شود. سینوویوم مایعی ایجاد می‌کند مفاصل را لیز کرده و کمک می‌کند که به راحتی حرکت کنند. اگر التهاب بررسی نشود، می‌تواند به غضروف آسیب برساند، بافت قابل انعطاف که انتهای استخوان‌ها را در مفصل پوشش می‌دهد. با گذشت زمان، غضروف از بین رفته و فضای بین مفاصل می‌تواند کوچکتر شود. مفاصل می‌تواند شل شده، بی‌ثبات و دردناک شود و حرکت خود را از دست بدهد. ناهنجاری مفصل نیز رخ خواهد داد.  آسیب مفصل برگشت‌پذیر نیست و چون این مشکل زود رخ می‌دهد، پزشک تشخیص زودهنگام و درمان تهاجمی را برای کنترل روماتیسم مفصلی پیشنهاد می‌دهد. روماتیسم مفصلی عمدتاً بر مفاصل دست، پا، مچ دست، آرنج‌ها، زانوها و قوزک پا اثر می‌گذارد. این مفصل آسیب‌دیده معمولاً متقارن است. بدین معنی که اگر یک زانو یا دست آسیب ببیند، معمولاً دیگری نیز آسیب می‌بیند. چون روماتیسم مفصلی می‌تواند سیستم بدن را تحت تاثیر قرار دهد، مانند سیستم قلبی عروقی یا سیستم تنفسی، که به آن بیماری سیستماتیک می‌گویند. سیستماتیک به معنی کل بدن است.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

روماتیسم مفصلی در مقابل آستئوآرتریت


چندین نوع آرتروز مختلف وجود دارد، که شامل روماتیسم مفصلی، استئوآرتریت، نقرس و لوپوس یا سل جلدی است. استئوآرتریت شایع‌ترین نوع آرتروز است. آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت به طور متفاوت بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در روماتیسم مفصلی پوشش مفصل ملتهب شده و سرانجام مفصل را از بین می‌برد. اما در استئو‌آرتریت، غضروفی که انتهای استخوان‌ها را در یک مفصل می‌پوشاند، به دلیل عوامل مختلف آسیب می‌بیند، و بیشتر یک بیماری مکانیکی (فرسایشی) در نظر گرفته می‌شود. روماتیسم مفصلی باعث التهاب در سینوویوم (پوشش مفصلی که مقدار کمی از مایع سینویال را تولید می کند که غضروف را مرطوب کرده و مفصل را نرم می‌کند) می‌شود. این التهاب منجر به قرمز شدن و ورم کردن مفاصل شده و مایعات اضافی و درد ایجاد می‌کند. این التهاب بوسیله تجمع مایع و سلول در سینوویوم ایجاد می‌شود.  مفاصل شما به دو دلیل آسیب می‌بیند:

  • انتهای عصب به وسیله مواد شیمیایی ایجاد شده با التهاب آسیب می‌بیند.
  • این کپسول به دلیل ورم در مفصل کشیده می‌‌شود.

هنگامی که التهاب کم می‌شود، این کپسول کشیده باقی می‌ماند و نمی‌تواند مفصل را در جای مناسب نگه دارد. این کار می‌تواند باعث بی‌ثباتی مفصل شده و می‌تواند با گذشت زمان به موقعیت ناهنجار و غیر معمولی حرکت کند.

چه کسانی بیشتر در معرض رماتیسم مفصلی هستند؟


چه کسانی بیشتر در معرض رماتیسم مفصلی هستند

عوامل محیطی اغلب باعث این بیماری شده، بخصوص در افرادی با ترکیب ژنتیکی که باعث می‌شود بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری باشند. این عوامل شامل:

  • ویروس‌ها و باکتری‌ (گرچه عفونت‌های خاصی ممکن است خطر روماتیسم مفصلی را حداقل بطور موقت کاهش دهد. )
  • هورمون زنانه
  • قرار گرفتن در معرض انواع خاصی از گرد و خاک و فیبر
  • چاقی
  • اتفاقات پراسترس

علائم روماتیسم مفصلی چیست؟


علائم روماتیسم مفصلی چیست

علائم روماتیسم مفصلی از فردی به فرد دیگر متفاوت است اما معمولاً به آهستگی شروع می‌شود. علائم ظاهر شده و از بین می‌روند. علائم شایع روماتیسم مفصلی شامل :

  • درد مفصل و ورم (انگشتان، مچ دست یا پاشنه پا یا سینه پا)
  • خشکی (خشکی صبح‌گاهی که بیش از 30 دقیقه طول می‌کشد.)
  • خستگی (کوفتگی)، افسردگی ، کج خلقی
  • کم خونی
  • علائم شبیه به سرماخوردگی، مانند احساس بیماری عمومی، احساس داغی و عرق کردن
  • گره‌های روماتوئید (برآمدگی گوشتی زیر آرنج‌ها یا دست‌ها و پاها)

چگونه تشخیص داده می‌شود؟


روماتیسم مفصلی چگونه تشخیص داده می‌شود

به دلیل تنوع علائم که بیماران تجربه می‌کنند، تشخیص روماتیسم مفصلی می‌تواند پیچیده باشد. پزشکان تشخیص را براساس علائم ، آزمایش فیزیکی و نتایج اشعه ایکس، اسکن و آزمایش خون تایید می‌کنند. ممکن است به متخصص (روماتولوژیست) ارجاع داده شوید تا تشخیص و درمان دریافت کنید. آزمایشات خون در این موارد، برای اندازه گیری التهاب بکار گرفته می‌شود. می‌توانید یکی از آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • سرعت رسوب اریتروسیت (ESR)
  • پروتئین واکنشی سی (CRP)

هر دوی این آزمایشات ممکن است هنگامی که التهاب وجود دارد، مقدار بالایی را نشان دهند. این آزمایشات ممکن است هر از مدتی تکرار شود تا آرتروز تحت نظر گرفته شود.

درمان روماتیسم مفصلی چیست؟


در حال حاضر درمانی برای روماتیسم مفصلی وجود ندارد اما درمان‌های مختلفی وجود دارد که می‌تواند این مشکل را کاهش داده و آسیب به مفصل را به حداقل برساند.

سرما و گرما درمانی

سرما و گرما درمانی

  • گرما: گرما برای کاهش فشار عضلات و تحریک گردش خون بکار می‌رود. ممکن است دریابید که قرار دادن چیزی گرم قبل از اینکه صبح از جا بلند شوید، یا در طول روز به کاهش ناراحتی و خشکی در مفصل کمک می‌کند.
  • سرما: سرما به کاهش التهاب در عضلات و مفصل کمک می‌کند که با تسریع گردش خون و جلوگیری از نشت مایعات به بافت‌های اطراف کمک می‌کند. باید سعی کنید که پس از هر فعالیت شدید، یا در انتهای روز مفاصل را سرد کنید. اینکار می‌تواند التهاب ناشی از فعالیت روزانه را کاهش دهد.

 داروهای روماتیسم مفصلی

داروهای روماتیسم مفصلی

چهار گروه از داروهای مورد استفاده برای روماتیسم مفصلی عبارتند از:

  • مسکن (ضد درد )
  • داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)
  • داروهای ضد روماتسیمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARDs)
  • استروئید

پزشک یا متخصص روماتولوژیست بهترین فرد است که درباره این داروها با آنها صحبت کرده و استفاده این داروها را به دقت مدیریت کند.

درمان روماتیسم مفصلی با فیزیوتراپی

درمان روماتیسم مفصلی با فیزیوتراپی

مراقبت از مفاصل و مدیریت علائم در درمان روماتیسم مفصلی بسیار مهم است. فیزیوتراپ می‌تواند تعداد مختلفی درمان را پیشنهاد دهد که ممکن است علائم شما را کم کرده و تاثیری که روماتیسم مفصلی می‌تواند بر زندگی شما داشته باشد را کاهش دهد. درمان‌های زیر در درمان روماتیسم مفصلی به بیماران کمک می‌کند:

  • ورزش درمانی
  • سرما و گرما درمانی
  • آموزش
  • مدیریت درد
  • طب سوزنی
  • آتل مفصل
  • میدیریت خستگی بدن
  • درمان دستی
  • آب درمانی

آب درمانی

آب درمانی

استخر شنای آب گرم محلی کمک هزینه‌ای را با خدمات تمام وقت و مراقب برای بیماران در نظر می‌گیرد. کمک حامیان و مراقبان به طور رایگان پذیرفته شده و خدمات فیزیوتراپی توافق کرده‌اند که هزینه فیزیوتراپیست را بپردازند، که اتحادیه انجمن سلامت اکستر این خدمات را برای یک جلسه در هفته ارائه می‌دهد.  فیزیوتراپیست‌های محلی این خدمات را به بیماران توصیه کرده، در تمرین اکثریت بیمارانی که از مشکلات اسکلتی عضلانی  به جای ناتوانی ناشی از سکته مغزی شکایت دارند. مراجعه خود و ارجاع عمومی پزشک نیز پذیرفته می‌شود.

درمان دستی

یک درمانگر ماهر طب سنتی یا ماساژ می‌تواند از تکنیک‌های ماساژ برای دستکاری عضلات ، پوست و تاندون‌ها استفاده کند. چندین نوع ماساژ وجود دارد که عبارتند از :

  • ماساژ نقطه ماشه‌ای نواحی سفت درون عضلات و دیگر بافت‌های بدن را که باعث درد در دیگر نقاط بدن می‌شود تسکین می‌دهد. (به عنوان مثال عضلات سفت در گردن می‌تواند منجر به درد ارجاع در بازو شود)
  • ماساژ بافت عمیق از حرکات آهسته استفاده کرده و فشار سنگین و متمرکز را به عضلات آسیب دیده و فاشیا قرار گرفته در زیر پوست وارد می‌کند.
  • ماساژ سوئدی که یک ماساژ سنتی در نظر گرفته می‌شود و بدین معنی است که جریان خون و شل شدن عضلات را بهبود می‌بخشد.

طب سوزنی چیست و چگونه کار می‌کند؟

طب سوزنی چیست و چگونه کار می‌کند؟

این درمان شکلی از پزشکی سنتی چینی است. اهداف این درمان اصلاح عدم تعادل انرژی یا  چی در بدن است . برای انجام این کار، پزشک از سوزن‌های استیل بسیار نازک برای تحریک 14 کانال حمل انرژی یا  مریدیان مهم استفاده می‌کند. طب سوزنی می‌تواند درد را با افزایش  مقدار مسکن‌های طبیعی به نام اندروفین که بدن ایجاد کرده،  محدود ‌کند. طب سوزنی ممکن است بخشی از درمان برای درد مزمن مانند آرتروز، درد کمر، گردن یا عضلات و درد پس از جراحی باشد.

ورزش‌ درمانی

به عنوان بخشی از یک استراتژی درمان جامع ، مهم است که ورزش برای روماتیسم مفصلی در نظر گرفته شود. گرچه ممکن است ورزش کردن سخت و چالش‌برانگیز به نظر برسد، بخصوص هنگامی که دچار درد مزمن هستید،  فعالیت فیزیکی برای افزایش عملکرد مفصل، تقویت عضلات و بهبود سلامت عمومی و سطح انرژی ضروری است. فعالیت فیزیکی منظم و ملایم کمک می‌کند تا مفاصل و عضلات حرکت مناسب خود را داشته و قدرت عضلات را می‌سازد. مهم است که بیمارانی که دچار روماتیسم مفصلی هستند، ممکن است که دچار کاهش شدید حرکتی و افزایش دردناک خشکی بدن شوند. فعالیت فیزیکی و کشش‌های کنترل شده می‌تواند نیز به افزایش انعطاف کمک کند که برای افرادی که از روماتیسم مفصلی رنج می‌برند ضروری است تا بتواند به انجام فعالیت‌های روزانه خود ادامه دهد. مزایای ورزش برای روماتیسم مفصلی. مزایای زیاد مهمی در انجام ورزش دائم و متعادل  برای روماتیسم مفصلی وجود دارد. در اینجا تعدادی از مزایای مهم ورزش دردرمان روماتیسم مفصلی را بیان می‌کنیم:

  • مقابله با خستگی و بهبود الگوی خواب
  • بهبود سطح انرژی
  • افزایش محدوده حرکت
  • بهبود انعطاف مفصل
  • کاهش درد مفصل
  • افزایش استخوان و قدرت عضلات
  • پیشگیری از بیماری قلبی و دیگر عوارض پزشکی
  • افزایش عملکرد سیستم ایمنی
  • بهبود سلامت احساسی و روحی با تغییر افسردگی

افرادی که دچار روماتیسم مفصلی هستند می‌توانند فعالیت‌های فیزیکی منظم و حتی ورزش‌های خاص انجام دهند. بسته به مراحل این بیماری، بسیاری از بیماران روماتیسم مفصلی انجام ورزش های منظم را ادامه داده یا آنها را تغییر داده تا مفصل را از فشار و آسیب بییشتر حفظ کنند. برخی از ورزش‌های عادی و پیشنهاد شده برای روماتیسم مفصلی عبارتند از:

راه رفتن

راه رفتن

راه رفتن برای بدن و ذهن بسیارخوب است. این کار به افزایش حرکت در عضلات و مفاصل بدون تاثیر فشار زیاد کمک می‌کند. راه رفتن نیز به بهبود سیستم قلبی عروقی کمک می‌کند و سطح سلامت عمومی و فیزیکی را حفظ می‌کند. مکان‌های بیشماری وجود دارد که بتوانید راه بروید ، که می‌تواند با فعالیت‌های اجتماعی ترکیب شود. راه رفتن را به مدت 30 دقیقه به آهستگی شروع کرده و به تدریج آن را بیشتر کنید. راه رفتن فقط به مدت نیم ساعت هروز می‌تواند تفاوت زیادی در تسکین خشکی عضلات و بهبود سطح خلق و خو ایجاد می‌کند.

دوچرخه سواری

دوچرخه سواری

دوچرخه سواری یک ورزش قلبی عروقی است که برای بیماران روماتیسم مفصلی در پیشگیری از بیماری قلبی ضروری است. دوچرخه چه ثابت باشد یا در جاده یا پیاده رو، یک فعالیت کم تاثیر است و برای مفاصل آسان است. با انجام ورزش منظم دوچرخه سواری، بیماران می‌توانند قدرت عضلات پای خود را بهبود بخشیده و خشکی صبحگاهی را کاهش دهند. با گذشت زمان بیماران متوجه  تفاوت زیادی در حرکت مفاصل و سطح سلامت عمومی می‌شوند.

حرکات ورزشی

ورزش‌های حرکتی مانند یوگا و تای چی در تحریک فعالیت بدن، بهبود انعطاف، کشش و تقویت عضلات مؤثر و تاثیرگذارند. بیماران روماتیسم مفصلی که ورزش‌های حرکتی را انجام می‌دهند، کاهش درد مفصل و خشکی را تجربه خواهند کرد. هر دو نوع فعالیت‌های حرکتی به کاهش افسردگی و کاهش سطح استرس کمک می‌کند. این فعالیت‌ها شامل مدیتیشن، آگاهی ذهن و تنفس عمیق و همچنین ورزش‌های فیزیکی است.

جراحی

جراحی رماتیسم مفصلی

بیشتر افرادی که دچار روماتیسم مفصلی هستند، هرگز جراحی انجام نمی‌دهند اما – مانند بیماران استئوآرتریت – این افراد ممکن است برای کاهش درد مفصل و بهبود عملکرد روزانه جراحی را انتخاب کنند. متداول‌ترین جراحی، جراحی تعویص مفصل، آرترودز و سینووکتومی است. جراحی معمولاً برای روماتیسم مفصلی لازم است. که ممکن است شامل تزریقات ، جراحی تاندون یا در موارد شدید تعویض مفصل است. نتایج این درمان‌ها موفقیت آمیز هستند.

