تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

درمان پا (زانوی) ضربدری ناشی از چاقی، آسیب و جراحت با فیزیوتراپی

زانوی زربدری (Genu valgum)، یکی از تغییر شکل‌های زانو است که در آن، زانوها به یکدیگر نزدیک می‌شوند و قوزک‌های داخلی از همدیگر فاصله می‌گیرند. هنگامی که افراد مبتلا به عارضه زانوی ضربدری صاف می‌ایستند و زانوهای خود را به هم می‌چسبانند، بین مچ پاهای آنها فاصله‌ای بین 3 اینچ یا بیشتر وجود دارد. این به این دلیل است که زانوهایشان در حال حاضر به داخل خم شد‌اند. زانوی ضربدری در کودکان خردسال متداول است و معمولا همزمان با رشد کودک خود به خود تصحیح می‌شود. تا 75 درصد کودکان بین سنین 3 تا 5 ساله به این عارضه مبتلا هستند.

تقریبا در همه موارد زانوی ضربدری، شرایط قبل از اینکه کودک به نوجوانی برسد، خود به خود از بین می‌رود. برای کودکان بزرگتر و بزرگسالان، محتمل‌ترین شکل درمان شامل کشش و ورزش‌هایی است که زانو‌ها را صاف کند و درد را از بین ببرد. در بعضی موارد شدید، ممکن است عمل جراحی ضروری باشد، اما معمولا در مواردی که درمان‌های دیگر در درمان زانوی ضربدری موثر باشد، معمولا به عنوان آخرین راه حل مورد استفاده قرار می‌گیرند. درمان زانوی ضربدری در بزرگسالان و کودکان بزرگتر مهم است. هنگامی که این عارضه درمان نشود، می‌تواند منجر به مشکلات بهداشتی بیشتر در مفاصل و عضلات، از جمله استئوپروز شود.

مرکز فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی و درمان اختلال بلع “یادمان” با بهره گیری از کادری مجرب و متخصص آماده ارائه کمک به شما در درمان پا و زانوی پرانتزی عزیزانتان می‌باشد. لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های زیر تماس حاصل فرمایید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

زانوی پرانتزی چیست؟



زانوی پرانتزی چیست؟

ژنووالگوم تحت عنوان زانوی پرانتزی نیز شناخته شده است. در تغییر فرم زانوی پرانتزی، زانوها به سمت خط میانه حرکت می‌کنند به عنوان مثال پاها به سمت داخلی می‌چرخند، به طوری که زانو‌ها از حالت طبیعی به یکدیگر نزدیکتر هستند. این عارضه ممکن است در نتیجه یک آسیب دیدگی و یا تخریب سپتیک نیمه خارجی صفحه رشد استخوان فمورال باشد که منجر به توقف رشد کاندیل خارجی فمور می‌شود. رشد کاندیل داخلی منجر به زانوی پرانتزی می‌شود. الگوی راه رفتن معمولی فرد سیرکامداکشن است که به نوسان تکی هر پا به سمت جلو در حین راه رفتن نیاز دارد تا بدون وارد شدن ضربه به اندام تحتانی مستقر شده با حرکت دادن اندام تحتانی، یک گام برداشته شود. نه تنها مکانیسم گام برداشتن در معرض خطر قرار دارد بلکه همچنین با تغییر شکل زاویه‌ای قابل توجه، درد زانوی میانی و قدامی رایج است. این علائم نشان دهنده آسیب پاتولوژیک زانو و مکانیسم اکستنسور پاتلوفومورال است.

چه چیزی باعث این وضعیت می‌شود؟


زانوی پرانتزی تقریبا همیشه یک تغییر خوش خیم در رشد کودک است. هرچند رخ دادن این تغییر رویدادی شانسی است، به نظر می‌رسد در یک خانواده به صورت ارثی ایجاد می‌شود. تغییر شکل دو طرفه جانبی زانو ممکن است در اثر یک بیماری که بافت استخوانی را نرم می‌کند، حاصل شود. زانوی ضربدری ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:

  • وارد شدن آسیب یا عفونت به زانو یا پای شما
  • ناهنجاری استخوانی ناشی از بیماری نرمی استخوان، (بیماری ناشی از کمبود ویتامین D و کلسیم)
  • سایر بیماری‌های استخوانی
  • چاقی، که باعث وارد شدن فشار بیشتری روی زانوی شما می‌شود.
  • آرتریت در مفصل زانو
  • نرمی استخوان
  • استئومالاسیا
  • آرتریت روماتوئید
  • فلج عضلانی ماهیچه نیم غشایی یا نیم وتری
  • شکستگی
  • ممکن است اثر ثانویه صافی کف پا، استئوآرتریت باشد.

طبق گزارش مجله ی ارتوپدی اطفال، چاقی می‌تواند منجر به شدید شدن عوارض زانوی پرانتزی شود. این مجله گزارش داد که در یک مطالعه اخیر، 71 درصد از کودکان مبتلا به زانوی ضربدری چاق بودند.

درجه انحراف زانو از طریق محاسبه فاصله بین مالئول داخلی در مچ پا هنگامی که زانو زانوهای کودک به هم چسبیده است، محاسبه می‌شود.

زانوی پرانتزی ممکن است بعد از مدتی به یکی از علل زیر در فرد ایجاد شود:

  • آسیب یا عفونت زانو یا پای شما
  • کمبود شدید ویتامین D و کلسیم
  • چاقی
  • آرتریت زانو

نمی‌توان از این عارضه پیشگیری کرد، اما می‌توان اثرات آن را به حداقل رساند. فیزیوتراپی و ورزش اغلب جایگزین‌های موفقیت آمیزی برای جراحی هستند.

علائم زانوی پرانتزی چیست؟


زانوی پرانتزی که تا بعد از دوران کودکی ادامه یابد ممکن است علائم دیگری را در کنار کج شدن زانو‌ داشته باشد. این علائم عبارتند از:

  • خشکی مفاصل
  • زانو درد
  • لنگیدن هنگام راه رفتن

رباط‌ها و ماهیچه‌های تحت تنش نیز می‌توانند باعث درد در ناحیه مفصل ران، مچ پا یا پاها شوند. اگر فقط یک زانو منحرف شود، ممکن است طرز ایستادن شما نامتوازن باشد.

