ازگود

بیماری ازگود اشلاتر یا اسگود اشلاتربا علامت اختصاری OSD نوعی اختلال و ناهنجاری است که موجب التهاب دردناک در محل اتصال تاندون پاتلار در زیر کشکک زانو به استخوان درشت نی(تیبیا) می‌شود. ازگود اشلاتر بیماری است که در کودکان در حال رشد رخ داده و بیشتر در پسران نوجوان که در فعالیت‌های ورزشی نظیر دو و پرش مشارکت می‌کنند مشاهده می‌شود. از آن‌جایی که بیشتر دخترها نیز در چنین ورزش‌هایی حضور دارند امکان ابتلای آن‌ها به چنین ناهنجاری و مراجعه به پزشک زیاد است. سن رایج ابتلا به بیماری اسگوداشلاتر 10 تا 15 سالگی است.

نوجوانان ورزشکار درمعرض ابتلا به بیماری ازگود اشلاتر هستند . فشار بیش از حد ناشی از حرکات ورزشی بر روی تاندون پاتلار(عضله چهار سر زانو) باعث افزایش استخوان‌سازی و بوجود آمدن برآمدگی در  زانو می‌شود. از جمله علائم عارضه ازگود درد، تور، برآمدگی، حساسیت به لمس در ناحیه برجستگی، افزایش درد در هنگام چهار زانو از جمله علائم بیماری OSD هستند. پس از معالجه بیمار توسط متخصصان بسته به شدت درد و عارضه راهکارهای درمانی مختلفی تجویز می شوند. اگر درد با اقدامات اولیه نظیر کمپرس یخ، استراحت، و مسکن ها بهبود نیافت، حرکات فیزیوتراپی در جلسات متعدد توصیه می‌شوند. عمل جراحی در اکثر موارد ضرورتی ندارد و بیماری با استفاده از اقدامات غیر جراحی قابل کنترل است. متخصصین ما در کلینک یادمان آماده ارائه هرگونه خدمات مناسب به منظور کاهش درد ناشی از این عارضه می باشند.

جهت ارتباط با ما با آدرس و شماره تلفن های زیر در ارتباط باشید :

آدرس: دسترسی یک : شهرک غرب- بلوار پاک نژاد – بالاتر از دادمان – مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب – بلوار فرحزادی – بالاتر از دادمان – کوچه ناخدا محتاج – پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۰۲۱-۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

ساعات کاری:  همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

علل بیماری


ازگود

 

پزشکان به این نتیجه رسیدند که ازگود اشلاتر یک بیماری مرتبط با رشد است که بیشتر در پسران ورزشکار و جوان مشاهده می‌شود. بیماری اسگود اشلاتر بیشتر در زمان جهش رشد رخ می‌دهد. این عارضه ناشی از آسیبی است که به دلیل استفاده بیش از حد از زانوها اتفاق می‌افتد. فشارهای ناشی از ورزش و استفاده مکرر از زانوها موجب التهاب (درد و تورم) در محل اتصال تاندون‌های کشکک زانو (موسوم به پاتلا) به استخوان درشت نی(تیبیا) می‌شود. از آن‌جایی که این ناحیه از پا تحت فشار زیاد است معمولا منتهی به تورم و شکستگی کوچک در استخوان درشت نی می‌شود. درد ناشی از این ناهجاری اغلب با دویدن، پریدن، انجام ورزش‌هایی نظیر بسکتبال، والیبال، فوتبال، اسکیت نمایشی و ژیمناستیک تشدید می یابد. در برخی افراد، هر دو زانو دچار آسیب می‌شوند. بیماری ازگود اشلاتر در بین پسران، به ویژه آن دسته که در ورزش‌هایی نظیر پریدن و دویدن که مستلزم خم کردن زانوها است حضور دارند بیشتر از دختران مشاهده می‌شود. اما لازم به ذکر است که ازگود اشلاتر به دختران نیز آسیب می‌رساند.

علائم و نشانه‌های ازگوداشلاتر


ازگود

علائم بیماری OSD شامل:

  •       درد، تورم و حساسیت به لمس در زیر زانوها
  •       تشدید درد در حین انجام فعالیت‌هایی نظیر دویدن و پریدن
  •    لنگان لنگان راه رفتن بعد از فعالیت فیزیکی. این علائم معمولا با استراحت برطرف شده و فرد احساس بهتری پیدا می‌کند.

بیماری ازگوداشلاتر در افراد متفاوت می‌تواند علائم متفاوتی داشته باشد و درکل علائم ناشی از آن به شدت عارضه بستگی دارد. برخی افراد ممکن است درحین انجام ورزش درد خفیفی را در زانوی خود احساس کنند و  برخی دیگر ممکن از درد مداوم زانو که موجب اختلال در ورزش و فعالیت می‌شود شکایت کنند.

تشخیص بیماری ازگوداشلاتر


پزشک زانوی بیمار را با دقت معاینه کرده و سپس سوالات مختلف در خصوص درد و علائم بیماری، مشکلات سلامتی که بیمار در گذشته شده، سلامت خانواده، هر نوع دارویی که بیمار مصرف می‌کند، آلرژی و موارد دیگر را طرح خواهد کرد که به این مرحله تهیه سوابق پزشکی گفته می‌شود. گاهی تشخیص از طریق  برخی علائم به راحتی امکان‌پذیر است. برخی اوقات، التهاب تاندون موجب می‌شود  قسمت کوچکی از محل رشد پیوند تیبیا از استخوان تیبیا جدا شود. برای تشخیص بیماری ازگوداشلاتر معمولا نیازی به اشعه ایکس نیست. در صورت عدم تشخیص ممکن است به رادیولوژی نیاز باشد.

درمان بیماری ازگوداشلاتر


بیشتر افراد مبتلا به این ناهنجاری می‌توانند به فعالیت‌های ورزشی خود ادامه دهند. پزشک درصورت تشدید درد ممکن است یک دوره استراحت کوتاه و انجام کمتر فعالیت‌هایی از قبیل دویدن و پریدن را بیمار توصیه نماید. شاید این موضوع برای افراد فعال ناخوشایند و سخت باشد اما حقیقت این است که زانو بدون استراحت بهبود نخواهد یافت. پزشک جهت کنترل این بیماری ممکن است انواع مختلف درمان را توصیه نماید.

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی اساسی برای درمان بیماری ازگوداشلاتر عبارتند از: استراحت، استفاده از کیسه آب سرد و یخ، فشرده سازی و بلندکردن ناحیه ملتهب است. انجام حرکات کششی روزانه ازجمله حرکات کششی عضلات چهارسر ران و همسترینگ بسیار مفید هستند.

داروها

داروها

هنگامی که زانو درد می‌کند مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نظیر ایبوپروفن، پاراستامول و ناپروکسن می‌توانند موجب تسکین درد و التهاب شوند. اگر بیمار به پزشک  مراجعه نماید، می‌تواند طبق توصیه و تجویز پزشک داروهایی را که برای بیماری مناسب هستند مصرف نماید.

زانوبند

زانوبند

یک بریس با اعمال فشار روی تاندون‌های پاتلار به رفع تنش کمک شایانی خواهد کرد. باندهای زانو از رایج‌ترین زانوبندهای مخصوص بیماری ازگوداشلاترهستند. استفاده از زانوبند همراه با انجام حرکات ورزشی تقویتی و سرمادرمانی بهترین درمان ازگوداشتلار هستند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی

در بسیاری موارد با درمان‌های مناسب در فیزیوتراپی می‌توان ناهنجاری ازگوداشلاتر را درمان نمود. مطالعات حاکی از آن است که فیزیوتراپی تاثیر چشمگیری در درمان بیماری ازگوداشلاتر و کاهش درد ناشی از آن دارد. پزشکان با روش‌های مختلف به بیمار کمک می‌کنند تا بتواند چنین عارضه‌ای را درمان نماید. روش‌های متعدد نظیر ضربه زدن به زانوها، اولتراسوند، تحریک الکتریکی و ورزش می‌توانند در کنترل التهاب و درد مفید هستند.

اولتراسوند

اولتراسوند

 اولتراسوند تراپی روشی است که توسط برخی از پزشکان، متخصصین درمان دستی و متخصصین فیزیوتراپی جهت کاهش التهاب و تحریک بهبود در بسیاری از بیماری‌ها ازجمله ازگوداشلاتر انجام می‌شوند. همانطور که از نامش پیداست در این روش درمانی، امواج صوتی فرکانس بالا از طریق کریستال‌ها انتشار یافته (بیمار قادر به شنیدن نیست) و سلول‌ها و بافت‌های نرم بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. با وجود این‌که برخی مواقع تنها یک جلسه درمان اولتراسوند برای رفع کامل درد و التهاب کفایت می‌کند اما بیشتر مواقع جهت کسب نتایج بهتر به 3 تا  5 جلسه درمان نیاز است. اوتراسوند بدون درد است و معمولا 10 تا 20 دقیقه به طول می‌انجامد.

تحریک الکتریکی

تحریک الکتریکی

تحریک الکتریکی نوعی روش درمانی است که به‌منظور درمان اسپاسم عضله و تسکین درد انجام می‌شود. تحریک الکتریکی در پیشگیری از آتروفی (تحلیل بافت)، تقویت بیمارانی که دچار آسیب شدند و همچنین فعال نگهداشتن عضلات موثر است. در این روش، پزشک الکترودها را روی پوست بیمار قرار داده تا عضلات مورد هدف منقبض شوند. با تحریک الکتریکی، بیمار می‌تواند حالت ارتجاعی و قدرت عضلاتی را که به دلیل عدم استفاده ممکن است تحلیل بروند، حفظ کند. تحریک الکتریکی با تقلید از روش طبیعی که در طی آن بدن عضلات را بکار می‌برد انجام می‌شود. الکترودهای متصل به پوست، با انتقال ایمپالس‌ها موجب انقباض عضلات می‌شوند. تحریک الکتریکی در افزایش دامنه حرکات و بهبود گردش خون بدن مفید است. این روش برای درمان بیماری‌هایی از قبیل کمردرد، اسکولیوز و سیاتیک بکار می‌رود. در بیماری ازگوداشلاتر، تحریک الکتریکی می‌تواند به کاهش درد و سفت شدن زانو کمک کند.

نوارهای چسبنده

 نوارهای چسبنده

استفاده از نوارهای چسبنده زانو در برخی موارد در درمان بیماری ازگوداشلاتر مفید است. چسب را باید در حالی‌که زانوی بیمار خم است روی بخشی از استخوان که نسبت به لمس حساس بوده و متوره شده چسباند (برآمدگی کوچک استخوان تیبیا). این روش موجب می‌شود هنگامی که مفصل صاف است فشار کمتری به زانو وارد شده و تا حدودی مقداری از درد و فشار کاهش یابد.

ورزش‌های تقویتی مخصوص بیماری ازگوداشلاتر

فیزیوتراپیست‌ها برای تمام عضلات پاها، ورزش‌های مخصوص انعطاف‌پذیری، تقویتی و حس عمقی (دریافت تحریک از داخل بدن)  را به بیمار ارائه می‌دهند. بسیاری از اوقات، عضلات همسترینگ و چهارسرران منقبض شده، یک ورزشکار را درمعرض خطر آسیب‌های مختلف قرار می‌دهد. به‌همین دلیل حفظ و ایجاد انعطاف‌پذیری در تمامی عضلات بدن از اهمیت فراوانی برخوردار است. پزشکان برای ایجاد اطمینان در تعادل عضلات زانوها، ران‌ها، مچ‌پاها و هسته بدن یک ورزشکار، به تقویت عضلات پایین پاها و همچنین هسته بدن می‌پردازند. حرکات مخصوص تعادل به یک ورزشکار می‌آموزد چگونه تعادل بدن را حفظ کرده و از تمامی عضلات خود به صورت گروهی استفاده نماید.

بلندکردن پای صاف به جلو

بلندکردن پای صاف به جلو

  • به پشت دراز بکشید، پای سالم را خم کرده و کف پا را روی زمین قرار دهید. پای آسیب دیده را کاملا صاف دراز کنید. مطمئن باشید که پایین کمر شما انحنای طبیعی دارد. می‌توانید دست خود را بین کف زمین و گودی کمر قرار دهید. کف دست باید رو به زمین و کمر روی پشت دست قرار بگیرد.
  • با فشار دادن پشت زانو به سمت زمین، عضلات ران پای آسیب دیده را منقبض کنید. پا را همچنان صاف نگهدارید.
  • عضلات ران را منقبض و پا را در حالت کشیده حفظ کنید. سپس به آرامی پا را بلند کنید تا جایی‌که پاشنه پا تقریبا 30 سانتی‌متر 120 اینچ از کف زمین فاصله داشته باشد.
  • 6 ثانیه خود را در این حالت حفظ و سپس خیلی آهسته پا را پایین بیاورید. بین تکرار حرکات 10 ثانیه استراحت کنید.
  • این نرمش را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

 قوس کوتاه در عضلات چهارسر ران

قوس کوتاه در عضلات چهارسر ران

  • به پشت دراز بکشید، با قرار دادن یک فوم غلتان یا یک حوله بزرگ تا شده در زیر زانوها کمی زانوها را خم کنید. پاشنه پاها را روی زمین بگذارید.
  • قسمت پایین پای آسیب دیده را بلند کنید تا جایی‌که پا کاملا در حالت مستقیم و صاف باشد. پشت زانو باید روی فوم یا حوله قرار بگیرد.
  • پا را حدودا 6 ثانیه در حالت کشیده و بالا نگهدارید. سپس خیلی آرام زانو را خم و پاشنه پا را روی کف زمین قرار دهید.
  • بین هر یک از تکرارها 10 ثانیه استراحت کنید.
  • 8 تا 12 بار این نرمش را انجام دهید.

اسکات کوتاه با پاها و زانوهای چرخیده به بیرون

 

اسکات کوتاه با پاها و زانوهای چرخیده به بیرون

  • بایستید، پاها را به اندازه عرض شانه‌ها باز کرده و به اندازه 45 درجه به سمت طرفین متمایل شوید.
  • کمر را کاملا صاف و عضلات باسن را منقبض کنید.
  • خیلی آرام زانوها را خم کرده و تقریبا بدن را به سمت زمین پایین بیاورید. زانوها نباید جلوتر از نوک انگشتان باشد. پاشنه پاها را روی زمین نگهدارید.
  • این حرکت را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

استپ آپ

استپ آپ

 

  • یک استپ تک پله‌ای را روی زمین قرار دهید. اگر استپ ندارید می‌توانید از یک کتاب قطور مانند دفترچه تلفن، فرهنگ لغت نامه یا دائره المعارف استفاده کنید. اگر برای ایستادن روی پاهای خود تعادل ندارید بهتر است با نگهداشتن صندلی، کانتر یا کمک گرفتن از دیوار حرکت ورزشی را انجام دهید.
  • در حالی‌که کمر کاملا صاف است با پای آسیب دیده روی استپ بروید. هنگام بالارفتن از استپ، سعی کنید به پشت پای خود فشار وارد نکنید. برای بالارفتن از استپ فقط از پای آسیب دیده استفاده کنید سپس پای دیگر را روی استپ قرار دهید. هنگام بالارفتن از استپ سعی کنید زانو در حالت کاملا صاف و در یک خط مستقیم با انگشت میانی پا باشد.
  • به موقعیت اول بازگشته و هر دو پاها را روی استپ یا کتاب قرار دهید.
  • 8 تا 12 بار این حرکت را تکرار کنید.