جراحی تعویض مفصل

بیماران ممکن است برای تعویض مفصل در مفاصل بزرگی مانند شانه، لگن‌ها یا زانوها و همچنین مفاصل کوچکتر در انگشتان دست و پا جراحی را انتخاب کنند.

آرترودز

در آرترودز، مفصل آسیب دیده برداشته شده و استخوان‌های مجاور به هم چسبانده می‌شود. این درمان به شدت حرکت را محدود کرده اما ثبات را افزایش داده و درد را در مفصل آسیب دیده کاهش می‌‌دهد. آرترودز بطور متداول در درمان آرتروز قوزک پا ، انگشتان پا، مچ دست یا مفصل انگشتان دست بکار گرفته می‌شود. این درمان نیز برای درمان مفصل (های) درناک ثابت در ستون فقرات (همجوشی ستون فقرات) استفاده می‌شود. آرترودز گاهی اوقات نیاز به پیوند استخوان از لگن خود بیمار دارد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”



مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

درمان پا (زانوی) ضربدری ناشی از چاقی، آسیب و جراحت با فیزیوتراپی

زانوی زربدری (Genu valgum)، یکی از تغییر شکل‌های زانو است که در آن، زانوها به یکدیگر نزدیک می‌شوند و قوزک‌های داخلی از همدیگر فاصله می‌گیرند. هنگامی که افراد مبتلا به عارضه زانوی ضربدری صاف می‌ایستند و زانوهای خود را به هم می‌چسبانند، بین مچ پاهای آنها فاصله‌ای بین 3 اینچ یا بیشتر وجود دارد. این به این دلیل است که زانوهایشان در حال حاضر به داخل خم شد‌اند. زانوی ضربدری در کودکان خردسال متداول است و معمولا همزمان با رشد کودک خود به خود تصحیح می‌شود. تا 75 درصد کودکان بین سنین 3 تا 5 ساله به این عارضه مبتلا هستند.

تقریبا در همه موارد زانوی ضربدری، شرایط قبل از اینکه کودک به نوجوانی برسد، خود به خود از بین می‌رود. برای کودکان بزرگتر و بزرگسالان، محتمل‌ترین شکل درمان شامل کشش و ورزش‌هایی است که زانو‌ها را صاف کند و درد را از بین ببرد. در بعضی موارد شدید، ممکن است عمل جراحی ضروری باشد، اما معمولا در مواردی که درمان‌های دیگر در درمان زانوی ضربدری موثر باشد، معمولا به عنوان آخرین راه حل مورد استفاده قرار می‌گیرند. درمان زانوی ضربدری در بزرگسالان و کودکان بزرگتر مهم است. هنگامی که این عارضه درمان نشود، می‌تواند منجر به مشکلات بهداشتی بیشتر در مفاصل و عضلات، از جمله استئوپروز شود.

مرکز فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی و درمان اختلال بلع “یادمان” با بهره گیری از کادری مجرب و متخصص آماده ارائه کمک به شما در درمان پا و زانوی پرانتزی عزیزانتان می‌باشد. لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های زیر تماس حاصل فرمایید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

زانوی پرانتزی چیست؟



زانوی پرانتزی چیست؟

ژنووالگوم تحت عنوان زانوی پرانتزی نیز شناخته شده است. در تغییر فرم زانوی پرانتزی، زانوها به سمت خط میانه حرکت می‌کنند به عنوان مثال پاها به سمت داخلی می‌چرخند، به طوری که زانو‌ها از حالت طبیعی به یکدیگر نزدیکتر هستند. این عارضه ممکن است در نتیجه یک آسیب دیدگی و یا تخریب سپتیک نیمه خارجی صفحه رشد استخوان فمورال باشد که منجر به توقف رشد کاندیل خارجی فمور می‌شود. رشد کاندیل داخلی منجر به زانوی پرانتزی می‌شود. الگوی راه رفتن معمولی فرد سیرکامداکشن است که به نوسان تکی هر پا به سمت جلو در حین راه رفتن نیاز دارد تا بدون وارد شدن ضربه به اندام تحتانی مستقر شده با حرکت دادن اندام تحتانی، یک گام برداشته شود. نه تنها مکانیسم گام برداشتن در معرض خطر قرار دارد بلکه همچنین با تغییر شکل زاویه‌ای قابل توجه، درد زانوی میانی و قدامی رایج است. این علائم نشان دهنده آسیب پاتولوژیک زانو و مکانیسم اکستنسور پاتلوفومورال است.

چه چیزی باعث این وضعیت می‌شود؟


زانوی پرانتزی تقریبا همیشه یک تغییر خوش خیم در رشد کودک است. هرچند رخ دادن این تغییر رویدادی شانسی است، به نظر می‌رسد در یک خانواده به صورت ارثی ایجاد می‌شود. تغییر شکل دو طرفه جانبی زانو ممکن است در اثر یک بیماری که بافت استخوانی را نرم می‌کند، حاصل شود. زانوی ضربدری ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:

  • وارد شدن آسیب یا عفونت به زانو یا پای شما
  • ناهنجاری استخوانی ناشی از بیماری نرمی استخوان، (بیماری ناشی از کمبود ویتامین D و کلسیم)
  • سایر بیماری‌های استخوانی
  • چاقی، که باعث وارد شدن فشار بیشتری روی زانوی شما می‌شود.
  • آرتریت در مفصل زانو
  • نرمی استخوان
  • استئومالاسیا
  • آرتریت روماتوئید
  • فلج عضلانی ماهیچه نیم غشایی یا نیم وتری
  • شکستگی
  • ممکن است اثر ثانویه صافی کف پا، استئوآرتریت باشد.

طبق گزارش مجله ی ارتوپدی اطفال، چاقی می‌تواند منجر به شدید شدن عوارض زانوی پرانتزی شود. این مجله گزارش داد که در یک مطالعه اخیر، 71 درصد از کودکان مبتلا به زانوی ضربدری چاق بودند.

درجه انحراف زانو از طریق محاسبه فاصله بین مالئول داخلی در مچ پا هنگامی که زانو زانوهای کودک به هم چسبیده است، محاسبه می‌شود.

زانوی پرانتزی ممکن است بعد از مدتی به یکی از علل زیر در فرد ایجاد شود:

  • آسیب یا عفونت زانو یا پای شما
  • کمبود شدید ویتامین D و کلسیم
  • چاقی
  • آرتریت زانو

نمی‌توان از این عارضه پیشگیری کرد، اما می‌توان اثرات آن را به حداقل رساند. فیزیوتراپی و ورزش اغلب جایگزین‌های موفقیت آمیزی برای جراحی هستند.

علائم زانوی پرانتزی چیست؟


زانوی پرانتزی که تا بعد از دوران کودکی ادامه یابد ممکن است علائم دیگری را در کنار کج شدن زانو‌ داشته باشد. این علائم عبارتند از:

  • خشکی مفاصل
  • زانو درد
  • لنگیدن هنگام راه رفتن

رباط‌ها و ماهیچه‌های تحت تنش نیز می‌توانند باعث درد در ناحیه مفصل ران، مچ پا یا پاها شوند. اگر فقط یک زانو منحرف شود، ممکن است طرز ایستادن شما نامتوازن باشد.

تست تشخیصی



تست تشخیصی

سپس باید زاویه Q که زاویه بین خط کشیده شده از خار خاصره‌ای قدامی فوقانی به مرکز پاتلا و یک خط کشیده شده از مرکز پاتلا به مرکز توبرکل تیبیا تشکیل می‌شود، اندازه گیری شود. در زنان، زاویه Q باید در حالت زانوی کشیده و باز، کمتر از 22 درجه و در حالت زانوی 90 درجه خم، کمتر از 9 درجه باشد. در مردان، زاویه Q باید در حالت زانوی صاف و کشیده، کمتر از 18 درجه و در زانوی 90 درجه خم، کمتر از 8 درجه باشد. هنگامی که عارضه زانوی پرانتزی در یک کودک بزرگ یا بزرگسال وجود دارد، مهم است که بفهمید علت اصلی چیست. بیماری استخوانی یا آرتریت نیاز به درمان دارد. پزشک شما سوالاتی در مورد تاریخچه پزشکی خانواده و نیز اینکه آیا شما در معرض درد هستید یا نه از شما می‌پرسد. اگر شما درد داشته باشید، آنها می‌خواهند بدانند درد شما در کدام قسمت قرار دارد. در طول یک معاینه فیزیکی، پزشک شما به چگونگی ایستادن و راه رفتن شما توجه می‌کنند. آنها همچنین به بررسی موضوعات زیر می‌پردازند:

  • نابرابری در طول پاها
  • زاویه هم‌ترازی زانو
  • سایش ناهموار کف کفش‌هایتان

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است یک اسکن رادیوگرافی یا MRI را برای بررسی ساختار استخوان شما سفارش دهد.

زانوی پرانتزی چگونه درمان می‌شود؟



زانوی پرانتزی چگونه درمان می‌شود؟

درمان زانوی ضربدری بستگی به علت و شدت علائم شما دارد. به عنوان مثال، اگر نرمی استخوان باعث آسیب زانو شما شود، پزشک شما احتمالا ویتامین D و مکمل‌های کلسیم را برای کمک به بازگرداندن سطوح شما تجویز می‌کند. پزشک شما همچنین اگر گزینه‌های بدون نسخه مانند ناپروکسن (Aleve، Naprosyn)، موثر واقع نشود، ممکن است داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی با نسخه را تجویز نماید. یک برنامه درمان معمول شامل یک یا چند مورد از موارد زیر است:

کاهش وزن

چاقی می‌تواند استرس اضافی روی زانو شما را به وجود آورد و باعث شدیدتر شدن انحراف زانو شود. اگر شما اضافه وزن دارید، پزشک شما با شما کار خواهد کرد تا یک برنامه کاهش وزن سالم داشته باشید.

ارتوپدی

ارتوپدی

اگر طول پاهای شما در اثر انحراف زانو برابر نیست، یک پاشنه افزایشی را داخل کفش در طرف کوتاهتر قرار دهید تا طول پاهای شما را برابر کند و راه رفتن شما را تنظیم کند. ممکن است با این کار کمر درد شما نیز کاهش یابد. برای کودکان که عارضه زانوی پرانتزی در آنها تا سن 8 سالگی بر طرف نشده باشد، یک بریس یا یک اسپلینت ممکن است به هدایت رشد استخوان کمک کند.

ورزش

برای اکثر افراد مبتلا به زانوی پرانتزی ورزش می‌تواند به صاف شدن زانوی فرد کمک کند. پزشک یا فیزیوتراپ شما می‌تواند راه رفتن شما را ارزیابی کند و تمریناتی را که برای تقویت پا، باسن و عضلات ران انجام می‌شود، پیشنهاد کند. کشش‌های خاص ممکن است در از بین بردن علائم مفید باشد. تمرینات تقویت کننده ممکن است ساده باشد، مانند دراز کردن پا در حالت نشسته یا دراز کشیده. همانطور که شما با یک تمرین ورزشی پیشرفت می‌کنید، می‌توانید وزنه‌های پا را افزایش دهید تا تمرینات موثرتر شود. به عنوان مثال: ساید استپ آپ، تمرین لانگ درجا، تمرین پل تک پا.

ورزش پلانک پهلو

ورزش پلانک پهلو

تمرینات پلانک پهلو موجب تقویت عضلات آبداکتور کشاله ران در قسمت خارجی ران می‌شود. این عضلات به بیرون کشیدن و دور کردن زانو و ران از پوزیشن والگوس کمک می‌کنند. پلانک پهلو را می‌توان با دراز کشیدن روی پهلوی آسیب دیده در حالی که پاها روی هم قرار گرفته‌اند، انجام داد. در این حالت ساعد روی زمین و آرنج به موازات شانه قرار می‌گیرند. باسن از روی زمین بلند می‌شود و سپس به آرامی، بدون چرخش رو به جلو یا عقب، مجددا روی زمین قرار می‌گیرد.

استپ آپ پهلو

استپ آپ پهلو

استپ آپ جانبی نیز باعث تقویت عضلات آبداکتور ران می‌شود. علاوه بر این، این تمرین روی عضلات چهارسر ران کار می‌کند، که به حفظ هماهنگی مناسب زانو کمک می‌کند و ثبات مفصل را افزایش می‌دهد. این کار با ایستادن در یک سمت در کنار یک استپ و با قرار دادن یک پا روی استپ انجام می‌شود. پوزیشن عمودی حفظ می‌شود و پای دیگر به آرامی بلند می‌شود و دوباره به زمین برمی‌گردد. مهم است که از فراتر رفتن زانوی درگیر از انتهای پنجه و یا رسیدن به موقعیت والگاس در هنگام تمرین اجتناب کنید. برای اطمینان از موقعیت مناسب زانو، می‌توانید از یک آینه استفاده کنید.

تمرین لانگ ایستا

تمرین لانگ ایستا

تمرینات لانگ ثابت نیز روی عضلات چهارسر ران کار می‌کند و به جلوگیری از زاویه‌دار شدن زانو به سمت داخل کمک می‌کند. این کار با برداشتن یک گام بزرگ در حالی که در موقعیت ایستاده قرار دارید، انجام می‌شود. هنگامی که این کار انجام می‌شود، هر دو زانو خم می‌شوند به طوری که گویی برای رساندن زانو به زمین تلاش می‌کنید. در نهایت، زانوها به حالت ایستاده عقب می‌آیند. در حین انجام این تمرین، زانوی رو به جلو نباید از انتهای انگشتان پا و یا موقعیت والگوس جلوتر بزند.

تمرین پل تک پا

تمرین پل تک پا

تمرین پل تک پا به تقویت عضلات سرینی و روتاتور خارجی در باسن کمک می‌کند. این ماهیچه‌ها با چرخش درونی ران که به همراه زانوی ضربدری ایجاد می‌شود، مقابله می‌کنند. این تمرین با دراز کشیدن به پشت با زانوهای خم و پاها روی زمین انجام می‌شود. با سفت کردن عضلات شکم، باسن از روی زمین بلند می‌شود. سپس یک پا از زمین برداشته می‌شود و در حالی که پای خود را بالا می‌برید زانو راست می‌شود. سپس باسن به آرامی به زمین بر می‌گردد.

جراحی

هنگامی که زانوی پرانتزی شدید است یا زمانی که تمرین برای تسکین درد و تثبیت زانوی شما کافی نیست، پزشک ممکن است عمل جراحی را توصیه کند. برای افراد جوان‌تر، یک صفحه فلزی کوچک که در زانوی آنها قرار می‌گیرد، می‌تواند به رشد مستقیم آینده استخوان کمک کند. این عمل جزئی، جراحی رشد هدایت شده نامیده می‌شود. هنگامی که رشد استخوان تصحیح شد، ورق برداشته می‌شود.  بزرگسالان ممکن است از یک استئوتومی استفاده کنند. این جراحی از صفحات فلزی دائمی برای حفظ استخوان‌ها استفاده می‌کند. این جراحی می‌تواند استخوان‌های پا شما را تنظیم کند و زانوهای شما را مجددا صاف کند. جراحی جایگزینی زانو نیز گزینه‌ای برای افراد مسن است.