تست تشخیصی



تست تشخیصی

سپس باید زاویه Q که زاویه بین خط کشیده شده از خار خاصره‌ای قدامی فوقانی به مرکز پاتلا و یک خط کشیده شده از مرکز پاتلا به مرکز توبرکل تیبیا تشکیل می‌شود، اندازه گیری شود. در زنان، زاویه Q باید در حالت زانوی کشیده و باز، کمتر از 22 درجه و در حالت زانوی 90 درجه خم، کمتر از 9 درجه باشد. در مردان، زاویه Q باید در حالت زانوی صاف و کشیده، کمتر از 18 درجه و در زانوی 90 درجه خم، کمتر از 8 درجه باشد. هنگامی که عارضه زانوی پرانتزی در یک کودک بزرگ یا بزرگسال وجود دارد، مهم است که بفهمید علت اصلی چیست. بیماری استخوانی یا آرتریت نیاز به درمان دارد. پزشک شما سوالاتی در مورد تاریخچه پزشکی خانواده و نیز اینکه آیا شما در معرض درد هستید یا نه از شما می‌پرسد. اگر شما درد داشته باشید، آنها می‌خواهند بدانند درد شما در کدام قسمت قرار دارد. در طول یک معاینه فیزیکی، پزشک شما به چگونگی ایستادن و راه رفتن شما توجه می‌کنند. آنها همچنین به بررسی موضوعات زیر می‌پردازند:

  • نابرابری در طول پاها
  • زاویه هم‌ترازی زانو
  • سایش ناهموار کف کفش‌هایتان

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است یک اسکن رادیوگرافی یا MRI را برای بررسی ساختار استخوان شما سفارش دهد.

زانوی پرانتزی چگونه درمان می‌شود؟



زانوی پرانتزی چگونه درمان می‌شود؟

درمان زانوی ضربدری بستگی به علت و شدت علائم شما دارد. به عنوان مثال، اگر نرمی استخوان باعث آسیب زانو شما شود، پزشک شما احتمالا ویتامین D و مکمل‌های کلسیم را برای کمک به بازگرداندن سطوح شما تجویز می‌کند. پزشک شما همچنین اگر گزینه‌های بدون نسخه مانند ناپروکسن (Aleve، Naprosyn)، موثر واقع نشود، ممکن است داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی با نسخه را تجویز نماید. یک برنامه درمان معمول شامل یک یا چند مورد از موارد زیر است:

کاهش وزن

چاقی می‌تواند استرس اضافی روی زانو شما را به وجود آورد و باعث شدیدتر شدن انحراف زانو شود. اگر شما اضافه وزن دارید، پزشک شما با شما کار خواهد کرد تا یک برنامه کاهش وزن سالم داشته باشید.

ارتوپدی

ارتوپدی

اگر طول پاهای شما در اثر انحراف زانو برابر نیست، یک پاشنه افزایشی را داخل کفش در طرف کوتاهتر قرار دهید تا طول پاهای شما را برابر کند و راه رفتن شما را تنظیم کند. ممکن است با این کار کمر درد شما نیز کاهش یابد. برای کودکان که عارضه زانوی پرانتزی در آنها تا سن 8 سالگی بر طرف نشده باشد، یک بریس یا یک اسپلینت ممکن است به هدایت رشد استخوان کمک کند.

ورزش

برای اکثر افراد مبتلا به زانوی پرانتزی ورزش می‌تواند به صاف شدن زانوی فرد کمک کند. پزشک یا فیزیوتراپ شما می‌تواند راه رفتن شما را ارزیابی کند و تمریناتی را که برای تقویت پا، باسن و عضلات ران انجام می‌شود، پیشنهاد کند. کشش‌های خاص ممکن است در از بین بردن علائم مفید باشد. تمرینات تقویت کننده ممکن است ساده باشد، مانند دراز کردن پا در حالت نشسته یا دراز کشیده. همانطور که شما با یک تمرین ورزشی پیشرفت می‌کنید، می‌توانید وزنه‌های پا را افزایش دهید تا تمرینات موثرتر شود. به عنوان مثال: ساید استپ آپ، تمرین لانگ درجا، تمرین پل تک پا.

ورزش پلانک پهلو

ورزش پلانک پهلو

تمرینات پلانک پهلو موجب تقویت عضلات آبداکتور کشاله ران در قسمت خارجی ران می‌شود. این عضلات به بیرون کشیدن و دور کردن زانو و ران از پوزیشن والگوس کمک می‌کنند. پلانک پهلو را می‌توان با دراز کشیدن روی پهلوی آسیب دیده در حالی که پاها روی هم قرار گرفته‌اند، انجام داد. در این حالت ساعد روی زمین و آرنج به موازات شانه قرار می‌گیرند. باسن از روی زمین بلند می‌شود و سپس به آرامی، بدون چرخش رو به جلو یا عقب، مجددا روی زمین قرار می‌گیرد.

استپ آپ پهلو

استپ آپ پهلو

استپ آپ جانبی نیز باعث تقویت عضلات آبداکتور ران می‌شود. علاوه بر این، این تمرین روی عضلات چهارسر ران کار می‌کند، که به حفظ هماهنگی مناسب زانو کمک می‌کند و ثبات مفصل را افزایش می‌دهد. این کار با ایستادن در یک سمت در کنار یک استپ و با قرار دادن یک پا روی استپ انجام می‌شود. پوزیشن عمودی حفظ می‌شود و پای دیگر به آرامی بلند می‌شود و دوباره به زمین برمی‌گردد. مهم است که از فراتر رفتن زانوی درگیر از انتهای پنجه و یا رسیدن به موقعیت والگاس در هنگام تمرین اجتناب کنید. برای اطمینان از موقعیت مناسب زانو، می‌توانید از یک آینه استفاده کنید.