پایین آمدن از استپ 

پایین آمدن از استپ

  • روی یک استپ تک پله‌ای بایستید. اگر استپ ندارید می‌توانید از یک کتاب قطور مانند دفترچه تلفن، فرهنگ لغت نامه یا دائره المعارف استفاده کنید. اگر برای ایستادن روی پاهای خود تعادل ندارید بهتر است با نگهداشتن صندلی، کانتر یا کمک گرفتن از دیوار حرکت ورزشی را انجام دهید.
  • با پای سالم به آرامی از روی استپ پایین آمده و پاشنه پا را روی زمین بگذارید. هنگام پایین آمدن از استپ سعی کنید زانوی آسیب دیده در حالت کاملا صاف و با انگشت میانی پا در یک خط مستقیم باشد.
  • به حالت اول برگشته و هر دو پاها را روی استپ یا کتاب قرار دهید.
  • 8 تا 12 بار تکرار کنید.

اکستنشن زانوی آسیب دیده

پایین آمدن از استپ

 

 

  • انتهای یک کش ورزشی را به هم گره زده و یک حلقه درست کنید. یکی از انتهای کش را به یک شی محکم بسته و یا بین درب قرار داده ودرب را ببندید. (البته برای ایجاد مقاومت می‌توانید از یک نفر کمک گرفته و از او بخواهید انتهای طناب را محکم بگیرد.)
  • انتهای دیگر کش ورزشی را دور زانوی آسیب دیده قرار دهید. پا را تا حدودی از ناحیه زانو خم کنید.
  • به اندازه یک قدم پای سالم را پشت پای آسیب دیده قرار دهید. با انقباض عضلات ران پای آسیب دیده، به آرامی پا را صاف کنید.
  • 6 ثانیه در این حالت خود را حفظ کرده و سپس با خم کردن زانو به حالت اول برگردید.
  • 10 ثانیه استراحت کنید.
  • 8 تا 12 بار تکرار کنید.

جراحی

در موارد بسیار نادر، اگر خرده‌های استخوان این ناحیه از پا در بزرگسالی موجب درد شود و یا اگر درد تشدید یافته و موجب ناتوانی فرد شده و بعد از جهش رشد برطرف نشود در چنین شرایطی برای رهایی از بیماری ازگوداشلاتر و برداشتن رشد بیش از حد استخوان جراحی توصیه می‌شود. هدف اولیه جراحی ازگوداشلاتر، برداشتن خرده‌های استخوانی است که موجب تحریک تاندون زانو می‌شوند. با خارج کردن خرده‌های استخوان بیمار می‌تواند بدون درد ناشی از بیماری ازگوداشلاتر به فعالیت‌های خود ادامه دهد. جراحی شامل خارج کردن پوسته استخوانی درمان نشده یا تثبیت آن‌ها در قسمت فوقانی استخوان ساق پا (تیبیا) است.



دررفتگی شانه

شانه متحرک‌ترین مفصل در بدن است و احتمال دررفتگی آن نیز بسیار زیاد است. دررفتگی به جدا شدن دو استخوان در محل مفصل گفته می‌شود. دررفتگی شانه غالباً در ورزش‌های پربرخورد اتفاقی افتد اما تصادف‌های روزانه مانند زمین خوردن نیز ممکن است باعث دررفتگی مفصل شوند. ورزشکاران، غیر ورزشکاران، کودکان و بزرگسالان ممکن است دچار دررفتگی شانه شوند. دررفتگی شانه معمولاً نیاز به کمک تخصصی برای هدایت مفصل به محل درست خود دارد. پس از جا انداختن مفصل، متخصص درمان‌های فیزیکی اقدامات توان‌بخشی را برای شانه انجام داده و به فرد آسیب دیده در جلوگیری از بروز آسیب‌دیدگی دوباره کمک می‌کند. دررفتگی شانه نیاز به مراقبت‌های فوری پزشکی دارد، به خصوص در موارد زیر:

  • بیحسی در دست یا بازو
  • دررفتگی دست یا بازو
  • احساس سرما در بازو

هر کدام از این وضعیت‌ها ممکن است نشان‌دهنده آسیب‌دیدگی عصب‌ها یا عروق خونی باشند. در این موارد نیاز به مراقبت‌های فوری پزشکی وجود دارد.

 97 درصد از دررفتگی‌های، دررفتگی‌های قدامی هستند. این شایع‌ترین نوع دررفتگی است و به دلیل قرار گرفتن دست در حالتی که ابداکشن یا چرخش خارجی شدیدی به آن وارد شود رخ می‌دهد. در این وضعیت، مجموعه گلنوهیومرال پایینی که نگهدارنده گلنوهیومرال قدامی است جابجا می‌شود. به دلیل عدم وجود رباط نگهدارنده و تثبیت دینامیکی، مفصل گلنوهیومرال در ابداکشن 90 درجه و چرخش خارجی 90 درجه به شدت آسیب‌پذیر است. ساختارهای نگهدارنده از جمله کپسول‌های قدامی، عضلات دو سر بلند، ساب اسکاپولاری، رباط‌های گلنوهیومرال میانی و بالایی ممکن است در دررفتگی قدامی از کار بیفتند. سر هیومرال به دلیل ضعف ذاتی خود به شدت مستعد دررفتگی در این فاصله است. زمانی که دررفتگی قدامی شانه به دلیل اتفاقات حادثه‌ای بروز می‌کند، سر هیومرال به سمت جلوی پایین کشیده شده و معمولاً پارگی باعث از بین رفتن یکپارچگی کپسول‌های رباطی قدامی شده و غالباً باعث جدا شدن لابریوم پایینی قدامی و به وجود آمدن ضایعت هیل ساکس می‌شود. در موارد شدید، ممکن است روتاتور کاف نیز دچار آسیب‌دیدگی شود. دررفتگی خلفی کمتر شایع است و حدود 3 درصد از دررفتگی شانه را شامل می‌شود. این عارضه به دلیل ضربه خارجی به جلوی شانه ایجاد می‌شود. نیروی غیر مستقیم به هیومرئوس وارد شده که ترکیبی از فلکشن، اداکشن و چرخش داخلی است. این عارضه معمولاً به دلیل زمین خوردن با دست باز و کشیده، تصادفات با موتور سیکلت و تشنج اتفاق می‌افتد. به دلیل مکانیزم ضربه‌ای آسیب‌دیدگی، دررفتگی خلفی ممکن است باعث پاتولوژی همزمان روتاتور کاف یا لابرال نیز شود.

جهت ارتباط با ما با آدرس و شماره تلفن های زیر در ارتباط باشید :

آدرس: دسترسی یک : شهرک غرب- بلوار پاک نژاد – بالاتر از دادمان – مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب – بلوار فرحزادی – بالاتر از دادمان – کوچه ناخدا محتاج – پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۰۲۱-۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

ساعات کاری:  همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

دررفتگی شانه چیست؟


دررفتگی شانه چیست

شانه شامل استخوان ترقوه (استخوان کولار)، اسکاپولا (تیغه شانه) و هیومرئوس (استخوان بالای بازو) است. سر گوی مانند هیومرئوس و انتهای حفره‌ای اسکاپولا به صورت گوی و سوکت در هم قرار می‌گیرند. دررفتگی کتف ممکن است به دلیل آسیب‌دیدگی‌هایی مانند زمین خوردن روی شانه یا کشیده شدن بازو، وارد آمدن نیرو به شانه فراتر از دامنه حرکتی طبیعی آن اتفاق افتاده و باعث خارج شدن هیومرئوس از سوکت آن شود. دررفتگی ممکن است به دلیل آسیب‌دیدگی قسمت‌های مختلف شانه شامل استخوان‌ها، رباط‌ها، لابریوم (حلقه غضروفی که اطراف سوکت قرار گرفته است) و عضلات و تاندون‌های اطراف مفصل شانه ایجاد شود. ممکن است ضربه ناگهانی باعث شود که استخوان در مفصل از محل خود خارج شده و دچار دررفتگی شود. دررفتگی استخوان شانه یکی از شایع‌ترین انواع دررفتگی‌های ضربه‌ای محسوب می‌شود.

علل


علل دررفتگی شانه

دررفتگی شانه زمانی اتفاق می‌افتد که سر هیومرئوس به دلیل نیروی وارد بر آن از سوکت خود در فوسای گلونوئید خارج شود. این احتمال وجود دارد که شانه در جهت‌های مختلف دچار دررفتگی شود و دررفتگی شانه با محلی که سر استخوان هیومرال پس از دررفتگی دران قرار می‌گیرد توصیف می‌شود. حداقل 95 درصد از دررفتگی‌های شانه، دررفتگی قدامی هستند بدان معنی که سر استخوان هیومرال به سمت جلوی مفصل جابجا می‌شود. دررفتگی خلفی به دررفتگی‌هایی گفته می‌شود که در آنها استخوان سر هیومرال به سمت پشت تیغه شانه جابجا می‌شوند. انواع دیگر دررفتگی‌های شانه مانند لاگزاتیو ارکتا، دررفتگی به سمت زیر مفصل و اینتراتوراسیک که در آن استخوان سر هیومرال بین استخوان‌های دنده گیر می‌افتد به ندرت اتفاق می‌افتند.

علائم دررفتگی شانه و کتف


علائم دررفتگی شانه و کتف

در بیشتر دررفتگی‌های شانه، شما احساس می‌کنید که استخوان هیومرئوس از سوکت خود خارج شده و باعث بروز علائم زیر می‌شود:

  • درد
  • ناتوانی در حرکت دادن بازو
  • بدشکل شدن ظاهر شانه

اگر شما هر علامت یا نشانه‌ای از آسیب‌دیدگی عصب یا عروق خونی که در بالا ذکر شد دیدید به مراقبت‌های فوری پزشکی نیاز خواهید داشت. هیومرئوس معمولاً تا زمانی که پزشک آن را به محل خود بازگردانده و جا بیندازد، خارج از سوکت باقی می‌ماند. عکس‌برداری به وسیله اشعه ایکس معمولاً پس از جا انداختن استخوان در جای خود انجام می‌شود تا از عدم شکستگی استخوان‌ها اطمینان حاصل شود. گاهی اوقات، شانه ممکن است خود به خود به محل درست خود بازگردد. شما ممکن است حتی متوجه دررفتگی شانه و بازو خود نشوید، ممکن است شما احساس کنید که شانه شما آسیب دیده است. اگر شانه شما آسیب دیده است و درد دارید باید به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص


تشخیص دررفتگی کتف و شانه

زمانی که بیمار دچار دررفتگی کتف و شانه می‌شود، کنترل درد و جا انداختن مفصل اولین اولویت درمانی است. به هر حال، هنوز مراقبت‌های تخصصی برای بررسی دقیق سوابق پزشکی به منظور درک مکانیزم آسیب‌دیدگی و شرایط پیرامونی آن از اهمیت زیادی برخوردار است. معاینه‌های بالینی شانه برای بررسی وضعیتان آغاز می‌شود. در دررفتگی‌های قدامی، شانه مربعی شکل به نظر می‌رسد و ظاهر گرد خود را که ناشی از وجود عضلات سه گوش است از دست می‌دهد. در بیماران لاغرتر، سر هیومرال ممکن است مورد معاینه قرار گیرد و قسمت جلوی مفصل لمس شود. ارزیابی دررفتگی‌های خلفی را به سختی می‌توان با نگاه کردن به مفصل شانه تشخیص داد. برای تأیید تشخیص ممکن است به وسیله اشعه ایکس از شانه دررفته شما عکس گرفته شود تا شکستگی‌های احتمالی استخوان که همراه با دررفتگی اتفاق افتاده‌اند مشخص شود.

روش‌های درمان دررفتگی شانه


برای درمان دررفتگی مکرر شانه روش‌های متعددی وجود دارد که در زیر به آنها اشاره می‌کنیم:

بی‌حرکت بودن

 درمان دررفتگی شانه

به صورت سنتی تصور بر این است که باید چرخش داخلی شانه متوقف شود اما بی‌تحرکی برای چرخش خارجی مفید است زیرا نیروی تماسی بیشتر بین لابریوم گلونوئید و گلونوئید ایجاد می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که ایموبیلیزاسیون در 10 درجه چرخش خارجی دارای میزان عود کمتری نسبت به ایموبیلیزاسیون داخلی در 10 درجه چرخش خارجی است و میزان عود آن کمتر از چرخش داخلی است. در حال حاضر هیچ اجماعی در مورد طول مدت ایموبیلیزاسیون وجود ندارد اما دوره زمانی معمول برای استفاده از اسلینگ بین 3 تا 6 هفته در سنین زیر 40 سال 1 تا 2 هفته برای سنین بالای 40 سال است. در طول دوره ایموبیلیزاسیون، تمرکز بر دامنه حرکتی فعال آرنج، مچ دست و دست و کاهش درد است. ایزومتریک‌ها را می‌توان برای روتاتور کاف و عضلات دو سر به کار برد.

مصرف داروهای مسکن ضد التهابی

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن (آدویل و موترین) یا ناپروکسن (آلیو) به کاهش درد و تورم کمک می‌کنند. به هر حال، این داروها مکن است عوارض جانبی مانند افزایش احتمال خونریزی و زخم معده، حمله قلبی و سکته مغزی نیز داشته باشند. آنها را نباید برای دوره زمانی طولانی مصرف کرد مگر اینکه پزشک به طور مشخص دستور دیگری داده باشد.

درمان دررفتگی کتف و شانه با فیزیوتراپی

درمان دررفتگی شانه با فیزیوتراپی

پس از این که هیومرئوس جا انداخته شد و جای خودش قرار گرفت، دستان برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی دوباره و افزایش راحتی شانه شما در اسلینگ قرار داده می‌شود. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند سابقه پزشکی شما را بررسی کرده و برای تعیین نیازهای توان‌بخشی، شما را مورد معاینه قرار دهد. بر اساس نتایج معاینه و اهداف درمانی، متخصص فیزیوتراپی یک برنامه توان‌بخشی برای بازیابی توانایی‌های حرکتی، قدرت، آگاهی در مورد مفصل و مهارت‌های ورزشی خاص ارائه می‌دهد. متخصص فیزیوتراپی همچنین به شما نحوه کنترل درد و کاهش التهاب را نشان می‌دهد.

برنامه‌های تمرینی فیزیوتراپی برای درمان دررفتگی کتف و شانه

  • حرکات مرتبط با دامنه حرکتی: تورم و درد ممکن است باعث کاهش حرکات شانه شما شود. متخصص فیزیوتراپی به شما نحوه انجام مؤثر و مطمئن برای بازیابی دامنه حرکتی کامل در شانه را آموزش می‌دهد. متخصص فیزیوتراپی ممکن است در درمان‌های دستی برای کمک به کاهش درد در شانه‌ها کمک کند.
  • تمرینات تقویتی: عضلات ضعیف باعث بی‌ثباتی مفصل شانه می‌شوند و احتمال آسیب‌دیدگی دوباره را افزایش می‌دهند. مسیر و روش ریکاوری بر اساس شدت و محل آسیب‌دیدگی تعیین می‌شود. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند تمرینات تقویتی مناسب برای توان‌بخشی شانه‌ها را تعیین کند.
  • آگاهی مفصل و بازآموزی عضلات: برخی تمرینات به بازآموزی چگونگی واکنش عضلات شانه به نیروهای ناگهانی کمک می‌کنند. متخصص فیزیوتراپی برخی حرکات سفارشی را برای کمک به انجام فعالیت‌های روزمره برای شما طراحی می‌کند.
  • آموزش فعالیت‌ها یا ورزش‌ها: بسته با نیازهای شغلی یا نوع ورزش، ممکن است شما نیاز به برنامه‌های توان‌بخشی برای شانه‌های خود داشته باشید. متخصص فیزیوتراپی برنامه‌ای متناسب با تمام نیازهای شما طراحی می‌کند. به عنوان مثال، اگر شما باید از بالای سر چیزی مانند پیچر بیس بال را پرتاب کنید، متخصص فیزیوتراپی شما را از طریق برنامه پیشروی پرتاب هدایت کرده و توجه ویژه‌ای نسبت به مکانیزم پرتاب شما خواهد داشت.