چشم انداز زانوی پرانتزی چیست؟


در اغلب موارد، والدین می توانند انتظار داشته باشند که عارضه زانوی پرانتزی در کودک تا سن 8 سالگی از بین برود. برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به زانوی پرانتزی، دوره‌ای از فیزیوتراپی و تمرینات می‌تواند به صاف کردن مجدد زانو کمک کند. همچنین می‌تواند عضلات اطراف را تقویت کرده و از عوارض تخریب تنشی به دیگر مفاصل جلوگیری کند. اگر این تلاش‌ها موثر واقع نشود، ممکن است جراحی انجام شود تا زانوها مجددا صاف شوند. در زمان عدم درمان این ناهنجاری زانوی می‌تواند باعث درد و مشکلات در عملکرد شود. یک مطالعه نشان داد که بزرگسالان مبتلا به زانوی پرانتزی بیشتر در معرض ابتلا به آرتروز هستند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


تراکشن-1200x676.png

مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

در مراقبت‌های سلامتی ستون فقرات، تراکشن به عمل کاهش فشار از روی ستون فقرات و سیستم عصبی – عضلانی اسکلتی با استفاده از نیروی منحرف به انتهای بخش خاصی از ستون فقرات اشاره دارد. تراکشن یا کشش باید قبل از خرید هرگونه دستگاه خانگی در محیطی ایمن و کنترل شده  انجام شود. بیمارانی که از لحاظ پزشکی ارزیابی نمی‌شوند و از تراکشن استفاده می‌کنند ممکن دچار صدمات و آسیب‌‌های جدی شوند. توصیه‌ می‌شود که حتما با پزشک و یا فیزیوتراپیست در خصوص وضعیت خود صحبت کنید و از وی بپرسید که آیا استفاده از تراکشن برای شما مناسب است یا نه. از تراکشن عموما در درمان ستون فقرات گردن جهت کاهش فشار بر روی ریشه‌های عصب گردنی بیمار مبتلا به فتق دیسک، بیماری دژنراتیو دیسک و  تنگی نخاع استفاده می‌شود. کشش گردنی ممکن است توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی و آموزش دیده به صورت دستی انجام شود. البته انواع مختلفی از دستگاه‌های کششی جهت مصارف خانگی نیز وجود دارد که می‌توانید آنها تهیه کنید تا علائم بیماران را بصورت موقتی تسکین دهد.

درمان با تراکشن اصطلاحی وسیع است که اشاره به چندین روش استفاده از نیروی مکانیکی جهت جدا کردن مهره‌های کمر  در امتداد محور پایین‌تر ستون فقرات دارد. تراکشن می‌تواند بصورت متناوب  (کشش متناوب و سپس آرام‌سازی بصورت چرخه‌های  چندین دقیقه‌ای) و یا  پایدار (به مدت ۲۰ تا ۶۰ دقیقه بطور ثابت انجام شود) و یا پیوسته (به مدت ساعت‌ها یا روز انجام شود) باشد. البته می‌تواند درمان با تراکشن را از روی جهت نیروی اولیه‌ی آن نیز تعریف کرد بطوری که یا محوری ( محور پایین‌تر ستون فقرات) یا نیروی کششی ( نیروی محوری با نیروهای خارج از محوری همچون نیروی خم شدن و یا خم شدن جانبی ترکیب می‌شود) می‌باشد. نیروی کششی خود به دو زیر گروه دستی و وضعیتی تقسیم می‌شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

برداشت فشار از روی نخاع به روش غیرجراحی چگونه است؟


تراکشن ستون فقرات نوعی از درمان به کمک برداشتن فشار از روی ستوف فقرات است فشار روی آن را کاهش می‌دهد.تراکشن را می‌توان به دو صورت دستی و یا مکانیکی انجام داد. کشش ستون فقرات برای درمان دیسک‌های داری فتق، سیاتیک، بیماری دژنراتیو دیسک، فشردگی اعصاب و سایر عارضه‌های مربوط به کمر مورد استفاده قرار می‌گیرد. برداشتن فشار از روی نخاع بصورت غیرجراحی نوعی کشش موتوریزه شده است که می‌تواند به کاهش درد کمر کمک کند. در برداشتن فشار از روی ستون فقرات به آرامی ستوان فقرات فرد کشش می‌آید و باعث تغییر نیرو و موقعیت ستون فقرات می‌شود. این تغییر با ایجاد فشار منفی در دیسک، باعث کاهش فشار روی دیسک‌های ستون فقرات می‌شود که همچون کوسن‌های ژل مانندی بین استخوان‌های ستون فقرات فرد قرار دارند.در نتیجه ممکن است که دیسک‌های برآمده یا فتق دار عقب‌نشینی کنند و فشار را از روی عصب‌ها و سایر ساختارهای ستون فقرات فرد بردارند. برداشته شدن فشار از روی اعصاب به بهبودی حرکت آب، اکسیژن و مایعات غنی از مواد مغذی به داخل دیسک‌ها کمک می‌کند و باعث درمان آنها می‌شود. تراکشن ستون فقرات باعث کششیدن ستون فقرات جهت برداشتن فشار از روی دیسک‌های فشرده می‌شود و منجر به صاف شدن ستون فقرات شده و نهایتا توانایی بدن برای درمان کردن خود را بهبود می‌بخشد.

پزشکان از برداشتن فشار از روی ستون فقرات به روش غیرجراحی برای درمان موارد زیر استفاده می‌کنند:

  • درد کمر یا گردن یا سیاتیک که باعث درد، ضعف یا سوزش و سرایت آن به قسمت پاها می‌شود.
  • بیرون زدن دیسک‌های فتق‌دار یا بیماری دژنراتیو دیسک
  • درمان مفاصل نخاعی ساییده شده ( که سندروم فاست پشتی نامیده می‌شود)
  • درمان ریشه‌های عصب نخاعی بیمار یا آسیب‌دیده

کشش ستون فقرات چه تاثیر درمانی دارد؟


تراکشن ستون فقرات باعث کشش آن شده و فشار را از روی دیسک‌های فشرده برمی‌دارد و منجر به صاف شدن ستون فقرات شده و توانایی بدن برای درمان کردن خود را بهبود می‌بخشد.

چه کسانی مجاز به استفاده از تراکشن هستند؟


افرادی که از بیماری‌های نخاعی رنج‌ می‌برند می‌توانند از مزایای این روش درمانی بهره‌مند شوند زیرا تراکشن نیروی جاذبه را معکوس می‌کند. عمدتا از تراکشن برای درمان موارد زیر استفاده می‌شود:

  • دیسک‌های لغزیده شده
  • خار استخوانی
  • بیماری دژنراتیو دیسک
  • دیسک‌های فتق‌دار
  • بیماری فاست
  • سیاتیک
  • تنگی سوراخ بین مهره‌ای
  • فشردگی عصب‌ها

چه کسانی نباید از روش برداشتن فشار از روی ستون فقرات به شیوه‌ی غیرجراحی استفاده کنند؟


از پزشک بپرسید که آیا استفاده از این روش برای وضعیت شما مناسب است یا نه. البته بهتر است که از این روش در دوران بارداری استفاده نکیند. افرادی که دارای یکی از شرایط زیر هستند نباید از تراکشن استفاده کنند:

  • شکستگی
  • تومور
  • آنوریسم آئورت شکمی
  • استئوپروز پیشرفته
  • ایمپلنت‌های فلزی در ستون فقرات

درمان انواع مشکلات ستون فقرات با تراکشن


تراکشن ستون فقرات شکلی از درمان با تراکشن است که فشار روی ستون فقرات را کاهش می‌دهد. تراکشن را می‌توان به صورت دستی و یا مکانیکی انجام داد. تراکشن ستون فقرات در درمان دیسک‌های فتق‌دار، سیاتیک، بیماری دژنراتیو دیسک، فشردگی عصب‌ها و بسیاری از بیماری‌های مربوط به کمر کاربرد دارد. شهواد و مدارک زیادی دال بر کاربرد تراکشن در ستون فقرات کمر وجود ندارد. بدلیل نیاز به مقدار زیادی نیرو برای غلبه بر نیروهای فشرده‌کننده‌ی موجود در ستون فقرات کمر معمولا امکان استفاده از تراکشن دستی وجود ندارد. البته شاید برخی از بیماران استفاده از تراکشن کمر را سودمند بدانند اما با این حال عموما استفاده از چندین شیوه‌ی درمانی ضروری است و اکثر بیماران به این نکته پی‌ می‌برند که درمان بلند مدت زیاد کارساز و موثر نیست. میزهای وارونه‌ی خانگی در آسیب‌دیدن بیمار نقش دارند و ممکن است که سایر مشکلات سلامتی فرد از جمله فشار خون را در بیماران نامناسب برای استفاده از این روش تشدید کنند.

تراکشن کمر یا لومبار 

از زمان بقراط تا کنون از اشکال مختلفی از تراکشن کمر جهت کاهش درد استفاده شده است. امروزه فیزیوتراپیست‌ها از تراکشن کمر برای درمان بیماران دارای درد در کمر و پاها استفاده می‌کنند. اگرچه هنوز هم اثربخشی تراکشن لومبار در تعداد اندکی از کلینیک‌ها زیر سوال رفته است اما با این حال تراکشن لومبار سه مزیت به همراه دارد که عبارتند از: برداشتن فشار جهت افزایش فضای بین مهره‌ای، کشیدگی رباط طولی پشتی و کشیدن برآمدگی دیسک به سمت مرکز مفصل.

انواع مختلف تراکشن کمر کدامند؟

انواع مختلف تراکشن کمر عبارتند از:

  • اولا در این تراکشن از تراکشن مکانیکی با استفاده از دستگاهی مکانیکی و میز با طراحی خاص و دارای دو قسمت استفاده می‌شود. این دستگاه فشردگی خاصی جهت اجرای تراکشن ایجاد می‌کند. بیمار از کمری متشکل از دو حلقه جهت کمک به وی استفاده می‌کند.
  • همچنین در تراکشن اتوماتیک از میزی متشکل از دو بخش استفاده می‌شود و بیمار با مشیدن بازوها و یا فشار دادن پاهای خود نیروی کشش را ایجاد می‌کند.
  • سرانجام، در مرحله‌ی آخر تراکشن دستی توسط فیزیوتراپیست انجام می‌شود و در آن مچ پاهای بیمار کشیده می‌شوند. یکی دیگر از شیوه‌های اجرای تراکشن دستی بدین شکل است که بیمار پاهای خود را بر روی شانه‌های فیزیوتراپیست قرار داده و فیزیوتراپیست دست‌های خود را بر روی ران‌ها بیمار می‌گذارد و آنها را می‌کشد.

از تراکشن پیوسته به مدت چندین ساعت به همراه وزنه‌های کوچکی استفاده می‌شود. انجام تراکشن پایدار در مدت زمان کمتری صورت می‌گیرد اما نیروی کشش بیشتری به فرد وارد می‌کند. تراکشن متناوب نیز مشابه تراکشن پایدار است با این تفاوت که در این تراکشن به تناوب به فرد نیروی کشش وارد آمده و سپس  در وقفه‌های معینی این نیرو رها می‌شود.

تراکشن گردنی

تراکشن گردنی در درمان انواع مختلفی از درد، تنش و خشکی گردن کاربرد دارد. کشش گردن به آرام کردن عضلات کمک می‌کند و می‌توان بطور قابل ملاحظه‌ای در عین حال که انعطاف‌پذیری را افزایش می‌دهد، درد و خشکی گردن را نیز کاهش می‌دهد. همچنین از تراکشن گردنی جهت صاف کردن دیسک‌های بیرون زده و فتق‌دار استفاده می‌شود. این تراکشن می‌توان درد، پیچ‌خوردگی و اسپاسم مفاصل را تسکین دهد. البته از کشش گردنی در درمان آسیب‌های گردن، فشردگی عصب‌ها و اسپوندلیت گردنی نیز استفاده می‌شود. دستگاه‌های تراکشن گردنی از طریق کشش مهره‌های ستون فقرات و عضلات کار می‌کنند و سبب کاهش فشار و درد می‌گردند. با استفاده از نیرویی سر را از قسمت گردن دور کرده و به نوعی باعث کشش آن قسمت می‌شوند. ایجاد فضا در بین مهره‌ها باعث کم شدن فشردگی شده و باعث آرام شدن عضلات می‌شود. این کار باعث کشش عضلات و مفاصل اطراف گردن می‌شود و نهایتا منجر به تحرک بهتر، بهبود دامنه حرکتی و تراز شدن می‌گردد. با افزایش دامنه تحرکات امکان انجام فعالیت‌های روزمره با سهولت بیشتری برای شما فراهم می‌شود. چندین شیوه‌ برای انجام تراکشن گردنی وجود دارد و این تراکشن می‌تواند توسط فیزیوتراپیست انجام شود و یا خود فرد نیز می‌تواند به تنهایی آن را در خانه انجام دهد. درمانگر فیزیکی می‌تواند بهترین روش مورد نیاز شما را تعیین کند. ممکن است که فیزیوتراپیست به شما پیشنهاد کند که یک دستگاه تراکشن گردنی خریداری کرده و در منزل از آن استفاده کنید، شاید هم استفاده از ابزالات خاصی را برای شما تجویز کند. دستگاه‌های تراکشن گردنی را می‌توان بصورت آنلاین و یا در فروشگاه‌های لوازم پزشکی تهیه کرد. چنانچه که قصد دارید از دستگاه تراکشن گردنی در خانه استفاده کنید بهتر است که حتما این قضیه را با فیزیوتراپیست خود در میان بگذارید. می‌توانید به کمک فیزیوتراپیست از انجام صحیح روند درمانی اطمینان حاصل کرده، وضعیت پیشرفت خود را سنجیده و درمان خود را با نیازهای خود سازگار کنید.

تراکشن دستی گردن

تراکشن گردنی دستی توسط فیزیوتراپیست صورت می‌گیرد. در این روش، ابتدا بیمار باید دراز بکشد و فیزیوتراپیست به آرامی سر وی را گرفته و در راستای دور کردن از گردن می‌کشد. فیزیوتراپیست این وضعیت را تا چند لحظه نگه می‌دارد و سپس سر بیمار را رها کرده و مجددا این عمل را تکرار می‌کند. فیزیوتراپیست تنظیماتی در موقعیت دقیق فرد ایجاد می‌کند تا بهترین نتایج را برای وی به ارمغان آورد.

تراکشن مکانیکی گردن

این نوع تراکشن نیز باید توسط فیزیوتراپیست صورت بگیرد. در این تراکشن، در حالی که بیمار به پشت خوابیده است، بندهایی به قسمت سر و گردن وی متصل می‌شود. سر دیگر این بندها به دستگاه یا سیستمی از وزنه‌ها متصل است و نیروی تراکشن را جهت کشش سر از قسمت گردن و ستون فقرات فراهم می‌کند.

دستگاه Over- the- door  برای کشش گردن

این دستگاه برای مصارف خانگی است که در آن بندی به سر و گردن بیمار متصل می‌شود و سر دیگر آن به طنابی که بخشی از یک سیستم کشش وزنه‌ای بر روی در است، متصل می‌شود. از این دستگاه می‌توان در حین نشستن، دراز کشیدن به پشت و یا لم دادن نیز استفاده کرد.