تمرین لانگ ایستا

تمرین لانگ ایستا

تمرینات لانگ ثابت نیز روی عضلات چهارسر ران کار می‌کند و به جلوگیری از زاویه‌دار شدن زانو به سمت داخل کمک می‌کند. این کار با برداشتن یک گام بزرگ در حالی که در موقعیت ایستاده قرار دارید، انجام می‌شود. هنگامی که این کار انجام می‌شود، هر دو زانو خم می‌شوند به طوری که گویی برای رساندن زانو به زمین تلاش می‌کنید. در نهایت، زانوها به حالت ایستاده عقب می‌آیند. در حین انجام این تمرین، زانوی رو به جلو نباید از انتهای انگشتان پا و یا موقعیت والگوس جلوتر بزند.

تمرین پل تک پا

تمرین پل تک پا

تمرین پل تک پا به تقویت عضلات سرینی و روتاتور خارجی در باسن کمک می‌کند. این ماهیچه‌ها با چرخش درونی ران که به همراه زانوی ضربدری ایجاد می‌شود، مقابله می‌کنند. این تمرین با دراز کشیدن به پشت با زانوهای خم و پاها روی زمین انجام می‌شود. با سفت کردن عضلات شکم، باسن از روی زمین بلند می‌شود. سپس یک پا از زمین برداشته می‌شود و در حالی که پای خود را بالا می‌برید زانو راست می‌شود. سپس باسن به آرامی به زمین بر می‌گردد.

جراحی

هنگامی که زانوی پرانتزی شدید است یا زمانی که تمرین برای تسکین درد و تثبیت زانوی شما کافی نیست، پزشک ممکن است عمل جراحی را توصیه کند. برای افراد جوان‌تر، یک صفحه فلزی کوچک که در زانوی آنها قرار می‌گیرد، می‌تواند به رشد مستقیم آینده استخوان کمک کند. این عمل جزئی، جراحی رشد هدایت شده نامیده می‌شود. هنگامی که رشد استخوان تصحیح شد، ورق برداشته می‌شود.  بزرگسالان ممکن است از یک استئوتومی استفاده کنند. این جراحی از صفحات فلزی دائمی برای حفظ استخوان‌ها استفاده می‌کند. این جراحی می‌تواند استخوان‌های پا شما را تنظیم کند و زانوهای شما را مجددا صاف کند. جراحی جایگزینی زانو نیز گزینه‌ای برای افراد مسن است.

چشم انداز زانوی پرانتزی چیست؟


در اغلب موارد، والدین می توانند انتظار داشته باشند که عارضه زانوی پرانتزی در کودک تا سن 8 سالگی از بین برود. برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به زانوی پرانتزی، دوره‌ای از فیزیوتراپی و تمرینات می‌تواند به صاف کردن مجدد زانو کمک کند. همچنین می‌تواند عضلات اطراف را تقویت کرده و از عوارض تخریب تنشی به دیگر مفاصل جلوگیری کند. اگر این تلاش‌ها موثر واقع نشود، ممکن است جراحی انجام شود تا زانوها مجددا صاف شوند. در زمان عدم درمان این ناهنجاری زانوی می‌تواند باعث درد و مشکلات در عملکرد شود. یک مطالعه نشان داد که بزرگسالان مبتلا به زانوی پرانتزی بیشتر در معرض ابتلا به آرتروز هستند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


تراکشن-1200x676.png

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

در مراقبت‌های سلامتی ستون فقرات، تراکشن به عمل کاهش فشار از روی ستون فقرات و سیستم عصبی – عضلانی اسکلتی با استفاده از نیروی منحرف به انتهای بخش خاصی از ستون فقرات اشاره دارد. تراکشن یا کشش باید قبل از خرید هرگونه دستگاه خانگی در محیطی ایمن و کنترل شده  انجام شود. بیمارانی که از لحاظ پزشکی ارزیابی نمی‌شوند و از تراکشن استفاده می‌کنند ممکن دچار صدمات و آسیب‌‌های جدی شوند. توصیه‌ می‌شود که حتما با پزشک و یا فیزیوتراپیست در خصوص وضعیت خود صحبت کنید و از وی بپرسید که آیا استفاده از تراکشن برای شما مناسب است یا نه. از تراکشن عموما در درمان ستون فقرات گردن جهت کاهش فشار بر روی ریشه‌های عصب گردنی بیمار مبتلا به فتق دیسک، بیماری دژنراتیو دیسک و  تنگی نخاع استفاده می‌شود. کشش گردنی ممکن است توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی و آموزش دیده به صورت دستی انجام شود. البته انواع مختلفی از دستگاه‌های کششی جهت مصارف خانگی نیز وجود دارد که می‌توانید آنها تهیه کنید تا علائم بیماران را بصورت موقتی تسکین دهد.

درمان با تراکشن اصطلاحی وسیع است که اشاره به چندین روش استفاده از نیروی مکانیکی جهت جدا کردن مهره‌های کمر  در امتداد محور پایین‌تر ستون فقرات دارد. تراکشن می‌تواند بصورت متناوب  (کشش متناوب و سپس آرام‌سازی بصورت چرخه‌های  چندین دقیقه‌ای) و یا  پایدار (به مدت ۲۰ تا ۶۰ دقیقه بطور ثابت انجام شود) و یا پیوسته (به مدت ساعت‌ها یا روز انجام شود) باشد. البته می‌تواند درمان با تراکشن را از روی جهت نیروی اولیه‌ی آن نیز تعریف کرد بطوری که یا محوری ( محور پایین‌تر ستون فقرات) یا نیروی کششی ( نیروی محوری با نیروهای خارج از محوری همچون نیروی خم شدن و یا خم شدن جانبی ترکیب می‌شود) می‌باشد. نیروی کششی خود به دو زیر گروه دستی و وضعیتی تقسیم می‌شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

آدرس: دسترسی یک: شهرک غرب- بلوار پاک‌نژاد- بالاتر از دادمان- مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب- بلوار فرخزادی- بالاتر از دادمان- کوچه ناخدا محتاج- پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