 عمل جراحی

عمل جراحی دررفتگی شانه

گاهی اوقات برای ترمیم پارگی رباط‌ها که باعث جدایی شدید شانه‌ها شده‌اند باید عمل‌های جراحی انجام شود. سپس شما ممکن است نیاز به استفاده از اسلینگ برای بازوی خود به مدت 6 هفته داشته باشید. برای شانه‌هایی که به شدت دچار دررفتگی شده‌اند، گاهی اوقات عمل‌های جراحی برای جا انداختن صحیح استخوان‌ها لازم است. اگر شانه دررفته خود را ثابت نگه دارید، انجام عمل جراحی برای سفت کردن رباط‌های اطراف مفصل می‌تواند مفید باشد.

آیا می‌توان از بروز این آسیب‌دیدگی جلوگیری کرد؟


پیشگیری از دررفتگی شانه

دررفتگی شانه به چگونگی شل شدن شانه بستگی دارد و احتمال بروز آن در هنگام ورزش کردن یا انجام فعالیت‌های سنگین بیشتر است. متخصص فیزیوتراپی در مورد موقعیت‌هایی که غالباً باعث دررفتگی شانه می‌شوند با شما صحبت کرده و روش‌های کاهش احتمال دررفتگی در شانه را به شما آموزش می‌دهد. در موارد زیر باید به متخصص فیزیوتراپی مراجعه کنید:

  • وجود درد در شانه به خصوص زمانی که در فعالیت‌های سنگین انجام می‌دهید.
  • وجود علائمی که باعث ایجاد احساس لغزش، جابجا شدن و حرکت کردن شانه می‌شوند.
  • شنیدن صدای تق‌تق در شانه که با درد همراه باشد.

اگر پس از آسیب‌دیدگی خیلی زود به میدان مسابقات بازگردید، ممکن است دوباره دچار آسیب‌دیدگی شوید. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند زمانی که شما می‌توانید دوباره ورزش کرده یا به فعالیت‌های خود بپردازید را با بررسی میزان قدرت و آمادگی شانه تعیین کند. متخصص فیزیوتراپی ممکن است استفاده از بریس‌های شانه را به شما توصیه کند تا بتوانید به تدریج و به طور مطمئن و بی‌خطر با فعالیت‌های گذشته خود بازگردید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”



درمان-زانو-درد

زانو یکی از مفاصلی است که به شدت مستعد آسیب دیدگی می‌باشد. ساختار و بسیاری از اجزای آن، زانو را در خطر بسیاری از انواع آسیب‌ها قرار می‌دهد که می‌تواند منجر به زانو درد یا از دست رفتن عملکرد آن شود.

گاهی اوقات آسیب زانو بطور ناگهانی در نتیجه‌ی ضربه، افتادن، پیچ خوردن یا حرکت بیشتر از دامنه حرکتی رخ می‌دهد. آسیب‌های ناگهانی زانو در میان ورزشکاران متداول بوده و ممکن است منجر به پارگی یکی از سه رباط اصلی زانو -رباط صلیبی قدامی، رباط جانبی داخلی یا رباط صلیبی خلفی- یا منیسک‌ها، ساختارهای هلالی شکل غضروفی در زانو که وزن بدن را در مفصل توزیع می‌کنند، شوند.

در سایر موارد، آسیب‌های زانو به آرامی رخ می‌دهند. برای مثال، مشکلی مانند اختلاف طول پاها یا آرتروز لگن که باعث مشکل در راه رفتن می‌شوند می‌توانند تراز زانو را از بین برده و منجر به آسیب گردند. فشار مداوم به زانو برای مثال در اثر ورزش یا شغل‌هایی که نیاز به خم شدن و بلند کردن اجسام دارند، می‌تواند باعث ساییدگی تدریجی غضروف زانو شود.

با افزایش فعالیت جوامع امروزی، تعداد مشکلات زانو نیز در حال افزایش است. زانو درد دارای دلایل و درمان‌های بسیار متنوعی است. با اینکه گاهی اوقات می‌توانید درد را با اقدامات خانگی مفید درمان کنید، اما همیشه این گونه نیست. در صورتی که درد با گذر زمان تسکین نیابد و یا هنگامی که تب، درد و تورم در زانوی خود دارید، یک تغییر شکل محسوس وجود دارد یا زانو ناپایدار شده باشد، باید بلافاصله با یک پزشک تماس بگیرید. بسته به علت، درد با دارو، فیزیوتراپی، جراحی و غیره کنترل خواهد شد.
متخصصان ما در کلینیک تخصصی توانبخشی یادمان  آماده ارائه خدماتبا بکارگیری روش‌های نوین می‌باشند.برای اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره‌های  ۰۲۱۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱   تماس حاصل فرمایید

چه عواملی باعث بروز زانو درد می‌شوند


عوامل-زانورد

آسیب‌های منیسک

منیسک در زمانی که زانو خم شده و سپس پیچ بخورد، برای مثال در هنگام چرخیدن در هنگام بازی تنیس، می‌تواند دچار پارگی شود.

آسیب‌های رباط صلیبی قدامی و خلفی

یک حرکت پیچشی ناگهانی یا تغییر جهت سریع می‌تواند منجر به آسیب دیدگی رباط صلیبی قدامی شود، در حالی که رباط صلیبی خلفی بیشتر مستعد آسیب ناشی از ضربه مستقیم برای مثال در اثر تکل در فوتبال است.

آسیب‌های تاندون

آسیب‌های تاندون می‌توانند در صورت فشار یا کشش بیش از حد در تاندون رخ دهند.

بورسیت

آسیب بورس می‌تواند منجر به تورم، گرما، درد و سفتی شود.

اجسام آزاد 

گاهی اوقات یک آسیب در زانو می‌تواند باعث شود که یک یا چند قطعه از استخوان یا غضروف مفصل شکسته شده و واردی فضای مفصلی شود. این اجسام آزاد ممکن است در حرکت مفصل اختلال ایجاد کرده و باعث درد شوند.

بیماری ازگود اشلاتر 

این بیماری که معمولاً در پسران کودک و نوجوان مشاهده می‌شود ناشی از فشار تکراری روی ناحیه بالای درشت‌نی که در آنجا استخوان در حال رشد است، می‌باشد.

در رفتن کشکک زانو 

این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که کشکک زانو از جای خود خارج می‌شود.

سندروم ایلیوتیبیال باند 

این سندرم زمانی رخ می‌دهد که یک نوار بافت روی بخش بیرونی استخوان ران ساییده شده و باعث درد سوزشی و تیز در طرف بیرونی زانو می‌گردد.

سندرم پلیکا 

این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که نوارهای بافت سینوویال به نام پلیکا در اثر استفاده مفرط یا آسیب دیدگی تحریک می‌شوند.

آرتروز 

خصوصیت این بیماری تخریب غضروف‌هایی است که نقش ضربه‌گیر را بین انتهای دو استخوان در محل اتصال آنها در مفاصل دارند. این وضعیت باعث می‌شود که استخوان‌ها روی یکدیگر ساییده شوند و باعث سفتی، درد و از دست رفتن قابلیت حرکت مفصل می‌گردد.

روماتیسم مفصلی 

روماتیسم مفصلی یک بیماری التهابی مزمن در مفاصل است که زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن که بطور طبیعی از ما در برابر عفونت محافظت می‌کند، اشتباهاً به سینوویوم که غشای نازک روی مفاصل است حمله می‌کند.

آرتروز جوانان 

آتروز جوانان اصطلاحی است که به منظور توصیف آرتروزی به کار می‌رود که در سن ۱۶ سالگی یا قبل از آن شروع می‌شود. انواع مختلفی از آرتروز جوانان وجود دارند، از جمله روماتیسم مفصلی جوانان و آرتریت ایدیوپاتیک جوانان.

نقرس 

نقرس نوعی آرتروز است که زمانی رخ می‌دهد که اسید اوریک اضافه به صورت بلورهای منوسدیم اورات سوزنی شکل در بافت‌های بدن از جمله در مفاصل جمع می‌شوند.

آرتریت واکنشی 

آرتریت واکنشی یک نوع مزمن آرتریت است که اغلب بعد از یک عفونت در دستگاه تناسلی، ادراری یا گوارشی رخ می‌دهد.

بیماری لایم 

بیماری لایم یک بیماری عفونی است که خصوصیت آن راش‌های پوستی، تورم مفصل و علائم شبیه به آنفولانزا می‌باشد. این بیماری در اثر نیش یک کنه آلوده به یک باکتری به نام بورلیا بورگدورفری ایجاد می‌شود. زانو اغلب اولین مفصلی است که تحت تاثیر بیماری لایم قرار می‌گیرد.

لوپوس 

لوپوس یا لوپوس اریتماتوس سیستمیک یک بیماری خود ایمنی مزمن است، یعنی دستگاه ایمنی بدن پادتن‌هایی تولید می‌کند که به بافت‌های سالم حمله می‌کنند. علاوه بر ایجاد التهاب در زانو و مفاصل دیگر، لوپوس می‌تواند بر بسیاری از اندام مانند پوست، قلب، ریه و کلیه تاثیر بگذارد.

آرتریت عفونی 

آرتریت عفونی یا آرتریت سپتیک به نوعی آرتریت اطلاق می‌شود که در اثر یک عفونت در مفصل ایجاد می‌شود. آرتریت عفونی اغلب ناشی از باکتری‌هایی است که از طریق جریان خون به مفصل می‌رسند. گاهی اوقات این بیماری در اثر ویروس‌ها یا قارچ‌ها نیز ایجاد می‌شود.

علائم زانو درد 


علائم

انواع مختلفی از علائم زانو درد وجود دارند از جمله:

  • صدای قابل شنیدن در زانو
  • کبودی در زانو
  • درد سوزشی زانو
  • درد جلوی زانو
  • تورم موضعی زانو
  • درد ناشی از تورم زانو

آزمایش‌های تشخیص زانو درد 


آزمایش‌های تصویر برداری به پزشک اجازه می‌دهد تا بدون درد داخل مفصل شما را نگاه کنند. متداول‌ترین آزمایش‌های تصویر برداری به منظور تشخیص مشکلات زانو عبارتند از:

رادیوگرافی 

پزشک می‌تواند از رادیوگرافی برای مشاهده موارد زیر استفاده کند:

  • تراز زانو
  • فضای مفصلی
  • خارهای استخوانی
  • شکستگی‌ها

سی تی اسکن محوری 

سی تی اسکن بافت‌های نرم مانند رباط‌ها و عضلات را واضح‌تر از روش‌های سنتی رادیوگرافی نشان می‌دهد، بنابراین برای تشخیص برخی مشکلات زانو مانند پارگی منیسک مفیدتر می‌باشند.

ام آر آی 

این روش بخصوص برای تشخیص آسیب‌های غضروف، تاندون، رباط و منیسک و نیز نواحی تورم مفید است.

زانو درد چگونه درمان می‌شود؟ 


از آنجایی که علل زانو درد متغیر هستند، درمان آن بستگی به تشخیص صحیح علت یا بیماری زمینه‌ای دارد. کارشناسان از یک رویکرد اختصاصی برای تعیین علت مشکلات زانو درد و تهیه‌ی یک برنامه‌ی درمانی موثر استفاده می‌کنند. استراحت و کنترل وزن برای درمان زانو درد ضروری است. گزینه‌های درمانی بیشتر برای زانو درد شامل بریس، داروهای خوراکی یا موضعی، تزریق یا جراحی می‌باشند.

استراحت و کنترل وزن 

کاهش فعالیت و استراحت همیشه بخش مهمی از درمان زانو درد و جلوگیری از آسیب بیشتر به مفصل، عضلات، استخوان‌ها، تاندون‌ها یا رباط‌ها است. همچنین رژیم غذایی مناسب و کنترل وزن جزء مهمی از درمان است، زیرا بالا بودن وزن بدن فشاری بیشتری را روی زانوها وارد می‌کند و آسیب به عضلات و مفاصل را افزایش می‌دهد.

سرما یا گرما درمانی 

سرما-گرمما-درمانی

 

درد را می‌توان علاوه بر کاهش فعالیت با کیسه‌های یخ درمان کرد تا تورم کاهش یابد. سرما یا گرما درمانی، استفاده از نوارهای فشاری و انجام حرکات و ورزش‌های کششی ملایم که برای افزایش قدرت و دامنه حرکتی طراحی شده‌اند، موثر می‌باشند.

دارو 

تزریق استروئید و داروهای ضد التهابی می‌توانند با کاهش تورم و التهاب به درمان زانو درد کمک کنند.

فیزیوتراپی 

متخصص فیزیوتراپی ممکن است علاوه بر مجموعه‌ای از ورزش‌ها از روش‌های دیگری برای کمک به کاهش درد شما استفاده کند. برای مثال استفاده متناوب از سرما و گرما و استفاده از دستگاه‌های اولتراسوند که جریان خون را افزایش داده و عضلات را تحریک می‌کنند.

طب سوزنی 

طب-سوزنی

 

طب سوزنی که یک تکنیک باستانی در طب سنتی چینی است، شامل تحریک نقاط خاصی از بدن با سوزن‌های بسیار ریز و استریل جهت تسریع فرایند بهبود طبیعی می‌باشد. این تکنیک غیر تهاجمی می‌تواند در درمان زانو درد ناشی از مشکلاتی مانند آرتروز و بورسیت موثر باشد.

ورزش‌هایی برای زانو درد 

ورزش-زانودرد

 

شما می‌توانید برای تقویت زانوهای خود این ورزش‌های ساده را انجام دهید:

  • پا را در جلوی خود صاف کرده و عضلات چهار سر ران (عضلات جلوی ران) را سفت کنید، به مدت ۵ ثانیه نگه داشته و سپس رها کنید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار نمایید.
  • روی کمر دراز کشیده و زانویتان را شل کنید و یک حوله‌ی جمع شده را در زیر زانو قرار دهید، به آرامی پا را باز کرده و قدم پای خود را خم کنید، عضلات چهار سر ران را تا جایی که می‌توانید و باعث درد نمی‌شود، سفت کنید.
  • صاف روی یک صندلی بنشینید، به آرامی پاشنه‌ی پا را روی زمین فشار دهید و عضلات همسترینگ (پشت ران) را سفت کنید. ۵ ثانیه در همین حالت بمانید و رها کنید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

جراحی 

جراحی

 

زانو درد شدید یا مزمن که واکنشی به درمان‌های دیگر نشان نمی‌دهد یا تاثیر قابل ملاحظه‌ای روی زندگی یا میزان فعالیت گذاشته است را می‌توان با روش‌های پیشرفته‌تر مانند جراحی درمان کرد. جراحی ممکن است بسته به ماهیت و شدت آسیب لازم باشد. کشیدگی و پارگی رباط‌های زانو یک نوع شایع آسیب‌های ورزشی می‌باشند. هنگامی که آسیبی در رباط صلیبی قدامی، رباط صلیبی خلفی یا رباط جانبی داخلی –سه رباط مختلف در زانو- بوجود آمده باشد، ممکن است جراحی بخش ضروری از درمان جهت رفع مشکل و کاهش درد باشد.

«کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است»



مهر ۳, ۱۳۹۷ دسته‌بندی نشده0

درمان-درد-کوکسیدینی

به دردی که در ناحیه دنبالچه احساس شود کوکسیدینی گفته می‌شود، دنبالچه آخرین استخوانی است که در قسمت انتهای ستون فقرات قرار دارد. ضرب ‌دیدگی یا کشیدگی ناحیه دنبالچه یا عضلات و رباط‌های مجاور آن باعث بروز درد این ناحیه می‌شود. در اکثر موارد درد دنبالچه طی مدت چند هفته یا چند ماه بهبود می‌یابد اما در برخی موارد روند بهبودی طولانی است و به شدت بر توانایی شما برای انجام فعالیت‌های روزمره تاثیر می‌گذارد.