چه مدت طول می‌کشد تا فرد پس از استفاده تراکشن گردن احساس سالم بودن کند؟


هر انسانی متفاوت از فرد دیگر است لذا از سالیان سال که هزاران  افراد از این دستگاه استفاده کرده‌اند، همگی آنان چیزها و گزارشات مختلفی در خصوص استفاده و زمان بهبودی پس از آن ارائه کرده‌اند، اما آنچه که بطور قطع معلوم است این است که حداقل به ۲۰ تا ۲۵ جلسه جهت ارائه هیدراسیون کافی برای ایجاد تغییر و حتی گاهی‌اوقات ۳۵ جلسه نیز نیاز است.  با در نظر داشتن این موارد، هر کسی به شکل متفاوتی به درد نگاه می‌کند. بیمارانی بوده‌اند که پس از گذراندن ۴ جلسه درمانی از شر درد خلاص شده‌اند و بیمارنی نیز بوده‌اند که بعد از ۲۵ جلسه مراجعه موفق به رفع درد شده‌اند. قانون خاصی برای تعیین لحظه‌ی دقیق بهبودی بیمار وجود ندارد اما باتوجه به نرخ بالای موفقیت کلینیک ما، اکثر بیماران در برهه‌ای از زمان هرچه شاید بعضی زودتر و بعضی دیرتر می‌توانند به نقطه بهبودی دست یابند.

سوالات متداول درباره تراکشن درمانی


تراکشن درمانی روشی غیرجراحی برای کاهش درد و اصلاح مشکلات مربوط به ستون فقرات است. هرچند که تراکشن درمانی عوارض جانبی به همراه دارد اما تراکشن ستون فقرات در اکثر افراد باعث کاهش درد بصورت مستمر شود.

چگونه می‌توان خود را برای تراکشن ستون فقرات آماده کرد؟

قبل از استفاده از تراکشن ستون فقرات باید با پزشک خود صحبت کنید و یک برنامه‌ریزی کاملا مدیریتی برای درمان جسمانی شما ارائه کند. غالبا کشش ستون فقرات بعنوان سکویی برای سایر شیوه‌های درمانی عمل می‌کند. هر چند معمولا نیازی به آن نیست اما ممکن است که پزشک توصیه کند که ورزش‌های خانگی را قبل از تراکشن ستون فقرات شروع کنید.

تراکشن ستون فقرات چه نتایجی به همراه دارد؟

نتایج حاصل از تراکشن ستون فقرات شامل کاهش درد، تراز مناسب و صحیح نخاع و برداشتن فشار از روی مفاصل است. تراکش ستون فقرات باعث کشش عضلات و استخوان‌های کمر می‌شود تا در برابر نیروی جاذبه مقاومت کند. اگر تراکشن ستون فقرات در شرایط درست انجام گیرد، می‌تواند به طرز عجیبی نحوه‌ی حرکت و حس و حال فرد را بهبود بخشد.

چشم‌انداز تراکشن ستون فقرات چیست؟

به کمک سایر درمان‌های جسمانی، بسیاری از افراد در استفاده از تراکشن ستون فقرات به موفقیت‌هایی دست می‌یابند. درمان باعث تسکین درد شده و بدن بهتر می‌تواند خود را درمان کند.  برخی از افراد برای مدت کوتاهی تنها به درمان با تراکشن ستون فقرات نیاز دارند اما برخی دیگر از افراد نیازمند استفاده از تراکشن ستون فقرات در تمام طول زندگی خود هستند.

عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات چیست؟

گاهی‌اوقات تراکشن ستون فقرات باعث بروز دردی می‌‌شود که شدیدتر از وضعیت اولیه است. افراد مبتلا به پوکی استخوان و انواع خاصی از سرطان نباید از تراکشن درمانی استفاده کنند. یکی دیگر از عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات این است که موجب اسپاسم عضله می‌شود. بیشتر پزشکان آمادگی لازم برای اسپاسم عضلات در طول و یا بعد از تراکشن درمانی را دارند. البته کشش ستون فقرات هیچگونه خطر دراز مدتی به همراه ندارد. برخی از عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات ممکن است بعد از اتمام درمان رخ دهند. بسیاری از افراد مدعی هستند که بعد از استفاده از تراکشن درمانی دچار اسپاسم عضلات شده‌اند، و برخی دیگر نیز دچار درد در قسمت درمان شده می‌شوند. یکی از معایب تراکشن ستون فقرات این است که این روش مناسب همه‌ی افراد نیست. پزشک می‌تواند باتوجه به سوابق پزشکی فرد تعیین کند که آیا نتایج حاصل از تراکشن درمانی ارزش ریسک کردن را دارد یا نه.


درمان-پوکی-استخوان-با-فیزیوتراپی،مگنت-تراپی-ورزش-و-تغذیه-مناسب.png

مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

پوکی استخوان یک بیماری استخوانی است که وقتی بدن استخوان بیش از حد از دست می‌دهد، و در عوض استخوان بسیار کمی می‌سازد، رخ می‌دهد. در نتیجه، استخوان‌ها ضعیف می‌شوند و ممکن است در اثر سقوط و یا در موارد جدی و شدید در اثر عطسه یا ضربه‌های جزئی، شکسته شوند. پوکی استخوان به معنی “استخوان متخلخل است.” در زیر میکروسکوپ، استخوان سالم مانند لانه زنبور به نظر می‌رسد. اما وقتی که پوکی استخوان رخ می‌دهد، سوراخ‌ها و فضاهای موجود در این اشکال لانه زنبوری، بسیار بزرگ‌تر از استخوان سالم هستند. استخوان‌های پوک، تراکم یا جرم خود را از دست داده و ساختار و بافت غیر طبیعی دارند. همراه با کاهش تراکم استخوان‌ها، آنها تضعیف می‌شوند و احتمال بیشتری دارد که شکسته شوند. اگر شما 50 سال یا بیشتر دارید و دچار شکستگی استخوان شده‌اید، از پزشک خود بخواهید یک آزمایش بررسی تراکم استخوان را برای شما تجویز کند.  یک فرد اغلب آگاه نیست که ممکن است پوکی استخوان داشته باشد. اما گاهی اوقات علائم اختلالی وجود دارد. که آنها عبارتند از:

  • کمر درد
  • کوتاه شدن تدریجی قد و دولا شدن به همراه با آن
  • شکستگی‌های ستون فقرات، مچ دست یا ران

با توجه به گزارش انجمن ملی پوکی استخوان، یکی از هر پنج مرد و یک زن از هر دو زن بالای 50 سال از شکستگی‌های در نتیجه پوکی استخوان رنج می‌برند. شکستگی‌های مرتبط با پوکی استخوان در افراد بالای 50 سال در هر 2 دقیقه یک مورد رخ می‌دهد. پوکی استخوان یا استخوان متخلخل یک بیماری است که با کمترین میزان استخوان و ضعف ساختاری بافت استخوانی همراه است، که منجر به شکنندگی استخوان و افزایش خطر شکستگی ران، ستون فقرات و مچ دست می‌شود. مردان و زنان به علت پوکی استخوان، که بیماری قابل درمان است و می‌توان مانع پیشرفت آن شد، تحت تاثیر قرار می‌گیرند. در ایالات متحده آمریکا، بیش از 53 میلیون نفر در حال حاضر مبتلا به پوکی استخوان هستند یا به علت کمبود تراکم در بافت استخوان تحت خطر هستند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

پوکی استخوان چیست؟


استخوان از یک پوسته بیرونی تشکیل شده است که به نام استخوان کورتیک شناخته شده و یک مش درون استخوان تراپالیک دارا است. این مش داخلی اندکی شبیه لانه زنبور به نظر می‌رسد. استخوان بافتی زنده است و دائما در حال تغییر است. استخوان با افزایش سن، فرسوده می‌شود، این استخوان فرسوده ایجاد شده سپس توسط استئوکلاست‌ها تجزیه می‌شود. این استخوان تجزیه شده، توسط سلول‌هایی به نام استئوبلاست‌ها جایگزین می‌شود. این فرایند، گردش استخوان نامیده می‌شود و به طور مداوم اتفاق می‌افتد. در یک کودک این ساخت و ساز مجدد استخوانی برای کل بدن در طی 2 سال کامل می‌شود. در بزرگسالان این فرایند بین 7 تا 10 سال طول می‌کشد. وقتی که ما بزرگ‌تر می‌شویم، معمولا حدود اواسط دهه 30، این تولید استخوان توسط استئوبلاست‌ها کند می‌شود، یعنی استخوان شکسته می‌شود اما بازسازی نمی‌شود، در نتیجه منجر به کاهش مقدار استخوان و در نهایت پوکی استخوان می‌شود. این کاهش تراکم استخوانی برای زنان بعد از یائسگی حتی بیشتر است.

کارهای بسیاری وجود دارد که یک فرد می‌تواند انجام دهد تا استخوان‌های سالم مجددا ساخته شوند، ساده‌ترین و بهترین راه از طریق ورزش است. انجام ورزش بر روی قدرت تحمل وزن استخوان‌ها تاثیر می‌گذارد و این امر به آنها کمک می‌کند تا قوی‌تر شوند و به همین علت انجام برخی از تمرینات ایروبیک و یا ورزش دو، سودمند است. بدیهی است، اگر بیمار پوکی استخوان داشته باشید، و از نوع شدید باشد، انجام ورزش‌های شدید توصیه نمی‌شود، اما هنوز هم باید فعال باشید و ورزش کردن به طور عمومی توصیه می‌شود، بنابراین شنا، پیاده روی، باغبانی و تای چی مفید خواهد بود.

رژیم غذایی نیز یک عامل کمک کننده است، خوردن مقدار زیادی میوه و سبزی و همچنین غذاهای نشاسته‌ای، و همچنین لبنیات، بسیار مفید خواهد بود. اطمینان حاصل کنید که پروتئین کافی در رژیم غذایی شما گنجانده شده است، بنابراین رژیم شما باید حاوی گوشت، ماهی، تخم مرغ، لوبیا، توفو و غیره باشد. بخشی دیگر از رژیم غذایی شما که ممکن است روی استخوان‌ها تاثیر بگذارد این مسئله است که آیا سیگار می‌کشید یا خیر. سموم حاصل از مصرف سیگار باعث آسیب به استئوبلاست‌ها می‌شود و بنابراین تولید سلول‌های استخوانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. نوشیدن مواد الکلی بیش از حد نیز باعث آسیب به استخوان می‌شود و احتمال افتادن را افزایش می‌دهد که منجر به شکستگی می‌شود.

ویتامین D بسیار مهم است زیرا به بدن کمک می‌کند که کلسیم مورد نیاز را جذب کند، 99 درصد از کلسیم موجود در بدن یک فرد در استخوان ذخیره می‌شود. بهترین منبع ویتامین D از خورشید است، بنابراین توصیه می‌شود در معرض خورشید قرار بگیرید و در مورد تامین آن می‌توانید از مکمل نیز استفاده کنید، در صورتی که نمی‌توانید در معرض خورشید باشید، یا باید برای دلایل فرهنگی یا مذهبی از پوشش استفاده کنید.

علائم پوکی استخوان


پوکی استخوان اغلب به عنوان یک بیماری خاموش نامیده می‌شود زیرا از دست دادن استخوان بدون علائم رخ می‌دهد. افراد ممکن است ندانند که پوکی استخوان دارند تا زمانی که استخوان‌هایشان ضعیف شود، فشار ناگهانی، ضربه زدن و یا افتادن باعث ایجاد شکستگی در مفصل ران و یا شکستن مهره می‌شود. مهره‌های شکسته ممکن است در ابتدا با درد شدید در پشت، کوتاه شدن قد یا تغییر شکل ستون فقرات مانند کیفوز (وضعیت دولا شدن شدید) احساس شده یا دیده شود.

تشخیص پوکی استخوان


پس از ارزیابی جامع پزشکی، پزشک ممکن است توصیه کند که میزان توده استخوانی شما اندازه گیری شود. آزمایش تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) یک شاخص مهم در سلامت استخوان شماست. آزمایشات BMD می‌تواند پوکی استخوان را شناسایی کند، خطر ابتلا به شکستگی استخوان را تعیین کند و پاسخ شما را به درمان برای پوکی استخوان، اندازه گیری کند. بیشترین تست BMD با جذب سنجش اشعه ایکس یا آزمون DXA مرکزی انجام می‌گیرد. این تست بدون درد است- کمی شبیه تست اشعه ایکس است، اما در معرض اشعه قرار گرفتن برای این آزمایش بسیار کمتر است. این تست می‌تواند تراکم استخوان را در لگن و ستون فقرات اندازه گیری کند. تست BMD می‌تواند:

  • استخوان‌های کم تراکم را قبل از شکستگی تشخیص دهد.
  • تشخیص پوکی استخوان را اگر قبلا یک یا چند شکستگی داشته باشید، تأیید کند.
  • احتمال شکستگی در آینده را پیش بینی کنید.
  • تعیین میزان از دست دادن تراکم استخوان و بررسی اثرات درمان، اگر آزمون در فواصل یک سال یا بیشتر انجام شود.

درمان پوکی استخوان


درمان پوکی استخوان برنامه جامعی دارد که شامل تمرکز بر تغذیه مناسب، ورزش و رعایت مسائل ایمنی برای جلوگیری از افتادن است که ممکن است باعث شکستگی شود. علاوه بر این، پزشک شما ممکن است دارویی تجویز کند تا به کاهش استخوان‌ها، افزایش تراکم آنها و کاهش خطر شکستگی کمک کند.

تغذیه

غذاهایی که می‌خوریم دارای انواع ویتامین‌ها، مواد معدنی و دیگر مواد مغذی هستند که بدن ما را سالم نگه می‌دارند. همه این مواد مغذی در نسبت متعادل مورد نیاز می‌باشند. به طور خاص، کلسیم و ویتامین D برای استخوان‌های قوی و برای قلب، عضلات و اعصاب مورد نیاز است.

ورزش

ورزش یک جزء مهم در برنامه پیشگیری و درمان پوکی استخوان است. ورزش نه تنها سلامت استخوان را بهبود می‌بخشد بلکه باعث افزایش قدرت عضلانی، هماهنگی و تعادل می‌شود و منجر به بهبود سلامت کلی می‌شود. اگرچه ورزش کردن برای کسی که مبتلا به پوکی استخوان است مفید است، اما نباید هیچ گونه فشار ناگهانی یا بیش از حدی روی استخوان‌ها وارد شود. به عنوان ایمنی بیشتر در برابر شکستگی، پزشک شما می‌تواند ورزش‌های خاصی را برای جلوگیری و درمان پوکی استخوان، به شما توصیه کند.

چندین دارو برای پیشگیری و یا درمان پوکی استخوان وجود دارد، از جمله: بیس فسفونات؛ آگونیست و آنتاگونیست‌های استروژن (همچنین به عنوان مولکول گیرنده انتخابی استروژن یا SERMS نامیده می‌شوند)؛ کلسیتونین؛ هورمون پاراتیروئید؛ استروژن درمانی؛ هورمون درمانی؛ و یک مهارکننده RANKL که اخیرا مورد تایید قرار گرفته است. در حال حاضر بعضی از داروها وجود دارند که در افراد مبتلا به این بیماری می‌تواند به کاهش تولید استئوکلاست، (سلول‌هایی که استخوان‌های پیر و فرسوده را تجزیه می‌کند) کمک کند. این بدان معنی است که استخوان‌ها کمتر متخلخل می‌شوند، با این حال هنوز استخوان‌های پیر و فرسوده وجود دارند که از کیفیت پایینی برخوردار هستند. این داروها تراکم استخوان را افزایش نمی‌دهند، فقط روند تخریب را کاهش می‌دهند.