برداشت فشار از روی نخاع به روش غیرجراحی چگونه است؟


تراکشن ستون فقرات نوعی از درمان به کمک برداشتن فشار از روی ستوف فقرات است فشار روی آن را کاهش می‌دهد.تراکشن را می‌توان به دو صورت دستی و یا مکانیکی انجام داد. کشش ستون فقرات برای درمان دیسک‌های داری فتق، سیاتیک، بیماری دژنراتیو دیسک، فشردگی اعصاب و سایر عارضه‌های مربوط به کمر مورد استفاده قرار می‌گیرد. برداشتن فشار از روی نخاع بصورت غیرجراحی نوعی کشش موتوریزه شده است که می‌تواند به کاهش درد کمر کمک کند. در برداشتن فشار از روی ستون فقرات به آرامی ستوان فقرات فرد کشش می‌آید و باعث تغییر نیرو و موقعیت ستون فقرات می‌شود. این تغییر با ایجاد فشار منفی در دیسک، باعث کاهش فشار روی دیسک‌های ستون فقرات می‌شود که همچون کوسن‌های ژل مانندی بین استخوان‌های ستون فقرات فرد قرار دارند.در نتیجه ممکن است که دیسک‌های برآمده یا فتق دار عقب‌نشینی کنند و فشار را از روی عصب‌ها و سایر ساختارهای ستون فقرات فرد بردارند. برداشته شدن فشار از روی اعصاب به بهبودی حرکت آب، اکسیژن و مایعات غنی از مواد مغذی به داخل دیسک‌ها کمک می‌کند و باعث درمان آنها می‌شود. تراکشن ستون فقرات باعث کششیدن ستون فقرات جهت برداشتن فشار از روی دیسک‌های فشرده می‌شود و منجر به صاف شدن ستون فقرات شده و نهایتا توانایی بدن برای درمان کردن خود را بهبود می‌بخشد.

پزشکان از برداشتن فشار از روی ستون فقرات به روش غیرجراحی برای درمان موارد زیر استفاده می‌کنند:

  • درد کمر یا گردن یا سیاتیک که باعث درد، ضعف یا سوزش و سرایت آن به قسمت پاها می‌شود.
  • بیرون زدن دیسک‌های فتق‌دار یا بیماری دژنراتیو دیسک
  • درمان مفاصل نخاعی ساییده شده ( که سندروم فاست پشتی نامیده می‌شود)
  • درمان ریشه‌های عصب نخاعی بیمار یا آسیب‌دیده

کشش ستون فقرات چه تاثیر درمانی دارد؟


تراکشن ستون فقرات باعث کشش آن شده و فشار را از روی دیسک‌های فشرده برمی‌دارد و منجر به صاف شدن ستون فقرات شده و توانایی بدن برای درمان کردن خود را بهبود می‌بخشد.

چه کسانی مجاز به استفاده از تراکشن هستند؟


افرادی که از بیماری‌های نخاعی رنج‌ می‌برند می‌توانند از مزایای این روش درمانی بهره‌مند شوند زیرا تراکشن نیروی جاذبه را معکوس می‌کند. عمدتا از تراکشن برای درمان موارد زیر استفاده می‌شود:

  • دیسک‌های لغزیده شده
  • خار استخوانی
  • بیماری دژنراتیو دیسک
  • دیسک‌های فتق‌دار
  • بیماری فاست
  • سیاتیک
  • تنگی سوراخ بین مهره‌ای
  • فشردگی عصب‌ها

چه کسانی نباید از روش برداشتن فشار از روی ستون فقرات به شیوه‌ی غیرجراحی استفاده کنند؟


از پزشک بپرسید که آیا استفاده از این روش برای وضعیت شما مناسب است یا نه. البته بهتر است که از این روش در دوران بارداری استفاده نکیند. افرادی که دارای یکی از شرایط زیر هستند نباید از تراکشن استفاده کنند:

  • شکستگی
  • تومور
  • آنوریسم آئورت شکمی
  • استئوپروز پیشرفته
  • ایمپلنت‌های فلزی در ستون فقرات

درمان انواع مشکلات ستون فقرات با تراکشن


تراکشن ستون فقرات شکلی از درمان با تراکشن است که فشار روی ستون فقرات را کاهش می‌دهد. تراکشن را می‌توان به صورت دستی و یا مکانیکی انجام داد. تراکشن ستون فقرات در درمان دیسک‌های فتق‌دار، سیاتیک، بیماری دژنراتیو دیسک، فشردگی عصب‌ها و بسیاری از بیماری‌های مربوط به کمر کاربرد دارد. شهواد و مدارک زیادی دال بر کاربرد تراکشن در ستون فقرات کمر وجود ندارد. بدلیل نیاز به مقدار زیادی نیرو برای غلبه بر نیروهای فشرده‌کننده‌ی موجود در ستون فقرات کمر معمولا امکان استفاده از تراکشن دستی وجود ندارد. البته شاید برخی از بیماران استفاده از تراکشن کمر را سودمند بدانند اما با این حال عموما استفاده از چندین شیوه‌ی درمانی ضروری است و اکثر بیماران به این نکته پی‌ می‌برند که درمان بلند مدت زیاد کارساز و موثر نیست. میزهای وارونه‌ی خانگی در آسیب‌دیدن بیمار نقش دارند و ممکن است که سایر مشکلات سلامتی فرد از جمله فشار خون را در بیماران نامناسب برای استفاده از این روش تشدید کنند.

تراکشن کمر یا لومبار 

از زمان بقراط تا کنون از اشکال مختلفی از تراکشن کمر جهت کاهش درد استفاده شده است. امروزه فیزیوتراپیست‌ها از تراکشن کمر برای درمان بیماران دارای درد در کمر و پاها استفاده می‌کنند. اگرچه هنوز هم اثربخشی تراکشن لومبار در تعداد اندکی از کلینیک‌ها زیر سوال رفته است اما با این حال تراکشن لومبار سه مزیت به همراه دارد که عبارتند از: برداشتن فشار جهت افزایش فضای بین مهره‌ای، کشیدگی رباط طولی پشتی و کشیدن برآمدگی دیسک به سمت مرکز مفصل.