دنبالچه ستون فقرات، آخرین مهره در ستون فقرات است. درد ناشی از دنبالچه ستون فقرات می تواند بسیار آزار دهند باشد. دلایل زیادی باعث بوجود آمدن این درد می شوند از جمله آسیب دیدگی مهره، اضافه وزن، برخی ورزش های حرفه ایی و عادت بعد نشستن از جمله عوامل شایع بروز این درد می باشند. اگر درد بوجود آمده با اقدامت اولیه نظیر استراحت کردن و یا مصرف مسکن کاهش پیدا نکرد، مراجعه به پزشک ضرورت پیدا می کند. پزشک پس از بررسی های لازم با استفاده از دارو یا حرکات فیزیوتراپی و ورزش  به منظور کنترل و درمان این بیماری، کمک می گیرد.متخصصان ما در کلینیک تخصصی توانبخشی یادمان آماده ارائه هرگونه خدمات به منظور برطرف کردن درد بوجود آمده در دنبالچه کمر می باشند. برای اطلاعات بیشتر با شماره های  ۰۲۱۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱  تماس حاصل فرمائید.

 علل بروز کوکسیدینی چیست؟ 


علل-بروز-کوکسیدینی

 کوکسیدینی در پی آسیب دیدگی بافت مجاور دنبالچه رخ می‌‌دهد که باعث بروز درد و ناراحتی در انتهای ستون فقرات می‌‌گردد و معمولاً در هنگام نشستن بیشتر می‌شود. استخوان دنبالچه به شیوه‌های مختلفی آسیب می‌‌بیند این در حالی است که همیشه امکان تشخیص علت بروز درد وجود ندارد. در ادامه به علل اصلی درد دنبالچه اشاره می‌کنیم:

 زایمان و بارداری 

 بارداری و زایمان یکی از شایع‌ترین علل درد دنبالچه است. در اواخر بارداری دنبال چه انعطاف پذیری بسیار بالایی پیدا می‌کند، و در این دوران دنبالچه و ستون فقرات فوقانی آن خم می‌‌شوند تا امکان زایمان و تولد جنین را فراهم کنند. گاهی اوقات زایمان و بارداری باعث می‌شوند که عضلات و رباط‌های ( بافت ارتجاعی که استخوانها را به هم متصل می‌کند) اطراف دنبالچه دچار کشیدگی بیش از حد شوند. این امر باعث بروز درد دنبالچه می‌شود.

 آسیب دیدگی دنبالچه 

 در صورتی که قسمت پایین ستون فقرات تحت فشار قرار بگیرد یا به آن ضربه وارد شود، نخاع آسیب خواهد دید. به عنوان مثال ضرب دیدگی ناگهانی در حین ورزش و زمین خوردن روی کمر یکی از علل شایع آسیب دیدگی دنبالچه است. در اکثر موارد محل آسیب دیدگی دنبالچه به طرز نامطلوبی کبود می‌‌شود، اما در برخی موارد بسیار شدید احتمال در رفتگی یا شکستگی استخوان ناحیه وجود دارد.

 کشیدگی و ضرب دیدگی مکرر دنبالچه (RSI) 

 اگر بطور مداوم در فعالیت‌هایی مانند دوچرخه سواری قایقرانی شرکت می‌کنید، احتمال بروز کوکسیدینی در شما بیشتر از دیگران خواهد بود. این امر به علت خم شدن مداوم به سمت جلو و کشش قسمت تحتانی ستون فقرات رخ می‌دهد. در صورتی که این حرکت به صورت مداوم تکرار شود عضلات و رباط‌های اطراف دنبالچه دچار کشیدگی می‌شوند. کشیدگی مکرر عضلات و رباط‌های این ناحیه می‌‌تواند باعث آسیب دیدگی دائمی ‌آنها شود. در این حالت، عضلات نمی‌‌توانند دیگر استخوان دنبالچه را در محل اصلی خود نگه دارند و باعث بروز درد و ناراحتی خواهند شد.

 حالت نامناسب بدن 

 نشستن در حالت نامناسب به مدت طولانی در محل کار یا پشت فرمان می‌‌تواند فشار بسیار زیادی را به ناحیه دنبالچه وارد کند. این امر باعث بروز درد و ناراحتی می‌‌شود و در صورتی که مدت زیادی در این  حالت قرار بگیرید به تدریج وضعیت دنبالچه بدتر می‌شود.

 چاقی و لاغری مفرط 

 چاقی مفرط یا اضافه وزن هنگام نشستن فشار بسیار زیادی را به ناحیه دنبالچه وارد می‌کند. این مسئله به تدریج باعث بروز درد دنبالچه یا بدتر شدن وضعیت آن می‌شود. لاغری مفرط نیز می‌‌تواند باعث بروز درد دنبالچه شود. در این حالت باسن فاقد چربی کافی است و نمی‌‌تواند از اصطکاک استخوان دنبالچه با بافت‌های مجاور پیشگیری نماید.

 پیری و بالا رفتن سن 

 با بالارفتن سن دیسک‌های غضروفی کوچکی که ( بافت منعطف و سفت بین مهره‌ها) استخوان دنبالچه را در جای خود نگه می‌دارند، از بین می‌روند. استخوان‌هایی که دنبالچه را به وجود آورده‌اند به یکدیگر متصل می‌‌شوند که این وضعیت فشار بسیار زیادی را به دنبالچه وارد می‌کند و باعث بروز درد می‌شود.

 عفونت 

 در برخی موارد نادر ممکن است قسمت انتهای ستون فقرات یا بافت نرم آن عفونی شود و باعث درد دنبالچه یا بروز کیست مویی ( یک توده عفونی دردناک که معمولاً در شکاف باسن ایجاد میشود) خواهد شد.

سرطان 

 سرطان یکی از دلایل بروز درد دنبالچه است که شیوع چندانی ندارد. احتمال بروز سرطان استخوان در درد دنبالچه، یا سایر نقاط بدن وجود دارد که می‌‌تواند استخوان را نیز درگیر کند به این نوع سرطان، متاستاز دهنده گفته می‌شود.

 علائم درد دنبالچه چیست؟ 


علائم

 درد التهاب در قسمت فوقانی باسن شایع‌ترین علامت این عارضه است. درد می‌تواند به صورت زیر بروز کند:

  • به صورت درد مبهم و تیر کشنده موضعی ایجاد شود.
  • هنگام نشستن، بلند شدن، ایستادن به مدت طولانی، هنگام روابط جنسی، یا دفع مدفوع بدتر شود.
  • باعث بروز اختلال در هنگام خوابیدن و انجام دادن فعالیت‌های روزمره از قبیل خم شدن به سمت جلو یا رانندگی شود.
  • برخی از افرادی که دچار درد دنبالچه هستند معمولاً درد تیر کشنده پا (سیاتیک)، کمر، ران، لگن، و باسن را نیز تجربه می‌کنند.

 کوکسیدینی چگونه تشخیص داده می‌شود؟ 


 در صورتی که پس از چند هفته درد بهتر نشود، روش‌های درمانی خانگی به تسکین آن کمک نکند، درد بسیار شدید باشد، بیمار دچار خونریزی شده باشد، درد داشته باشد، یا ناحیه دنبالچه او داغ باشد، باید به پزشک مراجعه کند. پزشک بیمار را به لحاظ وجود هرگونه مشکل جدی و حاد مانند عفونت یا شکستگی استخوان ارزیابی می‌‌کند. در برخی موارد ممکن است درخواست انجام اسکن ام ‌آر آی یا عکسبرداری با اشعه ایکس نماید تا بتواند به طور دقیق علت بروز درد و ناراحتی در این ناحیه را مشخص کند.

 چه روش‌هایی برای درمان کوکسیدینی وجود دارد؟ 


 روش‌های مختلفی برای درمان کوکسیدینی وجود دارد. معمولاً در ابتدا پزشک بر استفاده از روش‌های درمانی خانگی تاکید می‌کند و در صورتی که این روش‌های درمانی نتوانند به تسکین درد او کمک کنند روش‌های دیگری را پیشنهاد خواهد کرد. در ادامه به رایج‌ترین روش‌های درمانی درد دنبالچه اشاره می‌کنیم:

 مراقبت از خود 

مراقبت

 

  رعایت موارد زیر می‌تواند به کاهش درد کمک کند و شما می‌‌توانید به انجام فعالیت‌های روزمره خود بپردازید:

  • از بالشت مخصوص که برای ناحیه دنبالچه طراحی شده است استفاده کنید، این بالشت می‌‌تواند در هنگام نشستن با کاهش فشار از ناحیه دنبالچه به تسکین درد آن کمک کند. می‌‌توانید این بالش را از مراکز عرضه محصولات پزشکی تهیه نمایید.
  • تا حد امکان از نشستن به مدت طولانی خودداری کنید. سعی کنید در فواصل زمانی منظم بایستید و راه بروید. اگر مجبور هستید به مدت طولانی بنشینید هر چند دقیقه یک بار به سمت جلو خم شوید.
  • لباس راحت بپوشید و از پوشیدن لباس تنگ مانند شلوار جین تنگ و شلواری که به ناحیه دنبالچه فشار وارد می‌‌کند خودداری کنید.
  • از کمپرس سرد و گرم استفاده کنید. کمپرس گرم شامل پدهای گرمایی و کیسه آب گرم است. می‌توانید پد سرمایی را از داروخانه یا مراکز عرضه محصولات پزشکی تهیه کنید یا یک تکه یخ را درون حوله قرار دهید و آن را روی موضع دردناک بگذارید.
  • اگر دچار یبوست هستید و هنگام دفع مدفوع مشکل دارید و درد شما بدتر می‌شود از داروهای ملین برای درمان یبوست استفاده کنید. می‌‌توانید این داروها را بدون نیاز به نسخه از داروخانه ها تهیه نمایید.
  • از داروهای مسکن برای تسکین درد خود استفاده کنید.

 داروها 

دارو

 

 داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب NSAIDs) 

 اگر درد شما خیلی شدید نیست می‌توانید از داروهای مسکن معمولی استفاده کنید. مصرف داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب که تحت عنوان داروهای NSAIDs شناخته می‌‌شوند می‌‌توانند به بهبود درد شما کمک کنند. ایبوپروفن یکی از این داروها است که می‌‌توانید بدون نیاز به نسخه پزشک آن را تهیه کنید. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی می‌‌توانند به تسکین درد و التهاب اطراف دنبالچه کمک کنند. اما برخی از افراد نمی‌توانند از این داروها استفاده کنند زیرا به آنها حساسیت دارند یا در معرض خطر زخم معده قرار گرفته‌اند. در این حالت می‌توان از پاراسیتامول به جای این داروها استفاده کرد. استفاده از ژل موضعی ایبوپروفن نیز می‌تواند به تسکین درد کمک نماید. می‌توانید برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص سایر داروهای موجود از پزشک خود کمک بگیرید.

 سایر داروهای مسکن 

 در صورتی که درد شما بسیار شدید است می‌‌توانید از داروهای مسکن قوی مانند ترامادول استفاده کنید. ترامادول با عوارض جانبی متعددی مانند یبوست، سردرد، و سرگیجه همراه است و باید مدت کوتاهی از این دارو استفاده کرد زیرا می‌تواند باعث اعتیاد شود. اگر قرار است مدت کوتاهی از این دارو استفاده کنید باید قبل از قطع ناگهانی آن و پیشگیری از عود علائم بیماری به تدریج دز دارو را کاهش دهید. در صورتی که روش‌های درمانی خانگی و مصرف داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب مانند ایبوپروفن ‌نتواند به تسکین درد شما کمک کند می‌توانید از ترامادول برای تسکین درد استفاده کنید و به درمان درد دنبالچه بپردازید. اگر درد دنبالچه پس از مصرف این داروها تسکین یافت نیازی به مراجعه به پزشک نیست.  اما در صورتی که علائم بیماری بیش از ۸ هفته طول کشید باید به پزشک مراجعه کنید و روش درمانی دیگری را امتحان نمایید.

 فیزیوتراپی 

فیزیوتراپی

 

 فیزیوتراپی می‌تواند به بهبود دامنه حرکات شما در صورت آسیب دیدگی، بیماری، و ناتوانی کمک کند و از ریسک آسیب دیدگی یا بیماری در آینده پیشگیری نماید. فیزیوتراپی یک روش جامع برای رفع مشکلات حرکتی بیمار است. متخصص فیزیوتراپی بدن را به عنوان یک کل در نظر می‌‌گیرد و به جای تمرکز کردن بر نقاط آسیب ‌دیده بر همه قسمت‌های بدن بیمار تمرکز می‌کند. برخی از روش‌های که توسط متخصص فیزیوتراپی مورد استفاده قرار می‌‌گیرند عبارتند از:

 آموزش و توصیه 

 متخصص فیزیوتراپی می‌تواند اطلاعات کاملی را در خصوص مواردی که بر زندگی روزمره شما تاثیر می‌‌گذارند مانند حالت بدن، نحوه صحیح برداشتن اشیا، و بر گرفتن از برخی روش‌های خاص برای پیشگیری از آسیب دیدگی، در اختیار شما قرار دهد.

 درمان دستی 

 در این روش متخصص فیزیوتراپی از قدرت دست‌های خود برای تسکین درد، رفع سفتی و خشکی عضلات، و بهبود حرکات بدن استفاده می‌کند.

 تزریق دارو 

تزریق-دارو

 

پزشک برای کنترل درد برخی از داروهای خاص مانند داروهای مسکن و داروهای ضد التهاب را به درون دنبالچه یا نقاط مجاور آن تزریق می‌‌کند. در صورتی که پس از تزریق دارو به درون دنبالچه از میزان درد شما کاسته نشد، پزشک به شما پیشنهاد می‌کند که تزریق دارو در قسمت پایین کمر را امتحان کنید. پزشک چندین داروی مختلف را امتحان می‌نماید تا بهترین دارو را مطابق با شرایط شما پیدا کند.

 تزریق استروئید 

 تزریق استروئید به اطراف دنبالچه می‌‌تواند به کاهش درد و التهاب آن کمک کند. گاهی اوقات داروهای استروئیدی با داروی بیحسی موضعی ترکیب می‌شوند تا میزان اثرگذاری آنها افزایش یابد. تزریق دارو می‌‌تواند به تسکین علائم کوکسیدینی کمک کند اما اثر آن فقط چند هفته باقی خواهد ماند. کورتیکواستروئیدها به درمان بیماری شما نمی‌پردازند و تزریق بیش از حد آنها می‌تواند باعث آسیب رساندن به دنبالچه و قسمت پایین کمر شود، بنابراین بهتر است فقط سالی یک یا دو بار از این دارو استفاده کنید.

 بلاک عصب 

 تزریق داروی بی حسی موضعی به درون اعصاب دنبالچه می‌تواند به کاهش ارسال سیگنال‌های درد به مغز پیشگیری کند. این روش نیز همانند تزریق استروئید فقط چند هفته یا چند ماه به تسکین درد کمک می‌‌کند اما برخلاف تزریق استروئید معمولاً یک روش کاملا ایمن است و می‌توانید به کرات از این روش بهره بگیرید.

 ورزش کردن 

 انجام دادن برخی از تمرینات ورزشی می‌تواند به رفع درد دنبالچه کمک کند. ممکن است نتایج حاصل از ورزش به سرعت ایجاد نشود بنابراین باید سعی کنید به طور مستمر به ورزش کردن بپردازید.

  تمرین ورزشی مخصوص کشش و چرخش کمر 

تمرینات-کمر

  • برای انجام این تمرین باید بایستید و پاهای خود را به عرض شانه باز کنید و کمرتان را صاف نگه دارید. کمی ‌زانوهای خود را خم کنید و وزن خود را به پاهای‌تان منتقل کنید و دست‌های خود را کنار بدن‌تان قرار دهید و سرتان را صاف نگه دارید.