چگونه MBST می‌تواند تراکم استخوان را افزایش دهد و به عنوان درمانی برای پوکی استخوان استفاده شود

مطالعات و آزمایش‌های بالینی بسیاری در مورد آرتروز لگن، پوکی استخوان و سایر بیماری‌های تخریب و اختلالات سیستم اسکلتی عضلانی صورت گرفته است و روش‌های بالقوه‌ای برای کاهش علائم و حتی درمان این مشکلات اساسی وجود دارد. در اینجا با هم به برخی از این مطالعات با توجه خاص به استفاده بالقوه از MBST برای درمان بیماران مبتلا به پوکی استخوان، نگاه می‌کنیم. با توجه به افزایش پوکی استخوان و هزینه‌های مربوط به درمان این بیماران، جامعه پزشکی در جستجوی راه‌هایی برای کاهش وقوع این بیماری است. در حال حاضر گزینه‌های اصلی درمان عبارتند از: دارو درمانی برای جلوگیری از کاهش تراکم مواد معدنی موجود در استخوان و تغییر سبک زندگی برای جلوگیری از عوامل خطر آفرین. ما باید به دنبال راه هایی برای افزایش تراکم استخوان، و نه فقط جلوگیری از کاهش آن باشیم.

همچنین با دیدن بهبود بیماران در سطح مشخصی، باید بدانید که چه اتفاقی در سطح سلولی رخ داده است تا دریابید که چرا این اتفاق افتاده است. در سال 2005 یک مطالعه برای بررسی اثر NMR بر روی تکثیر سلولی، آپوستوز سلولی و قابلیت انقباض کاندروسیت و استئوبلاست‌های انسانی صورت گرفت. نتیجه آن است که “NMRT  پوکی استخوان را تحریک نمی‌کند یا مانع از زنده ماندن سلول‌ها نمی‌شود، اما تمایل به افزایش میزان تکثیر سلولی را نشان می‌دهد”. همچنین، NMRT موجب تغییرات در مدولاسیون مسیرهای انتقال سیگنال‌های درگیر در انقباض غضروف می‌شود که احتمالا موجب کاهش درد مشاهده شده در آزمایشات بالینی می‌شود.

عوامل خطر آفرین


عوامل خطری که شما نمی‌توانید آنها را تغییر دهید:

  • جنسیت: شانس ابتلا به پوکی استخوان اگر شما یک زن هستید، بیشتر است. زنان بافت استخوانی کمتری دارند و به دلیل تغییراتی که با یائسگی اتفاق می‌افتد، پوکی استخوان سریع‌تر از مردان ایجاد می‌شود.
  • سن: افزایش سن، خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می‌دهد. با کهولت سن استخوان‌های شما ضعیف و ضعیف‌تر می‌شود.
  • اندازه بدن: زنان ریز و لاغر اندام در معرض خطر بیشتری هستند.
  • نژاد: زنان قفقازی و آسیایی بیشترین احتمال خطر را دارند. زنان آفریقایی تبار و اسپانیایی مستعد خطر کمتری هستند.
  • سابقه خانوادگی: بخشی از خطر شکستگی ممکن است مربوط به عوامل ارثی باشد. به نظر می‌رسد افرادی که والدینشان سابقه شکستگی دارند، تراکم توده استخوانی کمتری داشته و ممکن است بیشتر در معرض شکستگی قرار بگیرند.

عوامل خطر آفرینی که شما می‌توانید آنها را تغییر دهید:

  • هورمون‌های جنسی: جلوگیری از دوره قاعدگی (آمنوره)، کاهش سطح استروژن (یائسگی) و سطح پایین تستوسترون در مردان می‌تواند سبب پوکی استخوان شود.
  • بی‌اشتهایی عصبی: این اختلال در خوردن با ترس غیر منطقی از افزایش وزن، خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می‌دهد.
  • مصرف کلسیم و ویتامین D: رژیم غذایی که دارای کلسیم و ویتامین D کم است، موجب افزایش احتمال ابتلا به پوکی استخوان می‌شود.
  • مصرف دارو: استفاده طولانی مدت از داروهای خاصی نظیر گلوکوکورتیکوئیدها و برخی از داروهای ضد انعقادی می‌تواند منجر به از دست رفتن تراکم استخوان و شکستگی شود.
  • سبک زندگی: یک شیوه زندگی غیر فعال یا استراحت مطلق، باعث تضعیف استخوان می‌شود.
  • سیگار کشیدن: سیگار کشیدن برای استخوان‌ها و همچنین قلب و ریه‌ها مضر است.
  • مصرف الکل:  مصرف بیش از حد الکل باعث افزایش خطر شکستگی استخوان و آسیب پذیری می‌شود.

پیشگیری از پوکی استخوان


برای رسیدن به حداکثر توده استخوانی و ادامه یافتن ساخت بافت استخوانی جدید که با افزایش سن کاهش می‌یابد، شما باید عوامل متعددی را در نظر بگیرید.

  • کلسیم: تامین نامناسب کلسیم در طول زندگی، باعث افزایش پوکی استخوان می‌شود. بسیاری از مطالعات منتشر شده نشان می‌دهد که مصرف کم کلسیم همراه با کمبود تراکم استخوان، کاهش سریع تراکم استخوان و افزایش میزان شکستگی‌ها همراه است. نظرسنجی‌های تغذیه‌ای ملی نشان می‌دهد که بسیاری از مردم کمتر از نصف کلسیم توصیه شده را مصرف می‌کنند که برای ساخت و حفظ استخوان‌های سالم، مورد نیاز است. منابع غذایی دارای کلسیم شامل محصولات لبنی کم چرب مانند شیر، ماست، پنیر و بستنی می‌باشند. سبزیجات تیره رنگ، گیاهان برگ دار، مانند کلم بروکلی و اسفناج؛ ساردین‌ها و ماهی قزل آلا، توفو؛ بادام‌ها؛ و غذاهای غنی شده با کلسیم، مانند آب پرتقال، غلات و نان، هستند. بسته به میزان کلسیمی که هر روز از غذا دریافت می‌کنید، ممکن است نیاز به مکمل کلسیم داشته باشید.
    نیاز به کلسیم در طول زندگی تغییر می‌کند. تقاضای بدن برای کلسیم در دوران کودکی و نوجوانی بیشتر است، همچنین زمانی که اسکلت به سرعت در حال رشد است و در دوران بارداری و تغذیه با شیر مادر نیز این میزان نیاز به کلسیم افزایش می‌یابد. زنان بعد از یائسگی و مردان مسن نیز نیاز به مصرف کلسیم بیشتری دارند. همچنین با افزایش سن، بدن شما کمتر کلسیم و سایر مواد مغذی را جذب می‌کند. بزرگسالان سالمند نیز به احتمال زیاد به مشکلات پزشکی مزمن دچار شده و از داروهایی که ممکن است جذب کلسیم را مختل کنند، مصرف می‌کنند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


درمان-دیسک-گردن-ناشی-از-بد-نشستن-با-حرکات-اصلاحی-و-رعایت-ارگونومی-1.jpg

مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

هیچ چیزی خصوصا بدن انسان برای همیشه ماندگار نیست. ده‌ها سال خم کردن، بلندکردن، چرخاندن و کج کردن سر می‌تواند واقعا به گردن تاثیر بگذارد. با توجه به تمام فشارهای مکرر جای تعجب ندارد که دو سوم از افراد ممکن است در برخی از برحه‌ی زندگی خود گردن درد را تجربه کرده باشد. بیماری دیسک گردن فراتر از یک درد معمولی در گردن است. فرایند تخریب (دژنراتیو) می‌تواند موجب انتشار درد و همچنین بی‌حسی و ضعف در شانه‌ها، دست‌ها و سر گردد. این ناراحتی و از دست دادن تحرک می‌تواند تاثیر فراوانی در شغل، خانواده و کیفیت زندگی فرد داشته باشد. ستون فقرات گردنی در ناحیه گردن از 7 استخوان به نام مهره تشکیل شده که این مهره‌ها توسط دیسک‌های بالشتکی مملو از ماده‌ی ژل مانند از یکدیگر مجزا شده‌اند. دیسک‌های گردنی به تثبیت گردن کمک کرده  و اجازه می‌دهند گردن به‌آرامی از یک سو به سوی دیگر چرخیده و همچنین به عقب و جلو خم شود. ستون فقرات بدون دیسک بسیار خشک و سفت است. دیسک‌ها اجازه می‌دهند تا بدن ما به همان شیوه‌ای که دوست داریم حرکت کند و از طرفی بالشتکی را فراهم می‌کنند که به‌عنوان جاذب شوک عمل می‌کند.

با گذشت زمان، جاذب‌های طبیعی شوک فرسوده شده و شروع به تخریب می‌کنند. فضای بین مهره‌ها تنگ‌تر شده و ریشه‌های عصبی تحت فشار دردناک قرار می‌گیرند. این فرایند به بیماری دیسک تخریبی گردنی موسوم است. تحقیقات حاکی از آن است که تقریبا 25% از افراد کمتر از 40 سال به دیسک گردن بدون علائم  و 60% از افراد بالای 40 سال به بیماری دیسک دژنراتیو گردن مبتلا هستند. با پیشرفت این بیماری انعطاف‌پذیری گردن کمتر شده و ممکن است فرد خصوصا در اواخر روز درد و خشکی را در ناحیه گردن خود احساس کند. هنگامی که دیسک پاره می شود یا بیرون می‌زند فشار به ستون فقرات و ریشه‌های اعصاب وارد شده و منجربه ناهنجاری فتق دیسک یا جابجایی مهره می‌گردد. با وجود این‌که بیماری دیسک گردن روند آهسته‌ای دارد اما برخی مواقع بیماری فتق دیسک یا بیرون زدگی دیسک خیلی سریع بعد از آسیب یا وارد شدن ضربه به گردن رخ می‌دهد. از شایع‌ترین و واضح‌ترین علائم بیماری دیسک گردن می‌توان به گردن درد و خشکی گردن اشاره کرد. هنگامی که یکی از این شرایط یک یا چندین اعصابی را که از طناب نخاعی عبور می‌کنند، تحت فشار قرار می‌دهند می‌تواند موجب پخش شدن درد
، بی‌حسی یا ضعف در شانه‌ها، دست‌ها و سر شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

دیسک گردن چیست؟


دیسک گردن چیست

دیسک گردن یک بالشتک جاذب شوک و نرمی است که بین مهره‌ها در ستون فقرات (گردن) قرار دارد. ستون‌فقرات گردنی از 6 دیسک گردنی تشکیل شده است. پارگی و ساییدگی طبیعی ناشی از افزایش سن در دیسک گردن ، ممکن است موجب تخریب دیسک شود. البته شاید برخی بیماران هیچ علائمی را تجربه نکنند. اما با این وجود در موارد دیگر بیماری دیسک گردنی، دیسک گردن ممکن است منبع انواع مختلف درد ازجمله خشکی و بی حسی گردن، گزگز و ضعف باشد که نه تنها در گردن بلکه حتی ممکن است در دست‌ها و شانه‌ها نیز احساس شود.

علائم دیسک گردن


ناهنجاری تخریب دیسک گردن می‌تواند با گردن درد خود را نشان دهد. این درد می‌تواند هنگامی که بیمار صاف ایستاده یا سر خود را حرکت می‌دهد تشدید یافته و با درازکشیدن یا لم دادن کاهش یابد. اغلب، ناهنجاری بیرون زدگی دیسک گردن با  خار استخوانی یا اسپور استخوان مرتبط است . این بیماری‌ها می‌توانند موجب کاهش بیشتر حرکت شده و منتهی به فشردگی عصب شوند. ریشه‌های عصب گردن مسوول عصب رسانی به نواحی پشت سر، گردن و همچنین بازوها و دست‌ها هستند. اگر اعصاب گردن آسیب ببینند بیمار در  این نواحی دچار علائمی چون سوزش، گزگز، بی‌حسی و درد خواهد شد. برخی مواقع مشکلات دیسک گردن منجربه سردرد نیز می‌شود.

روش های تشخیص دیسک گردن



روش های تشخیص دیسک گردن

  • رادیوگرافی ساده ستون فقرات گردنی جهت ارزیابی تغییرات تخریبی مزمن، بیماری متاستاتیک، عفونت، تغییر شکل و ثبات ستون فقرات انجام می‌شود.
  • اسکن‌های توموگرافی کامپیوتری یا به‌عبارتی سی تی اسکن، شکستگی ستون‌فقرات گردنی را مشخص کرده و بیشتر در موارد تروما بکار می‌رود.
  • میلوگرام بعد از سی تی اسکن ممکن است قبل از روش فشارزدایی طناب نخاعی گردنی یا جراحی ریشه عصب انجام شود. در این تحقیق، کانال نخاعی، روابط آن با طناب نخاعی و گیرافتادن ریشه عصب، خاراستخوانی یا تحریک فورمینال مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی موسوم به ام آر آی نوعی سبک تصویربرداری است که به‌منظور ارزیابی فرسایش هسته پالپوس (HNP) و به دلیل شیوع کم آن انجام می‌شود. از مزیت‌های این روش تشخیصی می‌توان به ارزیابی بافت نرم (نظیر دیسک گردنی)، مصورسازی مایع مغزی نخاعی، غیرتهاجمی بودن و عدم قرارگرفتن بیمار درمعرض تشعشعات اشاره کرد.

درمان دیسک گردن


درمان دیسک گردن

جایگزین‌های متفاوتی برای جراحی بیمارانی که به دیسک گردن و درد ناشی از آن مبتلا هستند وجود دارد.

  • پیشگیری از موقعیت‌های دردناک و استفاده از بریس گردن همه از گزینه‌هایی هستند که موجب می‌شوند دیسک آسیب دیده کمتر تحت فشار قرار بگیرد.
  • می‌توان گزینه‌های کنترل درد مختلف ازجمله داروهای ضدالتهابی، قرص‌های استروئیدی و تزریقات اطراف اعصاب یا اپیدورال را امتحان کرد.

درمان دیسک گردن با فیزیوتراپی

درمان دیسک گردن با فیزیوتراپی

در طول فیزیوتراپی، جهت کشش و تقویت عضلاتی که از گردن حمایت می‌کنند بیمار طیفی از حرکات درمانی را انجام خواهد داد. از طرفی بیمار یاد می‌گیرد که چگونه وضعیت بدنی  و دامنه حرکات خود را بهبود بخشد. متخصص فیزیوتراپی برای کمک به اصلاح وضعیت بدنی مناسب از بیمار می‌خواهد حرکات را مقابل آینه انجام دهد. این روش موجب می‌شود بیمار اشتباهات خود را مشاهده کرده و آن‌ها را اصلاح نماید. کایروپراکتورها (متخصصین درمان دستی) برخی از تکنیک‌هایی را که فیزیوتراپیست‌ها بکار می‌برند استفاده می‌کنند. تنظیم آرام ممکن است به بازسازی عملکرد طبیعی گردن و تسکین درد کمک کند. کایروپراکترها مانند فیزیوتراپیست‌ها برای کاهش خشکی، بهبود تحرک و افزایش دامنه حرکت، گردن و مفاصل سینه‌ای را دستکاری می‌کنند. این تنظیمات ممکن است برای افراد مبتلا به مشکلات عروقی در ناحیه گردن از جمله تنگی سرخرگ  کاروتید یا آرتروز پیشرفته نامناسب یا خطرناک باشد. فیزیوتراپیست، کایروپراکتور یا پزشک  قبل از درمان بیمار باید تشخیص دهد که آیا دستکاری‌های مفاصل می‌تواند با خطر آسیب بیشتر همراه باشد یا خیر. گام بعدی یک فیزیوتراپیست، تنظیم برنامه درمانی برای کمک به تسکین گردن درد بیمار است. علاوه‌بر حرکات ورزشی که به‌منظور بهبود انعطاف‌پذیری، تقویت و ثبات به بیمار ارائه می‌شود گزینه‌های دیگر شامل:

  • سرما و گرما درمانی
  • تحریک الکتریکی گروه عضلانی
  • اولتراسوند
  • تراکشن گردن
  • ماساژدرمانی

تزریق استروئید اپیدورال در ستون فقرات گردنی


تزریق استروئید اپیدورال در ستون فقرات گردنی

این درمان شامل تزریق استروئید به فضای اپیدورال اطراف ریشه‌های اعصاب ستون فقرات است که به‌منظور تسکین دردهایی نظیر کمر درد، پادرد و سایر دردهای ناشی از تحریک اعصاب ستون فقرات انجام می‌شود. استروئید موجود در تزریق به کاهش التهاب اعصابی که منبع درد هستند کمک می‌کند. با تزریق استروئید اپیدورال، درد تقریبا 50% از بیماران به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد. در این روش که با تزریق مستقیم استروئید به نواحی درد صورت می‌گیرد به کاهش التهابی که ممکن است علت درد باشد کمک می‌کند. تصور براین است که گرگرفتگی یکی از تاثیرات ناشی از تزریق استروئید باشد که به‌منظور از بین بردن یا پاکسازی پروتئین‌های التهابی از اطراف ساختارهایی صورت می‌گیرد که ممکن است موجب درد شوند. علاوه‌بر کاهش درد،  با کاهش التهاب روند طبیعی بهبود نیز سریع‌تر رخ می‌دهد.