انواع مختلف تراکشن کمر کدامند؟

انواع مختلف تراکشن کمر عبارتند از:

  • اولا در این تراکشن از تراکشن مکانیکی با استفاده از دستگاهی مکانیکی و میز با طراحی خاص و دارای دو قسمت استفاده می‌شود. این دستگاه فشردگی خاصی جهت اجرای تراکشن ایجاد می‌کند. بیمار از کمری متشکل از دو حلقه جهت کمک به وی استفاده می‌کند.
  • همچنین در تراکشن اتوماتیک از میزی متشکل از دو بخش استفاده می‌شود و بیمار با مشیدن بازوها و یا فشار دادن پاهای خود نیروی کشش را ایجاد می‌کند.
  • سرانجام، در مرحله‌ی آخر تراکشن دستی توسط فیزیوتراپیست انجام می‌شود و در آن مچ پاهای بیمار کشیده می‌شوند. یکی دیگر از شیوه‌های اجرای تراکشن دستی بدین شکل است که بیمار پاهای خود را بر روی شانه‌های فیزیوتراپیست قرار داده و فیزیوتراپیست دست‌های خود را بر روی ران‌ها بیمار می‌گذارد و آنها را می‌کشد.

از تراکشن پیوسته به مدت چندین ساعت به همراه وزنه‌های کوچکی استفاده می‌شود. انجام تراکشن پایدار در مدت زمان کمتری صورت می‌گیرد اما نیروی کشش بیشتری به فرد وارد می‌کند. تراکشن متناوب نیز مشابه تراکشن پایدار است با این تفاوت که در این تراکشن به تناوب به فرد نیروی کشش وارد آمده و سپس  در وقفه‌های معینی این نیرو رها می‌شود.

تراکشن گردنی

تراکشن گردنی در درمان انواع مختلفی از درد، تنش و خشکی گردن کاربرد دارد. کشش گردن به آرام کردن عضلات کمک می‌کند و می‌توان بطور قابل ملاحظه‌ای در عین حال که انعطاف‌پذیری را افزایش می‌دهد، درد و خشکی گردن را نیز کاهش می‌دهد. همچنین از تراکشن گردنی جهت صاف کردن دیسک‌های بیرون زده و فتق‌دار استفاده می‌شود. این تراکشن می‌توان درد، پیچ‌خوردگی و اسپاسم مفاصل را تسکین دهد. البته از کشش گردنی در درمان آسیب‌های گردن، فشردگی عصب‌ها و اسپوندلیت گردنی نیز استفاده می‌شود. دستگاه‌های تراکشن گردنی از طریق کشش مهره‌های ستون فقرات و عضلات کار می‌کنند و سبب کاهش فشار و درد می‌گردند. با استفاده از نیرویی سر را از قسمت گردن دور کرده و به نوعی باعث کشش آن قسمت می‌شوند. ایجاد فضا در بین مهره‌ها باعث کم شدن فشردگی شده و باعث آرام شدن عضلات می‌شود. این کار باعث کشش عضلات و مفاصل اطراف گردن می‌شود و نهایتا منجر به تحرک بهتر، بهبود دامنه حرکتی و تراز شدن می‌گردد. با افزایش دامنه تحرکات امکان انجام فعالیت‌های روزمره با سهولت بیشتری برای شما فراهم می‌شود. چندین شیوه‌ برای انجام تراکشن گردنی وجود دارد و این تراکشن می‌تواند توسط فیزیوتراپیست انجام شود و یا خود فرد نیز می‌تواند به تنهایی آن را در خانه انجام دهد. درمانگر فیزیکی می‌تواند بهترین روش مورد نیاز شما را تعیین کند. ممکن است که فیزیوتراپیست به شما پیشنهاد کند که یک دستگاه تراکشن گردنی خریداری کرده و در منزل از آن استفاده کنید، شاید هم استفاده از ابزالات خاصی را برای شما تجویز کند. دستگاه‌های تراکشن گردنی را می‌توان بصورت آنلاین و یا در فروشگاه‌های لوازم پزشکی تهیه کرد. چنانچه که قصد دارید از دستگاه تراکشن گردنی در خانه استفاده کنید بهتر است که حتما این قضیه را با فیزیوتراپیست خود در میان بگذارید. می‌توانید به کمک فیزیوتراپیست از انجام صحیح روند درمانی اطمینان حاصل کرده، وضعیت پیشرفت خود را سنجیده و درمان خود را با نیازهای خود سازگار کنید.

تراکشن دستی گردن

تراکشن گردنی دستی توسط فیزیوتراپیست صورت می‌گیرد. در این روش، ابتدا بیمار باید دراز بکشد و فیزیوتراپیست به آرامی سر وی را گرفته و در راستای دور کردن از گردن می‌کشد. فیزیوتراپیست این وضعیت را تا چند لحظه نگه می‌دارد و سپس سر بیمار را رها کرده و مجددا این عمل را تکرار می‌کند. فیزیوتراپیست تنظیماتی در موقعیت دقیق فرد ایجاد می‌کند تا بهترین نتایج را برای وی به ارمغان آورد.

تراکشن مکانیکی گردن

این نوع تراکشن نیز باید توسط فیزیوتراپیست صورت بگیرد. در این تراکشن، در حالی که بیمار به پشت خوابیده است، بندهایی به قسمت سر و گردن وی متصل می‌شود. سر دیگر این بندها به دستگاه یا سیستمی از وزنه‌ها متصل است و نیروی تراکشن را جهت کشش سر از قسمت گردن و ستون فقرات فراهم می‌کند.

دستگاه Over- the- door  برای کشش گردن

این دستگاه برای مصارف خانگی است که در آن بندی به سر و گردن بیمار متصل می‌شود و سر دیگر آن به طنابی که بخشی از یک سیستم کشش وزنه‌ای بر روی در است، متصل می‌شود. از این دستگاه می‌توان در حین نشستن، دراز کشیدن به پشت و یا لم دادن نیز استفاده کرد.