تمرینات-کمر-2

  • به آرامی ‌بدن و سر خود را به سمت راست بچرخانید تا بتوانید به طور مستقیم پشت سر خود را. مشاهده کنید. در این حالت دست و بازوهای شما نیز به طور طبیعی حرکت خواهند کرد و نیروی حاصل از چرخش بدن باعث حرکت آنها خواهد شد. در حین تمرین باید پاهای شما کاملاً صاف باشند و فقط بالا تنه شما بچرخد. برای صاف نگه داشتن بدن خود در حین ورزش و پیشگیری از خم شدن به سمت جلو و عقب یا حرکت پاها، تصور کنید که یک ستون محکم در امتداد بدن شما و از سر تا ستون فقرات و پاهای‌تان را پوشانده است، با این تصور شروع به چرخش بدن خود کنید.
  • به آرامی بدن خود را به نقطه شروع برگردانید سپس به سمت چپ بچرخید. تا بتوانید پشت سر خود را مشاهده کنید به آرامی ‌به نقطه شروع برگردید و حرکت به سمت راست و چپ را شروع نمایید. به خاطر داشته باشید که حین انجام تمرین دست‌های شما از بدن‌تان فاصله نگیرد. در حین تمرین مکث نکنید. به تدریج سرعت چرخش لگن و بالا تنه خود را افزایش دهید و سعی کنید این حرکت را با هر یک از طرفین خود ۱۰ تا ۱۵ بار انجام دهید. سپس به آرامی سرعت خود را کم کنید و به نقطه شروع برگردید تا دست‌های شما به طور طبیعی از حرکت بایستد و کنار بدنتان قرار بگیرد. قبل از شروع سایر تمرینات مخصوص کشش کمر، چند بار نفس عمیق بکشید.

 انجام عمل جراحی 

 در برخی از موارد که روش‌های فوق نمی‌توانند به تسکین درد بیمار کمک کنند، انجام عمل جراحی برای دستکاری کردن استخوان دنبالچه ضروری خواهد بود. در برخی موارد نادر تخلیه استخوان دنبالچه ضروری است. معمولاً عمل جراحی دنبالچه زمانی توصیه می‌‌شود که سایر روش‌های فوق نتوانند به تسکین درد بیمار کمک کنند. ممکن است پزشک اقدام به تخلیه کامل یا بخشی از دنبالچه نمایند. این جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود. در اکثر موارد پس از جراحی علائم بیمار تا حد بسیار زیادی بهبود می‌یابد اما روند درمان کمی طولانی است. این در حالی است که درد برخی از بیماران تسکین نمی‌یابد. معمولا روند بهبودی کامل پس از جراحی از چند ماه تا یک سال طول می‌کشد.



تاثیر-سکته-مغزی-بر-فعالیت-مغز

به بیماری رگ‌های خونی داخل و اطراف مغز سکته مغزی گفته می‌شود. سکته مغزی زمانی رخ می‌دهد که بخشی از مغز خون کافی برای عملکرد عادی دریافت نکند و در نتیجه سلول‌های آن بمیرد (آنفارکتوس مغزی) یا این که رگ پاره (سکته مغزی هموراژیک) شود و خونریزی دهد. آنفارکتوس شایع‌تر از هموراژیک است و علل متعددی دارد که از آن جمله می‌توان به گرفتگی شریان مسئول خون‌رسانی به مغز به دلیل رسوبات چربی (پلاک) و تشکیل شدن لخته و حرکت این لخته‌ها در رگ به سوی مغز اشاره کرد. همچنین ممکن است ضخیم یا سفت شریان‌های مغز، فضای در اختیار را برای جریان یافتن خون تنگ کند و اصطلاحاً عارضه تصلب الشرائین (آترواسکلروز) رخ دهد. به علاوه ممکن است لخته خون تشکیل شده در ناحیه قلب به سمت مغز حرکت کند. در نتیجه سلول‌های مغز به طور دائمی آسیب می‌بیند. علائم سکته مغزی، بسته به این که کدام ناحیه از مغز آسیب دیده است، متغیر است. اگر لخته خون در بخشی که کنترل حافظه را بر عهده دارد اختلال ایجاد کند، فرد پس از سکته مغزی ممکن است دچار آلزایمر بشود. بیماری آلزایمر شایع‌ترین عارضه سکته مغزی است که 60 ـ 50 درصد از موارد دمانس را تشکیل می‌دهد. آلزایمر یک بیماری جسمی است که بر ساختار مغز اثر می‌گذارد. پروتئین‌هایی، موسوم به توده و گره، تشکیل می‌شود که به سلول‌های مغزی آسیب می‌زند. درحال حاضر درمان قطعی برای بیماری آلزایمر وجود ندارد، اما روش‌های بسیای برای بهبود و کنترل آن توسط پزشکان و متخصصان ارائه شده است.

سکته مغزی یکی از بیماری‌های مغز است که در اثر انسداد جریان خون در رگ و نرسیدن اکسیژن کافی به نورون‌ها رخ می‌دهد. سکته مغزی محدودیت سنی و زمانی ندارد، اما درصد شیوع آن پس از 55 سالگی افزایش می‌یابد. با ایجاد اختلال در فعالیت مغز و به خصوص بخش‌هایی که حافظه در آن قرار دارد زوال عقل، اختلالات شناختی و فراموشی به وجود می آید. آلزایمر یکی از مشکلات احتمالی پس از سکته مغزی است و سکته مغزی ایسکمیک عامل خطر اصلی آلزایمر محسوب می‌شود. برای تشخیص و درمان آلزایمر بعد از سکته مغزی در کلینیک تخصصی توانبخشی یادمان می‌توانید با شماره‌های ۰۲۱۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱ تماس حاصل فرمایید. همچنین می‌توانید به آیدی تلگرام YadmanRehab@ مراجعه کنید.

دمانس چیست؟


اصطلاح دمانس برای توصیف مجموعه علائمی به کار برده می‌شود که در اثر آسیب دیدن مغز در پی ابتلا به بیماری‌های خاص بروز می‌یابد. این آسیب توانایی بیمار را برای انجام دادن کارهای مختلف کاهش می‌دهد. بیمار مبتلا به دمانس با علائم زیر روبرو می‌شود:

  • مشکلات حافظه
  • مشکلات ارتباطی
  • مشکلات یادگیری
  • کاهش توانایی بیمار برای تمرکز کردن
  • تغییرات رفتاری

دمانس عارضه‌ای پیشرونده است و به مرور زمان تشدید می‌شود. شیوه بروز دمانس و سرعت پیشرفت آن در تمام بیماران یکسان نیست.

انواع دمانس

بیماری‌ها و عارضه‌های گوناگونی باعث دمانس می‌شود که به گونه‌های مختلف این عارضه دامن می‌زند. در ادامه انواع دمانس را توضیح می‌دهیم:

  • بیماری آلزایمر: آلزایمر شایع‌ترین نوع دمانس است و بالغ بر 60 ـ 50 درصد موارد دمانس از نوع آلزایمر است. آلزایمر یک بیماری جسمی است که به ساختار مغز آسیب می‌زند و در این حالت پروتئین‌هایی، به نام توده و گره شکل می‌گیرد که به سلول‌های مغز آسیب می‌زند.
  • دمانس عروقی: دمانس عروقی دومین نوع شایع دمانس است که 20 % از موارد دمانس را شامل می‌شود. دمانس عروقی پی‌آمد سکته مغزی یا بیماری رگ‌های کوچکی است که خون را به مغز می‌رسانند.
  • دمانس لوب پیشانی گیجگاهی: این نوع از دمانس از آسیب دیدن لوب‌های پیشانی و گیجگاهی مغز نشأت می‌گیرد. این نوع دمانس چندان شایع نیست و معمولاً در افراد زیر 65 سال مشاهده می‌شود.
  • دمانس جسم لوی: این نوع دمانس نتیجه تغییر در بافت مغز است. در این حالت رسوبات بسیار ریز پروتئینی در سلول‌های عصبی یافت می‌شود. وجود این رسوبات در مغز عملکرد عادی مغز را مختل می‌کند و به سلول‌های مغز آسیب می‌زند.

علل و خطرهای آلزایمر پس از سکته مغزی


بالا رفتن سن عامل خطر اصلی و مشترک آلزایمر و نقص شناختی عروق یا دمانس است. دیگر عامل‌های خطر آلزایمر همان عواملی است که خطر ابتلا به ناراحتی‌های قلبی، سکته مغزی و دیگر بیماری‌های درگیر کننده رگ‌های خونی را افزایش می‌دهد. بسیاری از این عامل‌های عروقی خطر ابتلا به آلزایمر را نیز بالاتر می‌برد. توصیه‌های زیر احتمال ابتلا به بیماری‌های قبی و عروقی را کاهش می‌دهد و در نتیجه از مغز محافظت می‌کند:

  • سیگار نکشید.
  • فشار خون، کلسترول و قند خون را در محدوده نرمال نگه دارید.
  • رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید.
  • ورزش کنید.
  • وزن را در محدوده سالم نگه دارید.
  • مشروبات الکلی را فراموش کنید.

علائم آلزایمر پس از سکته مغزی


علائم-آلزایمر-پس-از-سکته-مغزی

علائم سکته مغزی و آلزایمر متنوع است و به شدت آسیب رگ‌ها و آسیب دیدن یک ناحیه خاص از مغز بستگی دارد. با توجه به این که خون‌رسانی در کدام ناحیه از مغز کاهش یافته است، ممکن است فراموشی جزء علائم اصلی باشد یا نباشد. علائم دمانس عروقی بلافاصله پس از سکته مغزی بیشترین شدت را دارد و کاملاً واضح است. تغییرات ناگهانی آلزایمر و سکته مغزی در شیوه تفکر و ادراک شامل موارد زیر می‌شود:

  • گیجی
  • گم‌گشتگی
  • اختلال‌های گفتار یا ادراک
  • کاهش قدرت بینایی

این تغییرات گاهی همزمان با علائم بالینی آشناتر سکته مغزی، مانند سردرد ناگهانی، به سختی راه رفتن یا بی‌حسی یا فلج شدن یک سمت صورت یا بدن مشاهده می‌شود.

چند سکته‌ مغزی کوچک و دیگر عارضه‌های درگیر کننده رگ‌ها و فیبرهای عصبی عمقی داخل مغز باعث می‌شود که شیوه تفکر به تدریج و به موازات روی هم انباشته شدن آسیب‌ها تغییر کند. نشانه‌های اولیه و شایع بیماری‌ مویرگ‌های مغز شامل مختل شدن توانایی برنامه‌ریزی و قضاوت، گریه و خنده غیرقابل کنترل، کاهش توانایی بیمار برای توجه کردن، عملکرد نامناسب در موقعیت‌های اجتماعی و به سختی پیدا کردن واژگان مناسب می‌شود.

تشخیص آلزایمر پس از سکته مغزی


چون اختلال شناختی عروقی غالباً مشخص نمی‌شود، بسیاری از متخصصین توصیه می‌کنند که غربالگری حرفه‌ای با آزمایش‌های اولیه برای ارزیابی قدرت حافظه، تفکر و استدلال برای کلیه افرادی که مستعد ابتلا به این اختلال هستند، انجام شوند. بیمارانی که سابقه سکته مغزی یا حمله ایسکمی گذرا (TIA، معروف به سکته مغزی خفیف) داشته‌اند، به شدت در معرض خطر سکته مغزی قرار دارند. فشار خون بالا، کلسترول بالا یا دیگر عامل‌های خطر ناراحتی‌های قلبی یا عروقی نیز احتمال سکته مغزی را افزایش می‌دهد. غربالگری تخصصی افسردگی نیز برای گروه‌های در معرض خطر توصیه می‌شود. افسردگی معمولاً همراه با بیماری عروق مغزی وجود دارد و می‌تواند علت بروز علائم شناختی باشد. اگر آزمایش‌های غربالگری اولیه نشان دهنده تغییر در قدرت استدلال یا تفکر باشد، آزمایش‌های جامع‌تری توصیه می‌شود. عناصر هسته‌ای فرایند تشخیص دادن دمانس عروقی به شرح زیر است:

  • بررسی شرح حال کامل بیمار شامل سابقه خانوادگی دمانس
  • ارزیابی عملکرد مستقل و فعالیت‌های روزمره
  • گفتگو با یکی از اعضاء خانواده یا دوستان نزدیک و معتمد
  • پزشک معالج معاینه عصبی را در مطب برای ارزیابی عملکرد عصب‌ها و واکنش‌ها، حرکت، هماهنگی، تعادل و حس‌های بیمار انجام می‌دهد.
  • تست‌های آزمایشگاهی شامل آزمایش خون و تصویربرداری از مغز

درمان و پیش‌آگهی آلزایمر پس از سکته مغزی


پزشک پس از تشخیص دادن دمانس سکته مغزی، روش‌های درمان را به بیمار و خانواده‌اش توضیح می‌دهد و خانواده را در زمینه حمایت از بیمار راهنمایی می‌کند. پزشک معالج موارد زیر را به بیمار توضیح می‌دهد:

  • نشانه‌ها، علائم و پیش‌آگهی عارضه
  • درمان‌های موجود
  • خدمات پشتیبانی و مراقبت محلی
  • توصیه‌های مربوط به مسائل حقوقی
  • رانندگی

کنترل کردن عامل‌های خطری که احتمال آسیب دیدن رگ‌های مغز را در آینده افزایش می‌دهد، راهکار درمانی بسیار مهمی است. شواهد معتبر نشان می‌دهد که درمان عامل‌های خطر چشم‌انداز ایمنی را ایجاد می‌کند و از تشدید آلزایمر پیشگیری می‌کند یا دست‌کم آن را به تعویق می‌اندازد. بیمار باید با نظارت پزشک، بهترین طرح درمان را برای مدیریت علائم و عوارض تهیه کند.

درمان دارویی آلزایمر

متاسفانه در حال حاضر هیچ روشی برای مداوای دمانس وجود ندارد، بااین حال روش‌های مختلفی برای آهسته کردن پیشرفت بیماری وجود دارد که از آن جمله می‌توان به مصرف دونپزیل، گالانتامین و ریواستیگمین اشاره کرد. این داروها میزان ماده شیمیایی استیل کولین را در مغز افزایش می‌دهد. استیل کولین یکی از انتقال دهنده‎های عصبی است که سیگنال‌ها را بین سلول‌ها منتقل می‌کند، و میزان آن در بیماران مبتلا به دمانس کاهش می‌یابد. در حال حاضر از این داروها برای درمان آلزایمر استفاده می‌شود. روش‌های مدیریت علائم دمانس به شرح زیر است:

  • دارو برای کنترل تغییرات رفتاری مانند داروهای ضدروان پریشی (آنتی سایکوتیک)
  • دارو برای فراموشی شامل بازدارنده‌های کلینستراز دونپزیل (آریسپت) و ریواستیگمین (اکسلون) و ممانتین (نامندا)
  • داروها و درمان‌های جایگزینی، مانند روغن کاهی یا روغن نارگیل که با هدف ارتقاء عملکرد مغز یا سلامت عمومی بدن استفاده می‌شود.
  • داروهای تغییر دهنده الگوی خواب
  • داروهای افسردگی

حمایت روحی و عاطفی

دمانس سکته مغزی رفتار و تونایی بیمار را برای انجام وظایف روزمره تغییر می‌دهد. در برخی بیماران افسردگی، مشکلات حافظه، توهم، هذیان، آشفتگی، اضطراب و رفتارهای تهاجمی مشاهده می‌شود. برخی بیماران دچار سرگردانی می‌شوند یا قدرت بازداری را از دست می‌دهند. حمایت روحی و عاطفی و رفتاردرمانی شناختی (CBT) نیز به بیمار کمک می‌کند. گروه درمانی با تکیه بر هنر و صنایع دستی، موسیقی و ابزار گوناگون برای رفع علائم مفید است. ماساژ، آروماتراپی (رایحه درمانی) و درمان با کمک حیوانات خانگی، بیمار را آرام می‌کند. این راهکارها در قالب خدمات حمایتی و تخصصی دمانس ارائه می‌شود. داروهای ضدافسردگی صرفاً برای درمان موارد شدید افسردگی تجویز می‌شود، چون این داروها اثر قابل توجهی بر توانایی شناختی بیمار دارد.