تزریق فاست گردنی


تزریق فاست گردنی

تزریق مفصل فاست در ستون فقرات گردنی، سینه‌ای و کمری شامل تزریق مقدار کمی از داروی بیهوشی موضعی (عامل بی‌حسی) و داروهای استروئیدی است که با این روش می‌توان مفاصل فاست را بی‌حس و درد را مسدود کرد. تسکین درد ناشی از تزریق مفاصل فاست به منظور کمک به بیمار برای تحمل بهتر درمان فیزیوتراپی و  ترمیم آسیب یا برگشت به وضعیت قبل صورت می‌گیرد.

حرکات ورزشی برای درمان دیسک گردن

با انجام حرکات رزشی زیر تحت نظر پزشک میتوانید دیسک گردن خود را بهبود بخشید:

لغزیدن سر به عقب


لغزیدن به عقب

روی یک صندلی پشت صاف نشسته و پاها را روی زمین قرار دهید. چانه را به سمت گردن نزدیک کنید. در این حالت سر خود را روی بدن خیلی آرام به سمت عقب سر دهید. به مدت 10 ثانیه در این حالت کشش خود را حفظ و سپس رها کنید. این حرکت را 10 بار  تکرار کنید. این تمرین به کشش عضلات پشت گردن کمک می‌کند.

لیفت سرشانه


لیفت سرشانه

برای شروع، روی شکم و کف زمین دراز کشیده و دست‌ها را کنار بدن قرار دهید. در حالی‌که مفاصل ران را به زمین فشار می‌دهید  سر و شانه‌ها را بلند کنید. در طول انجام این حرکت، نگاه خود را به زمین متمرکز کنید. این ورزش به درمان سفتی شانه‌ها و نواحی پایین گردن کمک می‌کند.

چرخش سر

تمرین را با درازکشیدن به پشت شروع کنید. با هل دادن سر به طرفین، جلو و عقب با دست خود به سر فشار وارد کنید. در هر حالت 10 ثانیه صبر کرده و 10 بار تکرار کنید. این حرکت چرخشی به افزایش انعطاف‌پذیری و قدرت گردن کمک می‌کند.

کشش سه کنج


کشش سه کنج

پزشکان این حرکت را برای کمک به کشش عضلات قفسه سینه و شانه توصیه می‌کنند. هنگامی که این عضلات تنگ می‌شوند می‌توانند به درد ناشی از بیماری دیسک دژنراتیو کمک کنند. گوشه اتاق بایستید. پاها را کنار هم قرار داده، رو به کنج ایستاده و ساعد هر دو دست را روی دیوار قرار دهید. در این حالت، خیلی آرام به سمت دیوار خم شوید. می‌توانید کشش را در جلوی شانه‌های خود احساس کنید. این حالت کشش را به مدت 30 ثانیه حفظ کرده و سپس 10 بار تکرار کنید.

ورزش فوم رول


ورزش فوم رول

برای انجام این ورزش، به یک فوم رول با قطر 6 اینچ (حدودا 16 سانتی‌متر) نیاز دارید. فشار ناشی از فوم رول در این ورزش می‌تواند به کاهش درد نقاط ماشه‌ای که اغلب با مشکلات گردنی همراه است کمک کند. فوم رول را روی زمین قرار داده و از طول روی ان دراز بکشید. هر دو دست را طرفین لگن قرار داده و خیلی آرام فوم را به این طرف و آن طرف بغلتانید. فوم باید زیر عضلات گردن و شانه بغلتد. فوم را 20 بار در هر طرف بغلتانید.

شراگ دمبل


شراگ دمبل

این تمرین مقاومتی می‌تواند موجب تقویت گردن شده و به شکستن چرخه درد گردن کمک کند. برای انجام این ورزش، صاف بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه‌ها باز کنید. در هر دست خود یک دمبل نگهداشته و به‌طور همزمان شانه‌ها را به سمت بالا بلند کنید. این تمرین را خیلی آرام انجام دهید و قبل از استراحت شانه‌ها 3 ثانیه مکث کنید. این حرکت را در 3 ست 10تایی تکرار کنید.

با انجام این حرکات از آسیب به دیسک گردن جلوگیری کنید


با انجام این حرکات از آسیب به دیسک گردن جلوگیری کنید

درد گردن نیز مانند بسیاری از مشکلات عصر مدرن اغلب ناشی از بی‌تحرکی طولانی مدت است. سنگینی وزن سر انسان روی ساقه نسبتا کوچک مهره‌ها، عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها است. بدن انسان انعطاف‌پذیر است و قدرت کافی برای تحمل وزن سر را دارد. اما با این وجود هنگامی که انتهای اعصاب به دلیل قرارگرفتن در موقعیت ثابت از لحاظ مکانیکی تغییر شکل می‌یابند می‌توانند حساس شوند. هنگامی که با میل طبیعی خود تصمیم می‌گیرید به سمت هرچیزی که نگاه می‌کنید به‌ویژه صفحه نمایش کامپیوتر یا موبایل دولا شوید خیلی راحت متوجه می‌شوید که چطور این نواحی تحت فشار قرار می‌گیرد.  دراز نشست: اهمیت هسته قوی در بدن به خوبی درک شده اما توسط شواهد کافی اثبات نشده است. بهترین روش برای دستیابی به هسته قوی حرکت ورزشی دراز و نشست است. دراز و نشست یک حرکت کارکردی یا کنشی نیست و اگر به‌طور ضعیف انجام شود می‌تواند موجب تشدید درد کمر و گردن شود. با کمک یک مربی مجرب یا فیزیوتراپیست می‌توان حرکات ورزشی کمر و شکم را به‌طور صحیح و موثر انجام داد تا درد کمر و گردن بدتر نشود.

  • پرس نظامی: در ورزش پرس نظامی فرد باید وزنه را به بالای سر خود بلند کند. اگر این حرکت به‌طرز صحیح انجام شود و آسیبی فرد را تهدید نکند می‌تواند تمرین بسیار مفیدی باشد و تعدادی از گروه‌های عضلانی را یکباره مورد هدف قرار دهد. اما با این وجود اگر فرد در حال حاضربه درد گردن و شانه مبتلا باشد این حرکت می‌تواند به ناحیه‌ای که از قبل تحت کشش بوده فشار زیادی را وارد کند.
  • پل‌ها: حرکات پل بهترین روش برای تقویت بدن هستند. این تمرینات از قسمت‌های مهم تمرینات یوگا میباشند. حرکات پل می‌توانند فشار زیادی را به ستون فقرات گردنی وارد کنند. اگر در حال حاضر از درد و ناراحتی رنج می‌برید بهتر است با یک پزشک مجرب درمیان گذاشته تا بتوانید برای پیشگیری از آسیب بیشتر یک ورزش جایگزین مناسب پیدا کنید.

درمان دیسک گردن با جراحی

اگر گزینه‌های غیرجراحی نتوانستند علائم را درمان کنند ممکن است به مداخله جراحی نیاز باشد. بسته به تشخیص پزشکی ممکن است روش‌هایی ازقبیل: فشارزدایی قدامی، خلفی یا همجوشی اجرا شود. هدف از جراحی رفع فشار از اعصاب و تثبیت سطوح تخریب است.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


دررفتگی-لگن-هیپ-ناشی-از-حوادث-کنترل-درد-با-تقویت-دامنه-حرکات.jpg

مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

دررفتگی لگن یک عارضه نادر در میان حوادث ورزشی است. مفاصل کوچک (مانند انگشتان دست، مچ دست، مچ دست و زانو) بیشتر دچار این عارضه می‌شوند. به هر حال، دررفتگی لگن می‌تواند باعث بروز عوارض جدی شود. تشخیص و درمان دقیق و مناسب توسط پزشکان ورزشی از اهمیت زیادی برخوردار است. ضربات شدید (مانند تصادفات رانندگی، تصادف عابران پیاده با وسایل نقلیه) شایع‌ترین دلیل دررفتگی لگن است. این نوع آسیب‌دیدگی با حوادث ورزشی ناشی از ضربات شدید (مثلاً در راگبی، اسکی روی آب، اسکی، اسنوبرد، ژیمناستیک، دو میدانی، بسکتبال، مسابقات رانندگی، مسابقات سوارکاری) نیز دیده می‌شود. تشخیص و درمان مناسب این نوع آسیب‌دیدگی‌ها برای جلوگیری از عواقب بلند مدت آنها مانند نکروز عروقی و پوکی استخوان ضروری است.

زمانی که مردم در مورد لگن فکر می‌کنند معمولاً نمی‌دانند که این یکی از متحرک‌ترین مفاصل در بدن است. به هر حال، شانه و لگن هر دو از مفاصلی هستند که از یک گوی و یک سوکت تشکیل شده‌اند که به آنها این امکان را می‌دهد که بتوانند در جهات مختلف حرکت کنند. تفاوت منحصر به فرد ران این است که ساختارهای مختلفی در آن وجود دارد که باعث تثبیت و پایداری آن می‌شود. خوب، اگر مفصل بی‌ثبات و ناپایدار شود چه اتفاقی می‌افتد؟ دررفتگی نوعی آسیب‌دیدگی است که باعث از قطع ارتباط ساختارها با استخوان‌هایی که مفصل را شکل داده‌اند می‌شود. شکستگی و پارگی بافت‌های همبند معمولاً در صورت بروز دررفتگی دیده می‌شوند. گاهی اوقات ممکن است نیمه دررفتگی نیز اتفاق بیفتد.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

انواع دررفتگی مفصل لگن


دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که کودک با لگن بی‌ثبات و ناپایدار متولد شود. این عارضه به دلیل شکل‌گیری غیرطبیعی مفصل لگن در مراحل اولیه دوران جنینی ایجاد می‌شود. نام دیگر این نوع دررفتگی لگن، “دیسپلازی رشدی لگن” است. این بی‌ثباتی با رشد کودک تشدید می‌شود. گوی و سوکت مفصل در لگن کودک ممکن است دچار دررفتگی شود. این بدان معنی است که گوی در زمان حرکت از سوکت خارج می‌شود. گاهی اوقات ممکن است مفصل به طور کامل دچار دررفتگی شود.

 علل دررفتگی مادرزادی لگن چیست؟

علت دررفتگی مادرزادی لگن در بسیاری از موارد هنوز مشخص نیست. عوامل مؤثر شامل کم بودن سطح مایع آمونیاکی در رحم است که زمانی اتفاق می‌افتد که کودک با لگن متولد شده و سابقه ابتلا به این عارضه در خانواده نیز وجود داشته باشد. محصور شدن در رحم نیز ممکن است باعث ابتلا به دررفتگی مادرزادی لگن شود. به همین دلیل، احتمال این که کودک اول شما دچار این عارضه شود بیشتر است. رحم در گذشته کشیده نشده است. دررفتگی مادرزادی لگن در میان دختران شایع‌تر از پسران است اما هر نوزادی ممکن است به این عارضه مبتلا شود. به همین دلیل پزشک اطفال به طور منظم علائم دررفتگی لگن را در نوزاد تازه متولد شده شما بررسی می‌کند. همچنین لگن کودک شما در سال اول در هنگام مراجعه به پزشک نیز به طور مستمر مورد معاینه قرار می‌گیرد.

 دررفتگی جزئی لگن

دررفتگی جزئی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان‌های لگن از محل اصلی خود در مفصل لگن کمی جابجا شده باشند. گوی و سوکت لگن زمانی به درستی کار می‌کنند که سر فیمور (گوی) در حفره استابولیوم (سوکت) به درستی قرار گیرد. فیمور یک استخوان بزرگ است و استابولیوم یک ساختار حفره‌ای دوار دارد که در استخوان لگن قرار گرفته است. دررفتگی جزئی لگن غالباً به دلیل تصادفات اتومبیل، زمین خوردن از ارتفاع بلند، حوادث ورزشی و تصادفات دیگر مانند پرش اسکی اتفاق می‌افتد.

دررفتگی جزئی لگن: علائم

علائم اولیه و شایع دررفتگی جزئی لگن عبارتند از درد که اولین علامت است و فرد در لگن آسیب دیده خود متوجه آن می‌شود. این درد معمولاً بسیار شدید بوده و زمانی افزایش می‌یابد که فرد تلاش می‌کند که حرکت کرده یا وزن خود را روی لگن آسیب دیده خود بیندازد. برخی از علائم دیگر عبارتند از:

  • اشکال در راه رفتن
  • ناتوانی در حرکت دادن لگن، پا
  • ناهنجاری لگن
  • تورم

دررفتگی لگن تعویض شده

دررفتگی لگن تعویض شده

دررفتگی لگن تعویض شده زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان مصنوعی قسمت بالای پا از محل خود در سوکت مصنوعی لگن خارج شود. مفصل لگن شامل سوکت و گوی است که سر آن استخوان ران (گوی) در حفره کروی استابولیوم (سوکت) در استخوان لگن قرار گرفته است. در هنگام تعویض لگن، هم قسمت گوی و هم قسمت سوکت مفصل لگن با اجزای پلاستیکی و فلزی تعویض می‌شوند. تعویض لگن زمانی انجام می‌شود که گوی مصنوعی فیمور از سوکت مصنوعی استخوان لگن خارج می‌شود. دررفتگی جزئی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان ران کمی نسبت به محل طبیعی خود در مفصل لگن جابجا شده باشد.