چه مدت طول می‌کشد تا فرد پس از استفاده تراکشن گردن احساس سالم بودن کند؟


هر انسانی متفاوت از فرد دیگر است لذا از سالیان سال که هزاران  افراد از این دستگاه استفاده کرده‌اند، همگی آنان چیزها و گزارشات مختلفی در خصوص استفاده و زمان بهبودی پس از آن ارائه کرده‌اند، اما آنچه که بطور قطع معلوم است این است که حداقل به ۲۰ تا ۲۵ جلسه جهت ارائه هیدراسیون کافی برای ایجاد تغییر و حتی گاهی‌اوقات ۳۵ جلسه نیز نیاز است.  با در نظر داشتن این موارد، هر کسی به شکل متفاوتی به درد نگاه می‌کند. بیمارانی بوده‌اند که پس از گذراندن ۴ جلسه درمانی از شر درد خلاص شده‌اند و بیمارنی نیز بوده‌اند که بعد از ۲۵ جلسه مراجعه موفق به رفع درد شده‌اند. قانون خاصی برای تعیین لحظه‌ی دقیق بهبودی بیمار وجود ندارد اما باتوجه به نرخ بالای موفقیت کلینیک ما، اکثر بیماران در برهه‌ای از زمان هرچه شاید بعضی زودتر و بعضی دیرتر می‌توانند به نقطه بهبودی دست یابند.

سوالات متداول درباره تراکشن درمانی


تراکشن درمانی روشی غیرجراحی برای کاهش درد و اصلاح مشکلات مربوط به ستون فقرات است. هرچند که تراکشن درمانی عوارض جانبی به همراه دارد اما تراکشن ستون فقرات در اکثر افراد باعث کاهش درد بصورت مستمر شود.

چگونه می‌توان خود را برای تراکشن ستون فقرات آماده کرد؟

قبل از استفاده از تراکشن ستون فقرات باید با پزشک خود صحبت کنید و یک برنامه‌ریزی کاملا مدیریتی برای درمان جسمانی شما ارائه کند. غالبا کشش ستون فقرات بعنوان سکویی برای سایر شیوه‌های درمانی عمل می‌کند. هر چند معمولا نیازی به آن نیست اما ممکن است که پزشک توصیه کند که ورزش‌های خانگی را قبل از تراکشن ستون فقرات شروع کنید.

تراکشن ستون فقرات چه نتایجی به همراه دارد؟

نتایج حاصل از تراکشن ستون فقرات شامل کاهش درد، تراز مناسب و صحیح نخاع و برداشتن فشار از روی مفاصل است. تراکش ستون فقرات باعث کشش عضلات و استخوان‌های کمر می‌شود تا در برابر نیروی جاذبه مقاومت کند. اگر تراکشن ستون فقرات در شرایط درست انجام گیرد، می‌تواند به طرز عجیبی نحوه‌ی حرکت و حس و حال فرد را بهبود بخشد.

چشم‌انداز تراکشن ستون فقرات چیست؟

به کمک سایر درمان‌های جسمانی، بسیاری از افراد در استفاده از تراکشن ستون فقرات به موفقیت‌هایی دست می‌یابند. درمان باعث تسکین درد شده و بدن بهتر می‌تواند خود را درمان کند.  برخی از افراد برای مدت کوتاهی تنها به درمان با تراکشن ستون فقرات نیاز دارند اما برخی دیگر از افراد نیازمند استفاده از تراکشن ستون فقرات در تمام طول زندگی خود هستند.

عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات چیست؟

گاهی‌اوقات تراکشن ستون فقرات باعث بروز دردی می‌‌شود که شدیدتر از وضعیت اولیه است. افراد مبتلا به پوکی استخوان و انواع خاصی از سرطان نباید از تراکشن درمانی استفاده کنند. یکی دیگر از عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات این است که موجب اسپاسم عضله می‌شود. بیشتر پزشکان آمادگی لازم برای اسپاسم عضلات در طول و یا بعد از تراکشن درمانی را دارند. البته کشش ستون فقرات هیچگونه خطر دراز مدتی به همراه ندارد. برخی از عوارض جانبی تراکشن ستون فقرات ممکن است بعد از اتمام درمان رخ دهند. بسیاری از افراد مدعی هستند که بعد از استفاده از تراکشن درمانی دچار اسپاسم عضلات شده‌اند، و برخی دیگر نیز دچار درد در قسمت درمان شده می‌شوند. یکی از معایب تراکشن ستون فقرات این است که این روش مناسب همه‌ی افراد نیست. پزشک می‌تواند باتوجه به سوابق پزشکی فرد تعیین کند که آیا نتایج حاصل از تراکشن درمانی ارزش ریسک کردن را دارد یا نه.


درمان-پوکی-استخوان-با-فیزیوتراپی،مگنت-تراپی-ورزش-و-تغذیه-مناسب.png

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

پوکی استخوان یک بیماری استخوانی است که وقتی بدن استخوان بیش از حد از دست می‌دهد، و در عوض استخوان بسیار کمی می‌سازد، رخ می‌دهد. در نتیجه، استخوان‌ها ضعیف می‌شوند و ممکن است در اثر سقوط و یا در موارد جدی و شدید در اثر عطسه یا ضربه‌های جزئی، شکسته شوند. پوکی استخوان به معنی “استخوان متخلخل است.” در زیر میکروسکوپ، استخوان سالم مانند لانه زنبور به نظر می‌رسد. اما وقتی که پوکی استخوان رخ می‌دهد، سوراخ‌ها و فضاهای موجود در این اشکال لانه زنبوری، بسیار بزرگ‌تر از استخوان سالم هستند. استخوان‌های پوک، تراکم یا جرم خود را از دست داده و ساختار و بافت غیر طبیعی دارند. همراه با کاهش تراکم استخوان‌ها، آنها تضعیف می‌شوند و احتمال بیشتری دارد که شکسته شوند. اگر شما 50 سال یا بیشتر دارید و دچار شکستگی استخوان شده‌اید، از پزشک خود بخواهید یک آزمایش بررسی تراکم استخوان را برای شما تجویز کند.  یک فرد اغلب آگاه نیست که ممکن است پوکی استخوان داشته باشد. اما گاهی اوقات علائم اختلالی وجود دارد. که آنها عبارتند از:

  • کمر درد
  • کوتاه شدن تدریجی قد و دولا شدن به همراه با آن
  • شکستگی‌های ستون فقرات، مچ دست یا ران