مهر ۳, ۱۳۹۷ دسته‌بندی نشده0

امکان-بارداری-و-زایمان-در-مبتلایان-به-ضایعه-نخاعی

بسیاری از بانوان هنگام بروز آسیب نخاعی در سال‌های باروری قرار دارند. هیچ گونه شواهدی دال بر از بین رفتن توانایی بانوان برای آبستنی پس از ضایعه نخاعی (SCI) وجود ندارد. بااین حال مشاهدات نشان داده است که زنان مبتلا به ضایعه نخاعی معمولاً برای اولین بار در سنین بالا باردار می‌شوند و بنابراین مسائل مرتبط با بارداری و وضع حمل در سن بالا را باید مدیریت کنند.

تردیدی نیست که بانوان مبتلا به ضایعه نخاعی هنگام بارداری و وضع حمل با چالش‌های ویژه‌ای روبرو می‌شوند. البته این گروه از بانوان نیز به لطف افزایش آگاهی و پشتیبانی مناسب می‌توانند حس شیرین مادر شدن را تجربه کنند. یکی از بزرگترین مشکلات یافتن پزشکی است که این شرایط ویژه را درک کند و بخواهد که از نیازهای خاص این گروه از بیماران آگاه شود. زنان دچار ضایعه نخاعی نگرانی‌های ویژه‌ای در ارتباط با تاثیر متقابل بارداری و ناتوانی بر یکدیگر دارند. افزایش آگاهی در این زمینه و ارتباط موثر و دوستانه بین بیمار و پزشک، مادر نگران را برای روبرو شدن با چالش‌های پیش رو آماده می‌کند. کلینیک تخصصی توانبخشی یادمان با بهره مندی از تیم متخصصان مغز و اعصاب و تجربه تیم توانبخشی می‌تواند در زمینه مشکلات بیماران ضایعه نخاعی در طی بارداری به آنان در محیطی مناسب و مجهز کمک کند. برای دریافت مشاوره و یا مراجعه حضوری با شماره‌های ۰۲۱۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱ تماس حاصل فرمایید. همچنین می‌توانید به آیدی تلگرام YadmanRehab@ مراجعه کنید.

پیش از بارداری


بهتر است بیمار در صورت امکان، برنامه‌های خود را برای تشکیل خانواده با پزشک معالج در میان بگذارد. مسائل زیر باید قبل از آبستنی در نظر گرفته شود:

  •  دارو: کلیه داروهای مصرفی باید قبل از آبستنی بررسی شود تا احتمال بروز نقص‌های مادرزادی ناشی از داروها ارزیابی شود. در صورت امکان، به ویژه در سه ماهه نخست بارداری باید داروهای مضر قطع شود.
  •  معاینه اورولوژی: رادیوگرافی در دوران بارداری، جز در شرایط اضطراری مجاز نیست، چون اشعه ایکس به جنین آسیب می‌زند. بیمار باید به متخصص اورولوژی مراجعه کند تا از مراقبت‌های خاص لازم در دوران بارداری با ضایعه نخاعی مطلع شود.
  •  تغییرات جسمی: برخی بانوان دچار ناهنجاری‌های اسکلتی، مانند انحناء غیرعادی ستون فقرات، شکستگی لگن یا دررفتگی مفصل ران هستند. این مشکلات باعث می‌شود که در شکم فضای کافی برای رشد جنین یا زایمان طبیعی وجود نداشته باشد. پزشک عوارض احتمالی ناشی از ضایعه نخاعی را برای بیمار توضیح می‌دهد.

بارداری


بارداری-در-ضایعه-نخاعی

بارداری برای تمام بانوان زمان برنامه‌ریزی و تغییر است، ضایعه نخاعی  اهمیت این برنامه‌ریزی را مضاعف می‌سازد. جنین در حال رشد محدودیت‌هایی را به مادر دچار آسیب نخاعی تحمیل می‌کند. بزرگ شدن جنین بر حرکت دیافراگم اثر می‌گذارد و ظرفیت تنفسی آن را کاهش می‌دهد، در نتیجه مادر، به ویژه در صورت ابتلا به تتراپلژی در معرض خطر ذات‌الریه قرار می‌گیرد. به علاوه احتمال ایجاد زخم‌های فشاری نیز بالا است، چون انتقال و رفع فشار به دلیل افزایش وزن مادر، دشوارتر از پیش می‌شود. از این گذشته تغییر نیازهای تغذیه‌ای و مرکز ثقل مادر فرایند التیام زخم‌های فشاری ایجاد شده را سخت می‌کند. بارداری احتمال کم‌خونی را در بانوان دچار ضایعه نخاعی و بارداری افزایش می‌دهد، این عارضه به نوبه خود خطر تحلیل رفتن پوست را بالا می‌برد. برنامه‌های مثانه و روده عصبی نیز به موازات رشد جنین مختل می‌شود. یبوست یکی از مشکلات شایع بارداری است که به دلیل آهسته شدن حرکت غذا در روده در اثر مصرف مکمل آهن و تغییرات هورمونی رخ می‌دهد. فشاری که جنین در حال رشد به مثانه وارد می‌کند، به مشکل بی‌اختیاری دامن می‌زند. انقباض مثانه نیز با عوارض مشابهی همراه است. خطر عفونت‌های مجاری ادراری نیز به دلیل شرایط خاص بارداری افزایش می‌یابد. به همین دلیل سرکوبی مزمن عفونت با مصرف آنتی بیوتیک در خلال نه ماه توصیه می‌شود. مشکل دیگر این است که همان‌طور که جنین بزرگتر می‌شود، فشار بیشتری را به سیاهرگ‌های بازگشتی از پاها وارد می‌کند. در نتیجه احتمال لخته شدن خون در پاها یا اصطلاحاً ابتلا به عارضه ترومبوز وریدهای عمقی یا DVT افزایش می‌یابد. بانوان دچار ضایعه نخاعی و بارداری برای انجام فعالیت‌های روزمره خود بیشتر به کمک نیاز دارند، بنابراین مهارت‌های مستقل و تغییر آنها در این دوران باید بررسی شود تا در صورت لزوم فیزیوتراپی، کاردرمانی یا مراقبت در منزل انجام شود.

زایمان و وضع حمل


زایمان-و-وضع-حمل--در-ضایعه-نخاعی

شرایط مربوط به زایمان طبیعی و سزارین برای بانوان دچار ضایعه نخاعی و بارداری مانند بقیه است. البته پژوهش‌ها نشان داده است که در صورت وجود آسیب نخاعی سزارین بیشتر انجام می‌شود. رحم که تحت کنترل هورمون‌های عصبی و نه عامل‌های عصبی است، در زمان مناسب منقبض می‌شود. روند وضع حمل برای تمام بانوان، صرف نظر از سطح حسی و عملکرد حرکتی یکسان است. چنانچه سطح ضایعه نخاعی بالاتر از T10 باشد، بیمار انقباض‌های رحم را حس نمی‌کند، البته مادر می‌تواند از دیگر نشانه‌های زایمان، مانند ترس و اضطراب، شدیدتر شدن گرفتگی عضلات، تغییرات تنفسی، درد ارجاعی بالاتر از سطح آسیب‌دیدگی یا اتونومیک دیس‌رفلکسی (AD) متوجه وضعیت بشود. بررسی وجود نشانه‌های AD، شامل سردرد، فشار خون بالا، سرخ شدن پوست و تعریق، در کل مرحله زایمان و وضع حمل بسیار مهم است.

  • روان‌شناختی: برخی بانوان دچار آسیب نخاعی حس می‌کنند که روند زایمان کاملاً از کنترل‌شان خارج است. اضطراب و تمایل به تحت کنترل داشتن شرایط در اواخر بارداری شیوع بالاتری می‌یابد و محیط بیگانه، ترس از موارد ناشناخته و تجربه نشده و ناآگاهی این وضعیت را تشدید می‌کند. آشنایی با محیط کلینیک و آموزش دیدن در دوران بارداری کمک می‌کند تا مادر با آگاهی و آرامش خاطر بیشتری به استقبال زایمان برود. همچنین بیمار فرصت پیدا می‌کند تا با گروه پزشکان و درمانگران خود آشنا شود.
  •  زایمان زودرس: آسیب نخاعی درصد شیوع زایمان‌های غیرعادی را بالاتر می‌برد. همچنین بانوان مبتلا به ضایعه نخاعی بیشتر در معرض زایمان زودرس قرار دارند. دو نگرانی عمده در ارتباط با زایمان زودرس وجود دارد، نخست این که ممکن است نوزاد نارس دچار مشکلات رشدی یا روانی باشد و در اثر این مشکلات از دنیا برود. دوم این که احتمال دارد زایمان زودرس در محیط درمانی رخ ندهد و در نتیجه جان مادر و نوزاد به خطر بیفتد. بنابراین متخصصین زنان و زایمان از هفته سی و دوم به بعد بارداری به فراخور شرایط بیمار توصیه می‌کنند که معاینه به صورت هفتگی انجام شود، مادر استراحت مطلق همراه با توجه به ویژه به عملکرد مثانه و روده و مراقبت از پوست داشته باشد یا حتی مادر زودتر از موعد زایمان در بیمارستان بستری شود. همچنین لازم است که در خانه از نمایشگر انقباض استفاده شود. چنانچه آسیب عصبی در سطح T6 و بالاتر رخ داده باشد، اطلاع از شروع شدن وضع حمل به دلیل هیپررفلکسی دشوار خواهد بود.
  •  اتونومیک دیس‌رفلکسی هنگام زایمان و وضع حمل: آسیب نخاعی در سطح T10 یا بالاتر منجر به اتونومیک دیس‌رفلکسی می‌شود. دلیل بروز AD محرکی قوی است که پایین‌تر از سطح آسیب‌دیدگی عمل می‌کند، این محرک می‌تواند مثانه پر، گیر کردن مدفوع در روده، تعویض سوند فولی یا معاینه واژن یا راست روده (رکتوم) باشد. مهم‌ترین اتونومیک دیس‌رفلکسی نوعی است که غالباً همراه با انقباض‌های رحم هنگام زایمان و وضع حمل رخ می‌دهد. بیمار باید از سابقه اتونومیک دیس رفلکسی و شیوه مدیریت آن آگاهی داشته باشد و در این باره با متخصص بیهوشی مشورت کند. نشانه‌ها و علائم اتونومیک دیس‎رفلکسی شامل سردرد شدید همراه با فشار خون بالا توام با انقباض‌های رحم است. همچنین ممکن است ضربان قلب مادر کاهش یا در بعضی موارد افزایش یابد، تغییر ضربان قلب با تعریق و سیخ شدن موهای بدن همراه است. مصرف پیتوسین ممنوع است، چون این دارو مشکل را تشدید می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد که AD پریشانی شدیدی را به جنین تحمیل می‌کند. بیهوشی مناسب یا داروهای پایین آوردن فشار خون مشکل را درمان می‌کند، اما پس از آن باید زایمان به سرعت انجام شود.

وضعیت جنین در رحم و قرارگیری مادر روی تخت زایمان


تغییرات جسمی پس از ضایعه نخاعی بر وضعیت جنین در رحم هنگام وضع حمل اثر می‌گذارد. تغییرات ستون فقرات و لگن، مانند اسکولیوز یا احراف ستون فقرات، دررفتگی مفصل ران، انقباض، استخوان‌سازی نابجا (هتروتوپیک اسیفیکیشن) یاشکستگی لگن پایین آمدن نوزاد را به تاخیر می‌اندازد. هر یک از این تغییرات جسمی باعث می‌شود که جنین هنگام وضع حمل در موقعیت مناسب قرار نداشته باشد و مشکلاتی برای قرارگیری مادر روی تخت زایمان به وجود بیاید.

  • اسپاستیسیتی: این انقباض‌ها روند زایمان را مختل می‌کند.
  • زخم‌های فشاری: اگر مادر مرتب جابجا نشود، احتمال ایجاد شدن زخم بستر بالا است. بنابراین مادر و پرستار وی باید پوست را در طول بارداری، هنگام وضع حمل و پس از زایمان معاینه کنند.

مورد آخر این که پوکی استخوان پس از ضایعه نخاعی احتمال شکستگی پایین تنه را افزایش می‌دهد.

پس از زایمان


پس از زایمان احتمال بروز عوارض متعددی وجود دارد که مادر باید از آنها آگاهی داشته باشد. زنان مبتلا به ضایعه نخاعی و بارداری بلافاصله پس از زایمان در معرض خطر بالای عفونت مجاری ادراری قرار دارند، بنابراین وجود علائم عفونت باید بررسی شود. مادر برنامه مدیریت روده و مثانه را پس از زایمان دوباره تنظیم می‌کند و معمولاً به همان برنامه قبل از بارداری برمی‌گردد. در بخش زنان و زایمان معمولاً از لامپ حرارتی بر روی پرینه استفاده می‌شود. اگر ناحیه حس نداشته باشد، خطر سوختگی وجود دارد و نباید از لامپ حرارتی استفاده کرد. افت فشار خون وضعیت مشکلی است که برای بیمارانی پیش می‌آید که عضلات شکم را تحت کنترل ندارند. همچنین احتمال دارد، وقتی مادر چند روز پس از زایمان بلند می‌شود و بنشیند، غش کند یا دچار سرگیجه شود، برای جلوگیری از این مشکل یا به حداقل رساندن آن کافی است که مادر آهسته بلند شود و بنشیند و ساق کشی با کش روی شکم یا بدون آن بپوشد.

شیردهی


شیردهی-در-ضایعه-نخاعی

بانوان دچار ضایعه نخاعی اگر خودشان بخواهند، مشکلی برای شیردهی به فرزندشان ندارند. هرچند اسپاستیسیتی افزایش می‌یابد، اما اگر آسیب نخاعی پایین‌تر از T6 باشد، معمولاً مشکلی برای شیردهی وجود ندارد. اما اگر آسیب نخاعی بالاتر از T6 باشد، تولید شیر از هفته ششم به بعد کاهش می‌یابد. علت کم شدن شیر این است که محرک نوک پستان، یعنی عامل ضروری تولید شیر به حد کافی وجود ندارد، عدم وجود محرک از فقدان تحریک عصبی لازم برای ترشح پرولاکتین نشأت می‌گیرد.

توصیه‌هایی برای متخصصین و پزشکان


حمایت روحی و عاطفی همواره مهم‌ترین بخش از مراقبت از بانوان باردار است. کارکنان بیمارستان و اتاق زایمان باید دستورات لازم را برای مراقبت از مادر دچار ضایعه نخاعی دریافت کنند. بارداری، زایمان و وضع حمل علی‌رغم وجود ضایعه نخاعی به خوبی پیش خواهد رفت، به شرط آن که متخصص زنان و زایمان، پزشک خانوادگی، پرستار، متخصص طب فیزیکی، متخصص کاردرمانی و مشاور با همکاری یکدیگر بهترین مراقبت را به شیوه‌ای آگاهانه از بیمار به عمل آورند. در جدول زیر مشکلاتی که احتمال بروز آنها در بارداری توام با ضایعه نخاعی وجود دارد و راهکارهای مدیریت آنها بررسی شده است.