 دررفتگی لگن: علائم


برخی از علائم دررفتگی لگن عبارتند از:

  • درد شدید در لگن و قسمت کشاله ران
  • شنیدن صدای تق‌تق
  • ناتوانی در حرکت دادن پا
  • اشکال یا ناتوانی در راه رفتن
  • کوتاه‌تر شدن پای آسیب دیده نسبت به پای دیگر

 درمان


درمان

معمولاً اولین گام در درمان دررفتگی لگن این است که به طور دستی مفصل لگن را در مخل درست خود قرار دهیم که به آن جا انداختن مفصل گفته می‌شود. برای انجام این فرایند، پزشک پای شما در لگن آسیب دیده را می‌کشد که احتمالاً باعث می‌شود سر مصنوعی فیمور در سوکت مصنوعی استخوان لگن قرار گیرد. گاهی اوقات، برای درمان دررفتگی لگن مصنوعی نیاز به انجام عمل‌های جراحی است. به این عمل جراحی، ریداکشن باز گفته می‌شود. در هنگام انجام عمل ریداکشن باز، جراح ممکن است یک ایمپلنت در لگن قرار داده یا حتی ساختارهای مصنوعی در لگن را عوض کند تا مطمئن شود که سر فیمور به درستی در داخل سوکت استخوان لگن قرار گرفته باشد.

 استراحت

استراحت پس از انجام عمل جراحی یک بخش مهم از درمان است. اگر شما در هنگام فعالیت یا حرکت دچار درد می‌شوید معمولاً نشان‌دهنده این است که هنوز محرک وجود دارد. شما باید از حرکت و فعالیتی که درد را تشدید می‌کند خودداری کنید. شما باید از عصای زیر بغل یا واکر استفاده کنید و فقط مقداری از وزن که درمانگر به شما اجازه داده را روی پای آسیب دیده خود بیندازید. هدف از این کار این است که علائم در دروان بهبودی به حداقل برسد.

 گرما

گرما

گرما عروق خونی را اتساع (بزرگ) می‌کند و باعث می‌شود که جریان خون افزایش یابد. این عمل به شستشو و دفع مواد شیمایی که باعث درد می‌شوند کمک می‌کند. این کار همچنین باعث می‌شود که مواد مغذی و اکسیژن مورد نیاز در دوران بهبودی به ناحیه درمان شده برسد. گرمای مناسب در قالب بسته‌های مرطوب حرارتی، پدهای حرارتی یا دوش یا وان آب گرم مفیدتر از استفاده از کرم‌هایی است که باعث ایجاد احساس گرما می‌شوند. بسته‌های داغ معمولاً به مدت 15 تا 20 دقیقه و تا 4 مرتبه در روز روی ناحیه دردناک قرار داده می‌شود. باید مراقب گرم شدن بیش از حد پوست یا سوختن آن بود. نباید با پدهای الکتریکی حرارتی در هنگام شب خوابید. شما ممکن است پس از استفاده از پدهای حرارتی درد کمتری را احساس کرده و توانایی‌های حرکتی شما نیز افزایش یابد.

یخ

یخ

یخ باعث کوچک‌تر شدن عروق و کاهش جریان خون می‌شود. این به کنترل تورم و درد ناشی از آن کمک می‌کند. یخ درمانی را به راحتی می‌توان در منزل انجام داد. شما می‌توانید از بسته‌های یخی یا ماساژ یخ استفاده کنید. بسته‌های یخ معمولاً به مدت 10 تا 15 دقیقه و تا 4 مرتبه در روز روی ناحیه دردناک قرار داده می‌شود. یک حوله مرطوب بین بسته یخ و پوست خود قرار دهید. ممکن است با استفاده از یخ، درد کمتری احساس کنید.

فیزیوتراپی پس از جراحی دررفتگی لگن


فیزیوتراپی پس از جراحی دررفتگی لگن

متخصص فیزیوتراپی ممکن است یک یا چند روش از روش‌های مداخله‌ای زیر را برای کمک به کنترل علائم انتخاب کند:

تحریک الکتریکی

جریان کم الکتریکی روی پوست به کاهش درد و تورم کمک می‌کند. تحریک الکتریکی با جایگزین کردن پالس‌های درد با پالس‌های جریان الکتریکی باعث کاهش درد می‌شود. متخصص فیزیوتراپی پدهای الکتریکی را روی ناحیه دردناک قرار می‌دهد و سپس به مدت 15 دقیقه تحریک انجام می‌شود. زمانی که درد برطرف شد، عضلات شل می‌شوند. برخی بیماران در زمان قرار گرفتن تحت تحریک الکتریکی حسی مانند ماساژ ملایم را تجربه کرده‌اند. با شل شدن عضلات، شما ممکن است راحت‌تر بتوانید ورزش کرده و فعالیت‌های خود را انجام دهید.

ورزش درمانی

چه در محل کار، چه در منزل یا در هنگام ورزش، ظرفیت شما به سلامت جسمی و عملکردی شما بستگی دارد. ورزش درمانی باعث به حداکثر رسیدن توانایی‌های فیزیکی شامل حرکات، تعادل و قدرت می‌شود. تمرینات برای کمک به بهبود حرکتی، قدرت و استحکامم لگن کمک می‌کند. برنامه فیزیوتراپی شما ممکن است باعث تسکین گروه‌های عضلانی در باسن، ران و ساق پاهای شما شود.

تورم و تحریک ناشی از انجام عمل‌های جراحی ممکن است باعث خشک‌شدگی لگن شوند. برای بهبود دامنه حرکتی، متخصص فیزیوتراپی می‌تواند از دستکاری مفصل و کشش عضلانی و برخی حرکات ورزشی استفاده کند. حرکات و کشش فعال به عنوان بخشی از برنامه درمانی در کلینیک و منزل می‌توانند به بازیابی حرکات کمک کند. حرکت دادن لگن به افزایش عمومی دامنه حرکتی آن کمک می‌کند و درد را کاهش داده و باعث ساده‌تر شدن انجام حرکات ورزشی و فعالیت‌های فیزیکی می‌شود.

آب درمانی

آب درمانی در استخر به راحت‌تر حرکت کردن کمک می‌کند. منافع آب درمانی باعث می‌شود که بیمار بتواند حرکات را در آب راحت‌تر از روی زمین انجام دهد و به او در راه رفتن با اعمال فشار کمتر بر لگن کمک می‌کند. اگر جراح برای تحمل وزن روی پاها محدودیت‌های تعیین کرده است باید از فشار آوردن روی پای درمان شده خود حتی در آب نیز خودداری کنید. اگر درمانگر با شما در استخر کار می‌کنند، ممکن است شما بتوانید سریع‌تر انجام این حرکات را روی زمین ادامه دهید. اگر انجام حرکات در آب برای شما مفید باشد، به شما برنامه‌های بلند مدرت برای انجام یکپارچه حرکات ورزشی در آب داده می‌شود. گرمای آب به شل شدن عضلات، بهبود گردش جریان خون و کاهش درد کمک می‌کند.

تورم و درد ناشی از مشکلات لگن و عمل جراحی ممکن است باعث ضعف عضلات اطراف لگن شود. زمانی که عضلات به دلیل درد یا عدم استفاده ضعیف شوند، عضلات دیگر باید ناتوانی آنها را جبران کنند. این نوع عدم تعادل معمولاً باعث تغییر عملکرد مفاصل می‌شود. متخصص فیزیوتراپی با کمک حرکات تقویتی، تعادل عضلانی را بازیابی کرده تا مفصل لگن در هنگام حرکت و فعالیت، روان‌تر کار کند.

متخصص فیزیوتراپی با استفاده از سیستم‌های چرخشی، بدون وزنه، طناب لاستیکی، مقاومت دستی و ابزارهای ورزشی سفارشی بسیاری از انواع حرکات مقاومتی پیش‌رونده را در برنامه توان‌بخشی به شما آموزش می‌دهد. این ورزش‌ها معمولاً با وزنه‌های سبک و تکرار متعدد شروع شده و با افزایش استقامت، وزنه‌ها به تدریج افزایش یافته و تعداد تکرارها کاهش می‌یابد. استفاده از حرکات مقاومتی پیش‌رونده یک روش برای درجه‌بندی مقاومت برای گروه‌های عضلانی است که به تدریج به افزایش استقامت و قدرت آنها کمک می‌کنند.

متخصص فیزیوتراپی همچنین زمانی که شما نیاز به کمک برای انجام برخی فعالیت‌ها با راحتی و اطمینان بیشتر دارید از آموزش‌های عملکردی استفاده می‌کند. آموزش عملکردی فعالیت‌های روزمره را مانند بالا رفتن از پله‌ها، پایین آمدن و زانو زدن را بسته به فازی از توان‌بخشی که تکمیل کرده‌اید شبیه‌سازی می‌کند.

متخصص فیزیوتراپی با شما برای درست راه رفتن کار می‌کند. وی به شما در بازگشت به الگوی راه رفتن نرمال کمک می‌کند و شما باید از وارد آمدن فشار روی مفصل لگن جلوگیری کنید. ممکن است از شما خواسته شود که روی تردمیل در جلوی آینه راه بروید تا بتوانید الگوی راه رفتن خود را مشاهده کرده و اصلاحات لازم را انجام دهید. درمانگر همچنین به شما راه رفتن روی سطوح ناهموار را آموزش داده و از شما می‌خواهد که از پله‌ها پایین یا بالا بروید. هدف از این کار کمک به شما در راه رفتن نرمال و مطمئن روی سطوح مختلف است.

در تمرینات عملکردی زنجیره جنبشی بسته، پاها در هنگام حرکت ثابت بوده و مقاومت در مفاصل و عضلات بالا قرار می‌گیرد. این نوع از تمرینات مهم هستند زیرا آنها مانند فعالیت‌هایی هستند که به طور روزانه انجام می‌شوند. به عنوان مثال، اسکات جزئی یک حرکت مشابه پایین آمدن از روی صندلی است. پرس پا بسیار مشابه بالا رفتن از پله‌ها است. این تمرینات باعث تقویت و تثبیت عضلات و مفاصل اطراف لگن و پاها می‌شود.

تمرینات تعادلی به بازآموزی حس موقعیتی شما کمک می‌کند که به آن حس مفصلی نیز گفته می‌شود. شما به این تمرینات مانند آموزش تعادل فکر می‌کنید. به طور مثال حفظ تعادل روی یک پا با یک چشم باز، راه رفتن روی سطوح ناهموار یا نرم و تمرین روی تخته‌های مختلف تعادلی از جمله این تمرینات هستند. متخصص فیزیوتراپی ممکن است از برخی تمرینات دستی برای بهبود حس مفصلی شما استفاده کند. بهبودی تقویت و تثبیت حس مفصلی در مفصل لگن درد را کاهش داده و عملکرد شما را ارتقا می‌دهد.

برنامه‌های خانگی

هدف متخصص فیزیوتراپی کمک به شما در آموزش روش‌هایی است که بتوانید علائم را تحت کنترل نگه داشته و قدرت و دامنه حرکتی خود را بهبود بخشید. قبل از انجام برنامه فیزیوتراپی، باید پیشروی شما مورد ارزیابی قرار گیرد. زمانی که دوران بهبودی شما به خوبی پیش می‌رود، مراجعات دوره‌ای به متخصص فیزیوتراپی پایان می‌یابد. اگر چه ما همچنان یک منبع باقی می‌مانیم اما شما می‌توانید برنامه توان‌بخشی خود را در منزل خودتان ادامه دهید.

 پیشگیری


بهبود تعادل، دامنه حرکتی و قدرت می‌تواند به شما در کنترل علائم و جلوگیری از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری کند. برنامه‌های خانگی خود را مطابق دستور متخصص فیزیوتراپی ادامه دهید. اگر شما عمل همیارتروپلاستی را انجام داده‌اید باید اقدامات احتیاطی را ادامه دهید تا متخصص فیزیوتراپی به شما اجازه متوقف کردن آنها را بدهد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”



مهر ۳, ۱۳۹۷ مقالات0

رگ به رگ شدن مچ دست نوعی آسیب‌دیدگی رباط در ناحیه مچ دست شامل رباط‌هایی که استخوان‌های کارپال و رباط‌های پراگزیمال استخوان‌های کارپال با رادیوس و اولنا را به هم متصل می‌کند است. منظور ما از آسیب‌دیدگی این است که رباط‌ها به طور جزئی یا به طور کامل پاره شده‌اند. رگ به رگ شدن مچ دست یک آسیب‌دیدگی شایع بین همه ورزشکاران است. همه این اتفاقات در یک لحظه عدم تعادل رخ می‌دهند. زمانی که شما می‌لغزید، به طور اتوماتیک دست خود را دراز می‌کنید تا مانع زمین خوردن شما شود اما زمانی که دست شما با زمین برخورد کرد، نیروی ضربه آن را به سمت عقب و در جهت ساعد خم می‌کند. این وضعیت باعث کشیده شدن رباط‌هایی که مچ دست و استخوان‌های دست را به هم وصل می‌کنند می‌شود. در نتیجه ممکن است رباط دچار پارگی جزئی یا حتی بدتر از آن باعث شکست کامل رباط شود.

درد مچ دست ممکن است به دلیل ابتلا به بیماری‌هایی که بر مفصل مچ دست شامل استخوان‌ها، رباط‌ها و بافت‌های همبند اطراف آنها ایجاد شود تأثیر می‌گذارند. اصطلاحاً به درد مفصل، آرترالوژی گفته می‌شود. درد یکی از ویژگی‌های التهاب مفصل (آرتروز) است که ممکن است در مچ دست ایجاد شود. استئوآرتریت و روماتیسم مفصلی شایع‌ترین انواع آرتروز هستند که ممکن است مچ دست را تحت تأثیر قرار دهند. آسیب‌دیدگی‌های ناشی از حرکات تکراری مکن است باعث ایجاد درد در مچ دست و دست شوند. سندرم تونل کارپال به دلیل فشرده شدن عصب میانی در بخشی از مچ دست ایجاد کی شده و باعث بیحسی، احساس گزگز در نهایت درد و کرامپ در دست شود. وارد آمدن ضربه یا آسیب‌دیدگی‌هایی مانند رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی نیز ممکن است باعث ایجاد درد در مچ دست شوند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

چرا دچار درد مچ دست می‌شویم؟


چرا دچار درد مچ دست می‌شویم؟

آسیب‌دیدگی‌های مچ دست ناشی از استفاده بیش از حد، انجام حرکات تکراری یا تصادفات است که باعث می‌شود بیشتر مردم برای تسکین درد ناشی از آن به متخصص فیزیوتراپی مراجعه کنند. نوع ورزش‌هایی که متخصص توصیه می‌کند به وضعیت خاص مچ دست آسیب دیده بیمار بستگی دارد. برخی فعالیت‌ها بر دامنه حرکتی متمرکز است در حالی که برخی دیگر بر تقویت و کشش عضلات تکیه دارند.

تونل کارپال یک مسیر باریک است که با رباط‌ها و استخوان در کف دست پر می‌شود. عصب‌ها و تاندون‌ها در این تونل قرار دارند. گاهی اوقات، ضخیم شدن ناشی از تحرک تاندون‌ها یا تورم‌های دیگر باعث باریک شدن تونل و فشرده شدن عصب‌های عبوری از آن قسمت می‌شوند. علائم معمولاً به تدریج شروع شده و با شدت یافتن آنها، گرفتن اجسام در مشت بسیار دشوار خواهد شد. تشخیص و درمان به موقع برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی‌های دائمی از اهمیت زیادی برخوردار است. پزشک با انجام معاینات بالینی و برخی تست‌های عصبی ابتلا به سندرم تونل کارپال را تشخیص می‌دهد. برخی از اقدامات درمانی عبارتند از استراحت دادن به دست، استفاده از اسپیلینت، مصرف داروهای مسکن و داروهای ضدالتهابی. اگر علائم با انجام این روش‌های درمانی غیر تهاجمی بهبود نیافت، پزشک ممکن است انجام عمل‌های جراحی را به شما توصیه کند.