با توجه به گزارش انجمن ملی پوکی استخوان، یکی از هر پنج مرد و یک زن از هر دو زن بالای 50 سال از شکستگی‌های در نتیجه پوکی استخوان رنج می‌برند. شکستگی‌های مرتبط با پوکی استخوان در افراد بالای 50 سال در هر 2 دقیقه یک مورد رخ می‌دهد. پوکی استخوان یا استخوان متخلخل یک بیماری است که با کمترین میزان استخوان و ضعف ساختاری بافت استخوانی همراه است، که منجر به شکنندگی استخوان و افزایش خطر شکستگی ران، ستون فقرات و مچ دست می‌شود. مردان و زنان به علت پوکی استخوان، که بیماری قابل درمان است و می‌توان مانع پیشرفت آن شد، تحت تاثیر قرار می‌گیرند. در ایالات متحده آمریکا، بیش از 53 میلیون نفر در حال حاضر مبتلا به پوکی استخوان هستند یا به علت کمبود تراکم در بافت استخوان تحت خطر هستند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

پوکی استخوان چیست؟


استخوان از یک پوسته بیرونی تشکیل شده است که به نام استخوان کورتیک شناخته شده و یک مش درون استخوان تراپالیک دارا است. این مش داخلی اندکی شبیه لانه زنبور به نظر می‌رسد. استخوان بافتی زنده است و دائما در حال تغییر است. استخوان با افزایش سن، فرسوده می‌شود، این استخوان فرسوده ایجاد شده سپس توسط استئوکلاست‌ها تجزیه می‌شود. این استخوان تجزیه شده، توسط سلول‌هایی به نام استئوبلاست‌ها جایگزین می‌شود. این فرایند، گردش استخوان نامیده می‌شود و به طور مداوم اتفاق می‌افتد. در یک کودک این ساخت و ساز مجدد استخوانی برای کل بدن در طی 2 سال کامل می‌شود. در بزرگسالان این فرایند بین 7 تا 10 سال طول می‌کشد. وقتی که ما بزرگ‌تر می‌شویم، معمولا حدود اواسط دهه 30، این تولید استخوان توسط استئوبلاست‌ها کند می‌شود، یعنی استخوان شکسته می‌شود اما بازسازی نمی‌شود، در نتیجه منجر به کاهش مقدار استخوان و در نهایت پوکی استخوان می‌شود. این کاهش تراکم استخوانی برای زنان بعد از یائسگی حتی بیشتر است.

کارهای بسیاری وجود دارد که یک فرد می‌تواند انجام دهد تا استخوان‌های سالم مجددا ساخته شوند، ساده‌ترین و بهترین راه از طریق ورزش است. انجام ورزش بر روی قدرت تحمل وزن استخوان‌ها تاثیر می‌گذارد و این امر به آنها کمک می‌کند تا قوی‌تر شوند و به همین علت انجام برخی از تمرینات ایروبیک و یا ورزش دو، سودمند است. بدیهی است، اگر بیمار پوکی استخوان داشته باشید، و از نوع شدید باشد، انجام ورزش‌های شدید توصیه نمی‌شود، اما هنوز هم باید فعال باشید و ورزش کردن به طور عمومی توصیه می‌شود، بنابراین شنا، پیاده روی، باغبانی و تای چی مفید خواهد بود.

رژیم غذایی نیز یک عامل کمک کننده است، خوردن مقدار زیادی میوه و سبزی و همچنین غذاهای نشاسته‌ای، و همچنین لبنیات، بسیار مفید خواهد بود. اطمینان حاصل کنید که پروتئین کافی در رژیم غذایی شما گنجانده شده است، بنابراین رژیم شما باید حاوی گوشت، ماهی، تخم مرغ، لوبیا، توفو و غیره باشد. بخشی دیگر از رژیم غذایی شما که ممکن است روی استخوان‌ها تاثیر بگذارد این مسئله است که آیا سیگار می‌کشید یا خیر. سموم حاصل از مصرف سیگار باعث آسیب به استئوبلاست‌ها می‌شود و بنابراین تولید سلول‌های استخوانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. نوشیدن مواد الکلی بیش از حد نیز باعث آسیب به استخوان می‌شود و احتمال افتادن را افزایش می‌دهد که منجر به شکستگی می‌شود.

ویتامین D بسیار مهم است زیرا به بدن کمک می‌کند که کلسیم مورد نیاز را جذب کند، 99 درصد از کلسیم موجود در بدن یک فرد در استخوان ذخیره می‌شود. بهترین منبع ویتامین D از خورشید است، بنابراین توصیه می‌شود در معرض خورشید قرار بگیرید و در مورد تامین آن می‌توانید از مکمل نیز استفاده کنید، در صورتی که نمی‌توانید در معرض خورشید باشید، یا باید برای دلایل فرهنگی یا مذهبی از پوشش استفاده کنید.

علائم پوکی استخوان


پوکی استخوان اغلب به عنوان یک بیماری خاموش نامیده می‌شود زیرا از دست دادن استخوان بدون علائم رخ می‌دهد. افراد ممکن است ندانند که پوکی استخوان دارند تا زمانی که استخوان‌هایشان ضعیف شود، فشار ناگهانی، ضربه زدن و یا افتادن باعث ایجاد شکستگی در مفصل ران و یا شکستن مهره می‌شود. مهره‌های شکسته ممکن است در ابتدا با درد شدید در پشت، کوتاه شدن قد یا تغییر شکل ستون فقرات مانند کیفوز (وضعیت دولا شدن شدید) احساس شده یا دیده شود.

تشخیص پوکی استخوان


پس از ارزیابی جامع پزشکی، پزشک ممکن است توصیه کند که میزان توده استخوانی شما اندازه گیری شود. آزمایش تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) یک شاخص مهم در سلامت استخوان شماست. آزمایشات BMD می‌تواند پوکی استخوان را شناسایی کند، خطر ابتلا به شکستگی استخوان را تعیین کند و پاسخ شما را به درمان برای پوکی استخوان، اندازه گیری کند. بیشترین تست BMD با جذب سنجش اشعه ایکس یا آزمون DXA مرکزی انجام می‌گیرد. این تست بدون درد است- کمی شبیه تست اشعه ایکس است، اما در معرض اشعه قرار گرفتن برای این آزمایش بسیار کمتر است. این تست می‌تواند تراکم استخوان را در لگن و ستون فقرات اندازه گیری کند. تست BMD می‌تواند:

  • استخوان‌های کم تراکم را قبل از شکستگی تشخیص دهد.
  • تشخیص پوکی استخوان را اگر قبلا یک یا چند شکستگی داشته باشید، تأیید کند.
  • احتمال شکستگی در آینده را پیش بینی کنید.
  • تعیین میزان از دست دادن تراکم استخوان و بررسی اثرات درمان، اگر آزمون در فواصل یک سال یا بیشتر انجام شود.