مشکلات خاص

بانوان باردار دچار ضایعه نخاعی

پزشکان و متخصصین

فعالیت‌های روزمره تغییرات بدن در سه ماهه آخر بارداری بر تعادل، توانایی حرکتی و قدرت جابجا شدن بیمار اثر می‌گذارد و این دوران را بیش از پیش سخت می‌کند. بیمار می‌تواند از وسایل کمکی استفاده کند. پزشک معالج بیمار را در صورت لزوم به متخصص کاردرمانی و طب فیزیکی معرفی می‌کند.
اتونومیک دیس‎رفلکسی از علل اتونومیک دیس‌رفلکسی می‌توان به رشد جنین، زخم بستر یا مشکلات روده/ مثانه و البته علل معمول قبل از بارداری اشاره کرد. بیمار باید قبل از هر مصرف هر دارویی با پزشک مشورت کند. پزشک معالج بیمار را به دقت تحت نظر می‌گیرد و داروهای کاهش دهنده فشار خون را با احتیاط تجویز می‌کند. همچنین پزشک معالج با پزشک زنان و زایمان و متخصص بیهوشی مشورت می‌کند.
کنترل مثانه فشار مربوط به جنین در حال رشد ظرفیت مثاه را کاهش می‌دهد. چنانچه خودسوندگذاری متناوب (ICP) انجام شود، دفعات سوندگذاری افزایش می‌یابد. بیشتر شدن انقباض مثانه ترشح ناخواسته ادرار با وجود سوند یا بدون آن را در پی دارد. شاید لازم باشد که برنامه مدیریت مثانه را در هفته‌های پایانی بارداری تغییر داد. نظارت بر وضعیت بیمار و ارائه توصیه‌های مفید برای تغییر روش‌های مدیریت مثانه
کنترل روده

احتمال بروز یبوست به دلیل بزرگ شدن رحم و فشار آوردن آن به روده بزرگ وجود دارد. بالا رفتن میزان پروژستین و مصرف مکمل‌های آهن نیز حرکات روده بزرگ را کند می‌کند. بنابراین لازم است که برنامه مدیریت روده با رعایت نکاتی مانند مصرف فیبر بیشتر و مصرف مسهل طبق دستور پزشک تغییر داده شود. همچنین به بیمار توصیه می‌شود که در صورت امکان بیشتر ورزش کند. بیشتر غذا خوردن در دوران بارداری تعداد دفعات اجابت مزاج را افزایش می‌دهد یا مصرف مسهل را ضروری می‌سازد.

پزشک معالج تمام داروهای مصرفی تاثیرگذار بر اجابت مزاج، مانند انواع شیاف را بررسی می‌کند و از ایمنی مصرف آنها در
دوران بارداری مطمئن می‌شود. همچنین به بیمار توصیه می‌کند که مایعات بیشتر و غذاهای سرشار از فیبر مصرف کند.
ترومبوز وریدهای عمقی همان طور که جنین رشد می‌کند، فشار بیشتری را روی سیاهرگ‌هایی وارد می‌کند که خون را از پاها به قلب برمی‌گردانند، در نتیجه پاها ورم می‌کند. در اواخر بارداری به مادر توصیه می‌شود که بیشتر دراز بکشد و پاهایش را بالا بگذارد. پوشیدن جوراب و ساق کشی نیز مفید است. معاینه دقیق پایین تنه به منظور تشخیص زودهنگام عدم تقارن و
ورم کردن پاها
دارو به حداقل رساندن مصرف تمام داروها پزشک معالج داروهایی را که بیمار برای اسپاستیسیتی، مدیریت مثانه و روده و دیس رفلکسی اتونومیک مصرف می‌کند، در هر سه ماهه بارداری به دقت بررسی می‌کند و خطرها و عوارض احتمالی هر یک را به مادر اطلاع می‌دهد.
نیازهای تغذیه‌ای مصرف مکمل کلسیم بسیار مهم است. چون کم خونی یکی از عوارض بارداری است، مکمل آهن معمولاً مصرف می‌شود. همچنین به مادر توصیه می‌شود که غذاهای غنی از آهن و ویتامین‌های لازم دوران بارداری را مصرف کند. همچنین بسیاری از بیماران باید رژیم غذایی خود را تغییر دهند تا با یبوست و مشکلات روده مواجه نشوند. کمبود کلسیم احتمال بروز آسیب‌های ناشی از پوکی استخوان را افزایش می‌دهد. پزشک باید مقدار کلسیم مورد نیاز مادر را تعیین کند تا مصرف بیش از اندازه کلسیم باعث تشکیل سنگ در مجاری ادراری و کلیه نشود. کمبود آهن/ ویتامین فرایند التیام زخم‌های فشاری و ضایعات پوستی را آهسته می‌کند.
زخم‌های فشاری یا زخم بستر احتمال ایجاد زخم‌های فشاری در دوران بارداری به دلیل بالاتر رفتن وزن و سخت‌تر شدن جابجایی افزایش می‌یابد. بیمار باید پوست، به ویژه ناحیه‌هایی مانند استخوان خاجی، پاشنه، نشیمن و آرنج را مرتب بررسی کند و از ایجاد نشدن زخم‌های فشاری مطمئن شود. همچنین بیمار باید پوست را خشک و تمیز نگه دارد. پزشک پوست را در جلسات معاینه بررسی می‌کند تا نشانه‌های زخم بستر را در مراحل اولیه تشخیص دهد.
کاهش ظرفیت تنفسی بزرگ شدن رحم و جنین بر حرکت دیافراگم اثر می‌گذارد، در نتیجه ظرفیت ریه‌ها کمتر می‌شود. بانوان دچار ضایعه نخاعی، به ویژه تتراپلژی در دوران بارداری مستعد ابتلا به ذات الریه هستند. بنابراین برخی بیماران به رژیم اسپیرومتری محرک یا تمرین‌های تنفسی دیگر نیاز پیدا می‌کنند.
عفونت مجاری ادراری چون جنین به مثانه، مجاری ادراری و یا سوند فشار می‌آورد، عفونت‌های دستگاه ادراری در دوران بارداری درصد شیوع بالاتری دارد. آنتی بیوتیک‌های انگشت‌شماری برای دوران بارداری تجویز می‌شود. به بیمار توصیه می‌شود که روزانه مایعات فراوانی مصرف کند. وزارت بهداشت مصرف بعضی آنتی بیوتیک‌ها را در دوران بارداری ممنوع کرده است که از آن جمله می‌توان به آمینوگلیکوزید، اریترومایسین، نیتروفورانتوئین، کلرامفنیکول، سولفونامید و تتراسایکلین اشاره کرد. عفونت‌های مجاری ادراری در دوران بارداری خطر زایمان زودرس و مرگ جنین را در پی دارد.


مهر ۳, ۱۳۹۷ دسته‌بندی نشده0

اختلال بلع، دیسفاژی نام دارد که معمولاً نشان‌دهنده برخی اختلالات در گلو یا مری است. مری یک لوله عضلانی است که غذا و مایعات را از قسمت انتهای دهان به سمت معده هدایت می‌کند. اگرچه ممکن است اختلال بلع برای همه افراد پیش بیاید شیوع آن در میان افراد مسن، کودکان و افرادی که مشکلات مغزی یا اختلالات سیستم عصبی دارند را بیشتر درگیر می‌کند. عوامل مختلفی وجود دارند که می‌توانند از عملکرد صحیح گلو یا مری جلوگیری کنند. برخی از این اختلالات چندان قابل توجه نیستند اما برخی دیگر بسیار حاد هستند. اگر شما فقط یک یا دو بار برای بلعیدن غذا به مشکل برخورده‌اید به احتمال زیاد به لحاظ پزشکی مشکلی ندارید. اما اگر این مسئله به طور مرتب تکرار می‌شود ممکن است مشکل شما بسیار جدی باشد و به درمان نیاز داشته باشید.

اگر از اختلال بلع رنج می‌برید، ممکن است هنگام بلعیدن مواد غذایی دچار مشکل شوید یا بلعیدن با درد همراه باشد. برخی از بیماران نمی‌توانند چیزی بخورند. برخی دیگر به لحاظ بلعیدن مایعات، غذاهای مختلف یا حتی فرو بردن آب دهان مشکل دارند. این مسئله باعث اختلال در فرآیند خوردن و بلع می‌شود. در اکثر مواقع بدن به لحاظ تامین کالری و مایعات مغذی به مشکل برمی‌خورد. مشکل برخی از بیماران با استفاده از دارو رفع می‌شود، حال آنکه ممکن است برخی دیگر به عمل جراحی نیاز داشته باشند. بلع درمانی به همراه گفتار درمانی می‌تواند گزینه بسیار کارآمد برای بیمارانی باشد که از اختلال بلع رنج می‌برند. کلینیک فیزیوتراپی و توانبخشی یادمان دارای مجهزترین امکانات جهت ارزیابی و درمان اختلال بلع می باشد. در این کلینیک با استفاده از دستگاه فلوروسکوپ، بیمار مورد ارزیابی قرار گرفته و بوسیله دستگاه Vitalstim تا زمان بهبودی کامل، تحت درمان قرار می گیرد (کلینیک توانبخشی یادمان، تنها کلینیک مجهز به دستگاه های فوق در ایران می باشد). برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های ۰۲۱۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱ تماس حاصل فرمایید.

علل دیسفاژی


بیماری‌های مغزی

برخی از بیماری‌های مغزی می‌توانند بر کنترل اعصاب و رفلاکس‌هایی که در فرآیند بلع نقش دارند تاثیر بگذارند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از:

  •  بیماری مالتیپل اسکلروزیس(ام‌اس): افراد مبتلا به ام‌اس معمولا به لحاظ بلع مواد غذایی مشکل دارند.
  •  اختلال بلع پس از سکته: اختلال بلع معمولا به عنوان یکی از عوارض سکته مغزی بروز می‌کند. دیسفاژی معمولا در 65 درصد از بیمارانی که سکته کرده‌اند بروز می‌کند. سکته مغزی بر مسیر فرو بردن مواد غذایی از دهان و نحوه بلعیدن آنها تاثیر می‌گذارد. در صورتی که اختلال بلع تشخیص داده نشود و درمان نگردد می‌تواند منجر به سوءتغذیه، پنومونی و افزایش ناتوانی گردد.
  •  دیسفاژی در بیماری پارکینسون: اختلال بلع می‌تواند در هر مرحله‌ای از بیماری پارکینسون رخ دهد و شدت آن می‌تواند بین ۳۰ تا ۸۲ درصد باشد. آزمایشات انجام شده نشان داده است که دیسفاژی در این بیماری بسیار شایع است که می‌توان آن را به عدم آگاهی بیماران از مشکلات بلع توصیف کرد. معمولا بیماران خیلی دیر متوجه علت اختلال بلع خود می‌شوند.
  • اختلال بلع پس از آسیب دیدن ستون فقرات: معمولا درصد قابل توجهی از بیمارانی که ستون فقرات آنها در قسمت گردن آسیب دیده است از اختلال بلع رنج می‌برند.

اختلالات عملکردی

بیماری‌ها و اختلالاتی که بر عملکرد عضلات یا بافت همبند بدن تاثیر می‌گذارند می‌توانند منجر به دیسفاژی شوند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از:

  •  دسیستروفی عضلانی
  •  درماتومیوزیت
  •  ضعف شدید عضلات صورت
  •  اسکلرودرمی(اسکلروزیس سیستمیک)
  •  سندرم شوگرن

بیماری‌های مری

برخی از بیماری‌های مری می‌توانند باعث اختلال بلع شوند. برخی از این بیماری‌ها عبارتند از:

  •  آشالازی: یک اختلال حرکتی نادر در قسمت تحتانی اسفنکتر مری است. عضله در پی انقباضات مکرر امکان عبور مواد غذایی را به معده فراهم می‌کند.
  •  ازوفاژیت‌ائوزینونیلی: به التهاب مری گفته می‌شود که در این بیماری، دیواره مری توسط گلبول‌های سفید خون که ائوزینوفیل نامیده می‌شوند، پوشانده می‌شوند.
  •  سایر ناهنجاری‌های عملکردی: سایر اختلالات عملکردی عضله مری از قبیل اسپاسم و انقباضات بی‌نتیجه می‌توانند باعث بروز مشکل در بلع مواد غذایی شوند.

انسداد مری

انسداد مری و مجرای فوقانی دستگاه گوارشی به علت ناهنجاری‌های آناتومیکی، تومورها، یا بافت اسکار می‌تواند باعث بروز دیسفاژی شود. برخی از این مثال‌ها عبارتند از:

  •  سرطان مری
  • ازوفاژیت (التهاب مری) این در حالی است که علائم از وفاژیت یا اودینوفاژی مشترک است.
  •  سرطان سر و گردن
  •  تنگی مری که به علت التهاب و زخم شدن بافت مری در پی رفلاکس اسید معده از معده به مری رخ می‌دهد با این حال مسمومیت‌های شیمیایی، برخی داروها یا پرتو درمانی باعث بروز این مشکل می‌شود.
  •  حلقه‌های شاتسکی (حلقه‌های نرم، باریک، خوش‌خیم و حلقه‌های جانبی بافت‌های قسمت تحتانی مری که در محل اتصال مری با معده قرار دارند).
  •  فشردگی مری توسط ساختارهایی که خارج از مجرای گوارش قرار دارند مانند تومورهای قفسه سینه
  •  بزرگ شدن غدد لنفاوی
  •  آنوریسم آئورت صدری
  •  ناهنجاری‌های مادرزادی آناتومیکی (نقص تولد)

دیسفاژی در کودکان


ممکن از کودکان مبتلا به دیسفاژی از غذا خوردن امتناع کنند و فقط مقدار محدودی از مایعات و مواد غذایی را بخورند یا آنکه موقع غذا خوردن رفتاری را از خود نشان دهند که برای سن آنها مناسب نیست. دیسفاژی در کودکان می‌توانند باعث فرو بردن هوا و در نتیجه بروز بیماری‌هایی مانند پنومونی و سایر مشکلات حاد ریوی شود. اگر کودک شما به طور ناگهانی دچار مشکل بلع شده و از سلامت کامل برخوردار است. احتمال دارد چیزی در مری او گیر کرده باشد. اگر کودک شما تب دارد و برای بلع مواد غذایی به مشکل برخورده است احتمال عفونت گلو وجود دارد. سایر اختلالات نیز می‌توانند باعث بروز مشکلات شدید بلع شوند.

دیسفاژی در افراد مسن


در حقیقت برآورد شده است که حدود ۲۰ درصد از افراد بالای ۵۰ سال و اکثر افرادی که ۸۰ سال سن دارند دچار درجات مختلفی از اختلال بلع می‌شوند. گزارشاتی که ارائه شده حاکی از آن است که اختلال بلع در میان افراد مسن شیوع بسیار بالایی دارد.

علائم دیسفاژی


اختلال بلع می‌تواند موقتی و خفیف یا شدید باشد یا آنکه باگذر زمان بدتر شود. اگر از دیسفاژی رنج می‌برید ممکن است با موارد زیر نیز روبه‌رو شوید:

  •  ممکن است اولین بار که سعی می‌کنید مواد غذایی یا مایعات را قورت دهید به مشکل بربخورید و فرایند بلع در چند مرحله انجام شود.
  •  ممکن است هنگام بلعیدن دچار سرفه شوید یا آنکه مجرای گلو بسته شود. ممکن است پس از بلعیدن، مایعات و مواد غذایی به گلو، دهان، یا بینی برگردد.
  •  ممکن است احساس کنید مواد غذایی یا مایعات در قسمتی از گلو یا سینه شما گیر کرده است.
  •  ممکن است بلعیدن مواد غذایی با درد همراه باشد. ممکن است موقع بلعیدن متوجه درد یا فشار روی قفسه سینه شوید یا آنکه که دچار سوزش سر دل شوید.
  • ممکن است به علت ناتوانی در خوردن مواد غذایی یا مایعات دچار کاهش وزن شوید.