رگ به رگ شدن مچ دست نوعی آسیب‌دیدگی رباط‌ها در ناحیه مچ دست است. در یک رگ به رگ شدگی خفیف فقط رباط‌های دست کشیده می‌شوند در حالی که در رگ به رگ شدن‌های شدیدتر ممکن است رباط‌ها پاره شوند. شما باید فردا به پزشک عمومی مراجعه کنید. وی ممکن است از شما بخواهد که از دست خود عکس‌برداری کنید تا مطمئن شود که استخوان‌های مچ دست شما آسیب ندیده‌اند.

افتادن روی دست‌های صاف و کشیده شایع‌ترین دلیل شکستگی مچ دست است. در این حالت غالباً رادیوس دیستال (به تصویر نگاه کنید) آسیب می‌بیند و ممکن است بیش از یک استخوان دچار شکستگی شوند.

سلولیت نوعی عفونت باکتریایی در پوست و بافت‌های زیر آن است.

گانگلیون نوعی تورم به شکل کیسه یا کیست است که در بافت یا پوشش مفصل یا تاندون ایجاد می‌شود. بافت که سینوویوم نامیده می‌شود معمولاً مایعی روان کننده برای این قسمت‌ها تولید می‌کند.

استئوآرتریت نوعی التهاب مفصلی است که باعث تحلیل غضروف می‌شود. استئوآرتریت ممکن است به دلیل افزایش سن، عوامل ارثی و آسیب‌دیدگی‌های ضربه‌ای یا ابتلا به برخی بیماری‌های ایجاد شود.

رگ به رگ شدن نوعی کشش یا پارگی غیرعادی رباط‌های محافظ مفصل است. رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی زمانی ایجاد می‌شوند که بدن تحت فشار فیزیکی قرار گیرد. در این موارد، عضلات و مفاصل مجبور به حرکاتی می‌شوند که برای آنها طراحی و ساخته نشده‌اند. دو نوع رگ به رگ شدگی مچ دست وجود دارد که به آنها رگ به رگ شدن رادیال یا اولنار گفته می‌شود. پیچ خوردن رادیال مچ دست شایع‌تر است غالباً در آن رباط‌های هلالی با اسکافوید شامل رباط اسکافولونات و رباط رادیواسکافولونات متصل می‌شوند دچار آسیب‌دیدگی می‌شوند. در موارد پیچ‌خوردگی اولنار مچ دست ممکن است رباط‌های مثلثی فیبروکارتیلاجئوس یا رباط لونو تری کوئتریوم کامپلکس دچار پارگی شوند.

 علائم درد مچ دست


چه ما متوجه باشیم و چه متوجه نباشیم، مچ دست همیشه در حال کار کردن است. از تایپ کردن با کامپیوتر تا گرفتن اشیا یا ورزش کردن؛ ما به داشتن یک مچ خوش‌فرم در همه حالات وابسته هستیم. گاهی اوقات استفاده زیاد می‌تواند باعث آسیب‌دیدگی و دردناک شدن مچ دست شود. اگر چه این مشکلات در همه افراد رایج هستند اما درد مچ دست بیشتر در افراد سالمند یا افرادی که به مچ دست خود در هنگام کار کردن یا ورزش کردن فشار وارد می‌کنند دیده می‌شود.

برخی از علائم رایج درد مچ دست عبارتند از:

  • درد در هنگام حرکت دادن مچ
  • خشک‌شدگی
  • تورم
  • بیحسی و احساس گزگز
  • احساس خردشدگی
  • ضعف

روش‌های درمان درد مچ دست


از آنجا که این یک شکل شایع است، روش‌های درمانی برای درد مچ دست زیاد هستند. خبر خوب این که روش‌های درمانی خانگی ساده‌ای وجود دارند که شما می‌توانید به راحتی در منزل انجام دهید و اگر آنها مؤثر واقع نشدند باید به پزشک مراجعه کنید.

 درمان‌های خانگی برای رفع درد مچ دست


درمان‌های خانگی برای رفع درد مچ دست

  • مصرف داروهای مسکن: داروهای بدون نیاز به نسخه پزشک مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن به درمان التهابی که باعث درد مچ دست شده است کمک می‌کنند به خصوص برای دردهای ناشی از استفاده بیش از حد از مچ دست یا فرسودگی آن. تایلنول نیز یک گزینه داروی قابل قبول دیگر است.
  • بریس: استفاده از مچ بندهای طبی می‌تواند به ثابت نگه داشتن مفصل و جلوگیری از انجام حرکات دردناک کمک کند.
  • استراحت کردن: گاهی اوقات برای درمان ممکن است لازم باشد که شما از انجام فعالیت‌های تکراری یا سنگین پرهیز کنید.
  •  بهینه‌سازی ارگونومی: در اداره، مطمئن شوید که مچ‌ها دستان شما به خوبی محافظت شده و در حالتی خنثی قرار گیرند. از تایپ کردن با مچ‌های خمیده یا محکمم گرفتن موس کامپیوتر خودداری کنید.
  • بسته‌ای یخی یا گرمایی: گرمای ملایم برای برخی افراد مؤثر است در حالی که برخی دیگر استفاده از یخ را ترجیح می‌دهند. هر دو را امتحان کنید تا ببینید که کدام یک برای شما مناسب است.
  • کرم‌های ضد درد: داروهای موضعی حاوی موادی مانند منتول یا کاپسیاسین ممکن است باعث کاهش درد مفاصل شوند.

گاهی اوقات ممکن است علیرغم به کارگیری این روش‌های درمانی، درد برطرف نشود که در این حالت شما باید برای معاینه و درمان به پزشک مراجعه کنید.

 تزریق کورتیزون

تزریق کورتیزون

تزریق کورتیزون (یک داروی ضدالتهابی قوی) در مفصل باعث تسکین موقتی آن می‌شود. با این کار درد و تورم به طور بسیار مؤثری کاهش می‌یابد اما اثر آن موقتی است و معمولاً چند هفته تا چند ماه دوام دارد. تزریق در مفصل ممکن است باعث بروز برخی عوارض جانبی شود که تزریق کورتیزون نیز از این قاعده مستثنی نیست.

درمان با فیزیوتراپی

اولین مرحله در برنامه توان‌بخشی فیزیوتراپی مدیریت درد و استفاده از مچ دست بدون وارد آمدن آسیب به آن است.

  • پزشک ممکن است مصرف داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی مانند آسپیرین و ایبوپروفن را برای کمک به کنترل تورم و درد تجویز نماید.
  • پزشک ممکن است روش‌هایی را به شما آموزش دهد که به کمک آنها بتوانید درد و علائم دیگر را تسکین دهید.
  • همچنین اجرای برخی اقدامات درمانی دیگر مانند گرما درمانی و ماساژ موضعی به کنترل درد کمک می‌کنند.
  • پزشک ممکن است استفاده از برخی انواع مچ بندهای طبی را برای حفاظت از مچ دست و کاهش درد در هنگام انجام فعالیت‌ها به شما توصیه نماید.
  • وی ممکن است برخی حرکات ورزشی مرتبط با دامنه حرکتی و حرکات تقویتی را برای افزایش توانایی‌های حرکتی مچ دست به شما پیشنهاد دهد.
  • تمرینات حرکتی برای افزایش مهارت و چالاکی برای کمک به روان‌تر حرکت کردن مچ دست ممکن است توصیه شوند. در نهایت مام برخی حرکات تقویتی برای چ دست و دست را به شما می‌دهیم. تمرینات تقویتی به ثابت مچ دست و حفاظت از مفصل در برابر ضربه و فشار کمک می‌کند.
  • پزشک برخی نکات در مورد نحوه انجام وظایف با حداقل کشیدگی مفصل و تحت کنترل نگه داشتن علائم را به شما آموزش می‌دهد.

با این که نرخ بهبودی برای هر فرد متفاوت است اما شما می‌توانید انتظار داشته باشید که برنامه‌های درمانی خانگی پس از 4 تا 6 هفته اثر کنند.

روش‌های درمانی دیگر برای کاهش درد مچ دست


روش‌های درمانی دیگر برای کاهش درد مچ دست

  • گچ گرفتن: شکستگی غالباً با گچ گرفتن مچ دست درمان می‌شود.
  • آسپیراسیون: اگر کیست باعث بروز درد شده باشد، پزشک ممکن است از یک سوزن برای خارج کردن مایع داخل مچ دست استفاده کند.
  • آنتی بیوتیک: فقط درد ناشی از عفونت‌های باکتریایی یا بیماری لیم ممکن است با مصرف آنتی بیوتیک درمان شوند.
  • داروهای روماتولوژیک: یک روماتولوژیست ممکن است در صورتی که درد مفصلی به دلیل ابتلا به بیماری‌های خود ایمنی یا بیماری‌های کریستال ایجاد شده باشد، طیف وسیعی از داروها را برای شما تجویز کند.

کاهش درمان در مچ دست با انجام حرکات ورزشی


در زیر به برخی از دردهای مچ دست که می‌توان آنها را به سرعت و به راحتی درمان کرد اشاره می‌کنیم:

  • کشش عابدان: فشار دادن کف دست‌ها به هم در جلوی سینه، دور کردن آرنج‌ها از هم باعث ابتلا به کشش عابدان می‌شود. مچ دست خود را پایین بیاورید تا کشش را در آنها احساس کنید. 20 ثانیه این حالت را حفظ کرده و رها کنید. این حرکت را 10 مرتبه تکرار کنید.
  • فشار توپ تنیس: یک توپ تنیس را کف دست خود نگه دارید. انگشتان دست خود را دور آن قرار دهید و تا آنجا که می‌توانید فشار دهید. این حالت را 10 ثانیه حفظ کنید، رها کرده و آن را 10 مرتبه تکرار کنید.
  • کشش مچ دست: دستان خود را روی یک میز یا یک سطح مشابه دیگر قرار دهید و دستان خود را از لبه میز آویزان کنید. مچ دست خود را به آرامی خم کنید به صورتی که انگشتان دست شما رو به بالا باشند سپس آنها را پایین آورده و این حرکت را 10 مرتبه برای هر دست تکرار کنید.
  • خمش و کشش: بک دمبل سبک یا شی‌ء مشابهی را با دست بردارید، انگشتان دست خود را دور آن قرار دهید. بازوها خود را به طور مستقیم در جلوی خود بلند کنید به طوری که کف دست شما رو به بالا باشد. به آرامی مچ دست را به سمت بالا خم کرده و بدن خود را جلو آورده و 10 ثانیه این حالت را حفظ کنید. مچ دست را به سمت عقب خم کرده و تا جایی که می‌توانید این خمش را ادامه دهید. این حالت را نیز 10 ثانیه حفظ کنید. این حرکت را 5 مرتبه برای هر دست تکرار کنید.
  • بازوی کشیده شده: برای کشش در جهت مخالف: بازوهای خود را باز کرده و کف دست خود را رو به سقف نگه دارید. با دست آزاد خود، به آرامی انگشتان را به سمت پایین فشار دهید. به آرامی انگشتان خود را به سمت بدن برگردانید. این خالت را 10 تا 30 ثانیه حفظ کنید.

 یوگا برای دست و مچ دست


یوگا برای دست و مچ دست

یوگا یک روش عالی برای تقویت مچ دست و دست است. در زیر به چند حرکت یوگا که برای دست و مچ دست مناسب هستند اشاره شده است:

  • انگشتان دستان خود را در جلوی بدن داخل هم قرار دهید
  • آرنج را در کنار بدن قرار داده و دستان روی هم حرکت دهید.
  • اجازه دهید که مچ دست شما به طور کامل بچرخد، به طور متناوب یک دست را روی دست دیگر قرار دهید.
  • این تمرین را 10 تا 15 ثانیه انجام دهید.
  • استراحت کرده و سپس حرکت را تکرار کنید.
  • در حالی که نشسته‌اید، بازوی خود را بالای سر برده و انگشتان دو دست را در هم گره بزنید به طوری که کف دست‌ها به هم بچسبند.
  • با انگشتان گره کرده در هم، کف دستان خود را به سمت بالا بچرخانید تا رو به سقف قرار گیرند. شما می‌توانید بازوهای خود را کمی خم کرده یا آنها را صاف نگه دارید.
  • این حالت کشش را حفظ کنید.
  • بازوهای خود را پایین آورده و دوباره این حرکت را تکرار کنید.

 عمل‌های جراحی


عمل‌های جراحی

اگر درد غیر قابل مدیریت بود ممکن است انجام عمل‌های جراحی مورد توجه قرار گیرد. برای درمان آرتروز مچ دست فقط یک نوع عمل وجود ندارد. مچ دست پیچیده است و ممکن است به دلیل آسیب‌دیدگی‌های مختلفی مبتلا به آرتروز شود. در نتیجه، برای درمان درد مفصل مچ دست عمل‌های مختلفی را باید در نظر گرفت. این که کدام عمل جراحی برای شما مناسب است به مشکلات زمینه‌ای شما، تعداد قسمت‌های آسیب دیده مچ دست و نوع نیاز شما به استفاده از مچ دست بستگی دارد.

در برخی موارد، افراد مبتلا به آرتروز مچ دست ممکن است پس از آسیب‌دیدگی‌های اخیر بر روی مچ دستان خود عمل جراحی انجام داده باشند. این عمل‌های جراحی که در گذشته انجام شده‌اند مکن است استخوان‌های شکسته را ترمیم کرده یا رباط‌های پاره شده را به هم وصل کرده باشند. انجام این عمل‌های جراحی حداقل مکن است ابتلا به آرتروز مچ دست را به تأخیر بیندازند. عمل‌های جراحی گذشته می‌توانند یک عامل در انتخاب عمل مناسب برای شرایط شما باشند. اگر یک یا دو استخوان کوچک کارپال در مچ دست به آرتروز مبتلا شده باشند، ممکن است شما تحت عمل‌های جراحی قرار گیرید که بر درمان این استخوان‌ها متمرکز است. اگر آرتروز شما پیشرفته باشد و بیشتر قسمت‌های مچ دست را در برگرفته باشد، پزشک ممکن است فیوژن مچ دست یا استفاده از مفصل مصنوعی مچ دست را به شما توصیه کند.

 بررسی پزشک


بررسی پزشک

ممکن است از شما خواسته شود که از مچ دست خود به وسیله اشعه ایکس عکس‌برداری کنید. معمولاً عکس‌برداری به وسیله اشعه ایکس بهترین روش برای بررسی اتفاقات رخ داده برای استخوان‌ها است. اشعه ایکس به پزشک در ارزیابی آسیب‌دیدگی و بررسی چگونگی تغییرات تدریجی کمک می‌کند. اشعه ایکس همچنین به پزشک در تخمین میزان از دست رفتن غضروف‌های مفصلی نیز کمک می‌کند. پزشک ممکن است در صورت وجود هر گونه ابهام در مورد علت ابتلا به آرتروز، انجام آزمایش‌های خون را نیز به شما توصیه کند. در آزمایش‌های خون برخی بیماری‌های سیستماتیک مانند روماتیسم مفصلی مشخص می‌شوند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


آمار بازدید

ارتباط با ما

آدرس

دسترسی یک : شهرک غرب، بلوار پاک نژاد، بالاتر از دادمان، مرکز پزشکی یادمان
دسترسی دو: شهرک غرب، بلوار فرحزادی، بالاتر از دادمان، کوچه ناخدا محتاج، پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۸۸۰۷۴۱۹۶(۰۲۱) - ۸۸۰۸۸۵۴۱(۰۲۱)

ساعات کاری: همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

کلیه حقوق این قالب برای توانبخشی یادمان محفوظ می باشد