اختلالات بلع و تنفس

اختلالات بلع عامل اصلی مشکلات تنفسی هستند. این مسئله زمانی رخ می‌دهد که مایعات با مواد غذایی وارد ریه و کیسه‌های هوایی شوند و باعث بروز بیماری‌های ریوی از قبیل پنومونی و در برخی موارد، خفگی و حتی مرگ شود.

تشخیص اختلال بلع


اگر از اختلال بلع رنج می‌برید، پزشک درباره علائم و نشانه‌هایی که دارید سوال می‌پرسد سپس به معاینه شما می‌پردازد. پزشک قصد دارد اطلاعاتی را درباره اینکه آیا بلعیدن جامدات برای شما دشوار است یا مایعات یا هر دو، به دست بیاورد. همچنین پزشک از شما می‌پرسد که فکر می‌کنید مواد غذایی یا مایعات کجا گیر می‌کنند، آیا دچار سوزش سر دل می‌شوید. اگر دچار سوزش سر دل می‌شوید حدودا چقدر طول می‌کشد، حدودا چند وقت است که دچار اشکال در بلع شده‌اید. سپس به ارزیابی رفلاکس‌ها، قدرت عضلات و حرف زدن شما می پردازد.

 

برای درمان دیسفاژی از چه اقدامات تخصصی پزشکی استفاده می‌شود؟


پزشک متخصص گفتاردرمانی به ارزیابی فرایند بلع می‌پردازد. با این حال سایر متخصصین نیز در فرایند درمان کشکلات بلع و کنترل اختلال بلع نقش دارند. برخی از این تخصص‌ها عبارتند از:

  •  متخصص تغذیه
  •  متخصص گوش، گلو، بینی و متخصص مجرای تنفسی
  •  متخصص گوارش
  •  دندانپزشک
  •  نورولوژیست
  •  پرستار
  •  رادیولوژیست
  •  روان‌شناس
  •  مددکاران اجتماعی و متخصص توانبخشی
  •  متخصص کاردرمانی

آیا می‌توان اختلال بلع را درمان کرد؟


اهداف درمان اختلال بلع عبارتند از:

  •  بهبود فرآیند بلع
  •  کاهش خطرات ناشی از بلعیدن هوا
  •  بهبود وضعیت تغذیه افراد بیمار

تمهیداتی برای درمان دیسفاژی در منزل

با توجه به وضعیت بیمار، اصلاحات رژیم غذایی یک گام ضروری در درمان دیسفاژی است، در مواردی که ناهنجاری‌های عملکردی، دلیل بروز اختلال بلع هستند این مسئله اهمیت زیادی می‌یابد. پزشک به بیمار توصیه می‌کند از غذاهای نرم و لطیف تغذیه کنند.

ورزش درمانی

ورزش درمانی بخش مهمی از فرایند درمان این بیماران محسوب می‌شود. ورزش درمانی و ارزیابی‌های توانبخشی شامل پیشنهادات زیر است:

  •  تغییر دادن وضعیت سر موقع غذا خوردن
  •  انجام دادن تمریناتی که باعث تقویت عضلات هنگام بلعیدن می‌شود.
  •  انجام دادن تمرینات تقویت‌کننده و هماهنگ‌کننده لب، زبان، یا فک

متخصص گفتار درمانی یکی از اعضای حاضر در تیم ارزیابی و درمان است و می‌تواند با ارائه برخی تمرینات به تقویت عضلات زبان و دهان کمک کند. در صورتی که بیمار از علائم رفلاکس معده به مری رنج می‌برد باید قبل از رفتن به رختخواب از خوردن مواد خوراکی و استعمال دخانیات اجتناب کند، پس از غذا خوردن صاف بنشینید، مصرف برخی داروها می‌تواند به این افراد کمک کند.

داروها

در صورت بروز علائم رفلاکس معده به مری، مانند ترش کردن، استفاده از داروهایی که برای کاهش سطح اسید معده طراحی شده‌اند می‌توانند به بیماران کمک کنند. این داروها عبارتند از:

  •  داروهای ضد اسید
  •  مهارکننده‌های مانند نیزاتیدین، فاموتیدین، سایمتیدین، یارانستین
  •  مهارکننده‌های پرتون پمپ مانند امپرازول، لانزوپرازول، ایزومپرازول، نپتوپرارول، یا رابپرازول

عمل جراحی

امروزه می‌توان با انجام عمل جراحی، برخی از ناهنجاری‌های آناتومی و عملکردی حنجره یا مری که باعث دیسفاژی می‌شوند را درمان کرد. عمل جراحی، بخشی از فرآیند درمان دیسفاژی مرتبط با سرطان مری و فشردگی آن به علت تومور یا ناهنجاری‌های قفسه سینه است. روش‌های جراحی مختلفی برای درمان دیسفاژی وجود دارد که انتخاب هر یک از آنها به علت دیسفاژی بستگی دارد. در مواردی که بیماری از دیسفاژی شدید رنج می‌برد انجام عمل جراحی برای بهبود وضعیت تغذیه بیمار ضروری است در مواردی که بیماری موقتی باشد از لوله بینی معده‌ای برای تغذیه بیمار استفاده می‌شود. در مواردی که دیسفاژی بسیار شدید باشد، پزشک با انجام عمل جراحی لوله گاستروستومی آندوسکوپیک (PEG) را از طریق پوست وارد معده می‌کند و غذا مستقیما وارد معده بیمار می‌شود.

رژیم غذایی برای بیماران دیسفاژی


رژیم غذایی دیسفاژی دارای چهار سطح است که عبارتند از :

سطح چهار

در این سطح بیمار می‌تواند از انواع مواد غذایی استفاده کند.

سطح سه

این سطح شامل غذاهای نرمِ جامد است که نیاز به جویدن بیشتر دارند مانند گوشت، میوه و سبزیجاتی که جدا کردن آنها راحت است. بیمار باید از خوردن غذاهای بسیار خشک، پر ادویه یا غذاهایی که نیاز به خرد کردن دارند پرهیز کند. این موارد خوراکی عبارتند از انواع مغزها، کراکرها، چیپس‌ها و سایر اسنک‌ها.

سطح دو

این سطح شامل غذاهای آب‌دار است که نیاز به کمی جویدن دارند مانند سبزیجات یا میوه‌های نرم، پخته‌شده، خیس‌خورده، گوشت نرم و لطیف به همراه آب گوشت، پنیر، کره بادام زمینی و تخم مرغ نرم عسلی، بیمار باید از خوردن کراکر، مغزها و سایر غذاهای خشک خودداری کند.

سطح یک

در این سطح بیمار باید از غذاهای نرم یا غذاهایی که از صافی رد شده‌اند، مانند پودینگ تغذیه کند که نیازی به جویدن ندارند. این مواد غذایی شامل ماست، پوره سیب‌زمینی به همراه آب گوشت برای نرم و مرطوب کردن آن، سوپ‌های نرم، سبزیجات و گوشت‌های لطیف می‌باشد.

بیمار باید در خصوص نوشیدنی‌ها بسیار احتیاط کند و باید قبل از مصرف هرگونه نوشیدنی با پزشک خود مشورت کند و در رژیم خود از نوشیدنی‌های مجاز استفاده کند.

انجام تمرینات ورزشی برای دیسفاژی


متخصصان توانبخشی دیسفاژی تمریناتی را برای تقویت عضلات بلع طراحی کرده‌اند که می‌توانند به بیمار کمک کنند.

تمرینات شیکر

بیمار باید برای انجام این تمرین به پشت دراز بکشد و سعی کند سر خود را بلند کند، انگار قصد دارد نوک انگشتان پایش را ببیند. هنگام انجام دادن این تمرین، نباید شانه‌ها تکان بخورند و همراه سر به سمت جلو خم شوند. بهتر است بیمار به مدت حداقل ۶ هفته، روزی ۲ تا ۳ بار این تمرین را انجام دهد. در صورتی که بیمار به طور کامل این تمرین را انجام دهد، می‌تواند زمان بلند کردن سر و تکرار تمرینات را افزایش دهد.

نمایش بلند کردن استخوان لامی

انجام دادن این تمرین باعث تقویت عضلات بلع و افزایش کنترل آنها می‌شود. برای انجام این تمرین، بیمار باید تعدادی کاغذ را روی یک پتو یا حوله قرار دهد. سپس یک عدد نی را در دهان خود قرار دهد و سعی کند نی را به کاغذها بچسباند و در همین حالت که نی را می‌مکد کاغذ را به روی یک فنجان یا هر وسیله دیگری قرار دهد و عمل مکیدن را قطع کند و اجازه دهد کاغذ درون فنجان قرار بگیرد. بیمار باید سعی کند هر جلسه ۵ تا ۱۰ تکه کاغذ را درون فنجان قرار دهند.

بالا بردن سیب گلو

انجام دادن این تمرین ساده کمک شایانی به بهبود رفلاکس بلع می‌کند. بیمار باید در این روش باید سعی کند بزاق دهان خود را قورت دهد. به طور طبیعی، هنگامی که بزاق دهان موقع بلعیدن وارد قسمت پشت دهان می‌شود، سیب گلو بالا می‌آید و سپس پایین می‌رود. بیمار باید سعی کند هر بار به مدت ۲ تا ۵ ثانیه سیب گلویش را بالا ببرد. بیمار می‌تواند برای درک بهتر حرکت سیب گلو، ابتدا آن را با انگشتان خود بالا ببرد و تا زمانی که قادر باشد بدون کمک دست، عضلات بلع خود را کنترل نماید، روزانه چند بار این تمرین را انجام دهد.

بلع پر زحمت

هدف از انجام این تمرین، بهبود سطح تماس و هماهنگی بین عضلات مختلفی است که در هنگام بلعیدن مورد استفاده قرار می‌گیرند. این تمرین شامل بلعیدن است. بیمار باید برای انجام این تمرین سعی کند تا جایی که می‌تواند همه عضلاتی که در فرآیند بلع حضور دارند را بفشارد. برای انجام این تمرین نیازی به خوردن مواد غذایی نمی‌باشد. بیمار می‌تواند برای تقویت عضلات خود، روزانه ۵ تا ۱۰ بار این تمرین را انجام دهد.

بلع دهانه حنجره

بیمار باید در ابتدا این تمرین را بدون خوردن مواد غذایی انجام دهد و هنگامی که به اندازه کافی مهارت یافت، این تمرین را زمانی انجام دهد که در حال خوردن مواد غذایی است. این تمرین شامل سه مرحله است:

  •  بیمار باید یک نفس عمیق بکشد.
  •  نفس را هنگام بلعیدن حبس کند.
  •  سپس سرفه کند که هرگونه ماده غذایی یا باقیمانده بزاق که وارد تارهای صوتی شده است خارج گردد.

بلع قسمت فوقانی دهانه حنجره

این تمرین دقیقاً شبیه تمرین فوق است اما میزان پیچش در این تمرین بیشتر است. بیمار باید سعی کند پس از حبس کردن نفس خود هنگام بلعیدن، نفسش را آزاد کند. فشاری که در این حالت ایجاد می‌شود به تقویت عضلات مخصوص بلع کمک می‌کند.

پیشگیری از دیسفاژی


دیسفاژی زمانی قابل پیشگیری است که عامل اصلی اختلال بلع قابل پیشگیری باشد. اکثر بیماری‌های عصبی عضلانی و بیماری‌های بافت همبند قابل پیشگیری نیستند. مصرف برخی داروها می‌تواند علائم و عوارض رفلاکس معده به مری را کاهش دهد یا از بروز آن جلوگیری کند.



مهر ۳, ۱۳۹۷ دسته‌بندی نشده0

سرطان سر و گردن پیشرفته، معمولاً با روش‌هایی از جمله شیمی درمانی قابل درمان است. با این وجود، شیمی درمانی می‌تواند منجر به آسیب عملکرد بلع گردد. از دیگر دلایل ایجاد مشکل بلع در بیماران مبتلا به سرطان سر و گردن، وجود تومور است. مشکل بلع، 60 تا 75 درصد بیماران مبتلا به سرطان سر و گردن را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
اختلال بلع، مهمترین نگرانی بیمار پس از درمان سرطان، به دلیل اثر نامطلوب آن بر کیفیت زندگی می‌باشد. بهبود عملکرد بلع و توانایی خوردن و آشامیدن پس از جراحی یا شیمی درمانی، می‌تواند با تمرینات توانبخشی بلع بدست آید.
از روش‌های تغذیه این افراد، استفاده از NGT و PEG است. برخی مطالعات گزارش کردند که اختلال بلع طولانی مدت ممکن است با PEG ارتباط داشته باشد؛ از اینرو تمرینات بلع درمانی از اهمیت بالایی برخوردار می‌شود.
طبق اعلام سازمان بهداشت جهانی، پذیرش و مشارکت درمان بلع از سوی بیمار، نه تنها موجب افزایش کیفیت درمان می‌شود بلکه در مقایسه با نوع درمان دریافتی تاثیر بهتری در نتیجه درمان خواهد داشت. در واقع، اثربخشی تمرینات بلع درمانی، نه تنها تحت تاثیر خود تمرینات بلکه تحت تاثیر رفتارهای درمانگر و بیمار و میزان مشارکت و همکاری بیمار قرار دارد.
مداخلات درمانی بلع برای بیماران با سرطان سر و گردن توسط متخصصین آموزش دیده از جمله گفتاردرمانگران انجام می‌گیرد. محتوای درمان بر نوع، زمانبندی و شدت تمرینات مختلف بلع تمرکز دارد. تمریناتی از جمله شاکر (تمرین بالا بردن سر) و مانور مندلسون (تمرین بالا بردن حنجره) در بهبود عملکرد بلع تاثیرات مثبتی دارند. مطالعات بسیاری از تمرینات بلع درمانی جهت بهبود عملکرد بلع و حرکت فک در بیماران درمان شده از سرطان سر و گردن حمایت می‌کنند. استراتژی‌های رفتاری استفاده شده برای ارتقای مشارکت بیمار در تمرینات بخش مهمی از درمان است که بر روی نتیجه درمان اثر می‌گذارد.

مدل درمان بلع بیماران دارای سرطان سر و گردن


مشکل

شیوع بالای اختلال بلع میان بیماران مبتلا به سرطان سر و گردن

هدف

بهبود عملکرد بلع بیماران پس از درمان سرطان

شرایط

بیمارستان
منابع / امکانات
افراد متخصص
تجهیزات تخصصی
تمرینات و مشاورات

مداخلات درمانی

تئوری: تمرینات بلع در صورت مشارکت بیمار، منجر به افزایش انعطاف پذیری و طیف حرکت عضلات پس از درمان سرطان می شود.

اجزای درمان

  •  تمرینات بلع
  •  رفتاردرمانی از جمله خودکنترلی

اجرای درمان

  •  زمان مداخله (قبل، حین و بعد درمان سرطان)
  •  طول دوره درمانی
  •  میزان و شدت مداخله

ارائه خدمات درمان

  •  بیمارستان
  •  متخصص اختلال بلع (گفتاردرمانگر)
  •  مشاورات فردی

نتایج

نتایج متوسط

  •  تغییر رفتارهای مرتبط با سلامتی-مشارکت

نتایج سلامتی

  •  بهبود فیزیولوژی بلع
  •  بهبود عملکرد بلع
  •  بهبود رژیم غذایی
  •  بهبود کیفیت زندگی

نتایج غیرمرتبط با سلامتی

  •  حضور بهتر در اجتماع
  •  بازگشت به شغل

آمار بازدید

ارتباط با ما

آدرس

دسترسی یک : شهرک غرب، بلوار پاک نژاد، بالاتر از دادمان، مرکز پزشکی یادمان
دسترسی دو: شهرک غرب، بلوار فرحزادی، بالاتر از دادمان، کوچه ناخدا محتاج، پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۸۸۰۷۴۱۹۶(۰۲۱) - ۸۸۰۸۸۵۴۱(۰۲۱)

ساعات کاری: همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

کلیه حقوق این قالب برای توانبخشی یادمان محفوظ می باشد