درمان پوکی استخوان


درمان پوکی استخوان برنامه جامعی دارد که شامل تمرکز بر تغذیه مناسب، ورزش و رعایت مسائل ایمنی برای جلوگیری از افتادن است که ممکن است باعث شکستگی شود. علاوه بر این، پزشک شما ممکن است دارویی تجویز کند تا به کاهش استخوان‌ها، افزایش تراکم آنها و کاهش خطر شکستگی کمک کند.

تغذیه

غذاهایی که می‌خوریم دارای انواع ویتامین‌ها، مواد معدنی و دیگر مواد مغذی هستند که بدن ما را سالم نگه می‌دارند. همه این مواد مغذی در نسبت متعادل مورد نیاز می‌باشند. به طور خاص، کلسیم و ویتامین D برای استخوان‌های قوی و برای قلب، عضلات و اعصاب مورد نیاز است.

ورزش

ورزش یک جزء مهم در برنامه پیشگیری و درمان پوکی استخوان است. ورزش نه تنها سلامت استخوان را بهبود می‌بخشد بلکه باعث افزایش قدرت عضلانی، هماهنگی و تعادل می‌شود و منجر به بهبود سلامت کلی می‌شود. اگرچه ورزش کردن برای کسی که مبتلا به پوکی استخوان است مفید است، اما نباید هیچ گونه فشار ناگهانی یا بیش از حدی روی استخوان‌ها وارد شود. به عنوان ایمنی بیشتر در برابر شکستگی، پزشک شما می‌تواند ورزش‌های خاصی را برای جلوگیری و درمان پوکی استخوان، به شما توصیه کند.

چندین دارو برای پیشگیری و یا درمان پوکی استخوان وجود دارد، از جمله: بیس فسفونات؛ آگونیست و آنتاگونیست‌های استروژن (همچنین به عنوان مولکول گیرنده انتخابی استروژن یا SERMS نامیده می‌شوند)؛ کلسیتونین؛ هورمون پاراتیروئید؛ استروژن درمانی؛ هورمون درمانی؛ و یک مهارکننده RANKL که اخیرا مورد تایید قرار گرفته است. در حال حاضر بعضی از داروها وجود دارند که در افراد مبتلا به این بیماری می‌تواند به کاهش تولید استئوکلاست، (سلول‌هایی که استخوان‌های پیر و فرسوده را تجزیه می‌کند) کمک کند. این بدان معنی است که استخوان‌ها کمتر متخلخل می‌شوند، با این حال هنوز استخوان‌های پیر و فرسوده وجود دارند که از کیفیت پایینی برخوردار هستند. این داروها تراکم استخوان را افزایش نمی‌دهند، فقط روند تخریب را کاهش می‌دهند.

چگونه MBST می‌تواند تراکم استخوان را افزایش دهد و به عنوان درمانی برای پوکی استخوان استفاده شود

مطالعات و آزمایش‌های بالینی بسیاری در مورد آرتروز لگن، پوکی استخوان و سایر بیماری‌های تخریب و اختلالات سیستم اسکلتی عضلانی صورت گرفته است و روش‌های بالقوه‌ای برای کاهش علائم و حتی درمان این مشکلات اساسی وجود دارد. در اینجا با هم به برخی از این مطالعات با توجه خاص به استفاده بالقوه از MBST برای درمان بیماران مبتلا به پوکی استخوان، نگاه می‌کنیم. با توجه به افزایش پوکی استخوان و هزینه‌های مربوط به درمان این بیماران، جامعه پزشکی در جستجوی راه‌هایی برای کاهش وقوع این بیماری است. در حال حاضر گزینه‌های اصلی درمان عبارتند از: دارو درمانی برای جلوگیری از کاهش تراکم مواد معدنی موجود در استخوان و تغییر سبک زندگی برای جلوگیری از عوامل خطر آفرین. ما باید به دنبال راه هایی برای افزایش تراکم استخوان، و نه فقط جلوگیری از کاهش آن باشیم.

همچنین با دیدن بهبود بیماران در سطح مشخصی، باید بدانید که چه اتفاقی در سطح سلولی رخ داده است تا دریابید که چرا این اتفاق افتاده است. در سال 2005 یک مطالعه برای بررسی اثر NMR بر روی تکثیر سلولی، آپوستوز سلولی و قابلیت انقباض کاندروسیت و استئوبلاست‌های انسانی صورت گرفت. نتیجه آن است که “NMRT  پوکی استخوان را تحریک نمی‌کند یا مانع از زنده ماندن سلول‌ها نمی‌شود، اما تمایل به افزایش میزان تکثیر سلولی را نشان می‌دهد”. همچنین، NMRT موجب تغییرات در مدولاسیون مسیرهای انتقال سیگنال‌های درگیر در انقباض غضروف می‌شود که احتمالا موجب کاهش درد مشاهده شده در آزمایشات بالینی می‌شود.

عوامل خطر آفرین


عوامل خطری که شما نمی‌توانید آنها را تغییر دهید:

  • جنسیت: شانس ابتلا به پوکی استخوان اگر شما یک زن هستید، بیشتر است. زنان بافت استخوانی کمتری دارند و به دلیل تغییراتی که با یائسگی اتفاق می‌افتد، پوکی استخوان سریع‌تر از مردان ایجاد می‌شود.
  • سن: افزایش سن، خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می‌دهد. با کهولت سن استخوان‌های شما ضعیف و ضعیف‌تر می‌شود.
  • اندازه بدن: زنان ریز و لاغر اندام در معرض خطر بیشتری هستند.
  • نژاد: زنان قفقازی و آسیایی بیشترین احتمال خطر را دارند. زنان آفریقایی تبار و اسپانیایی مستعد خطر کمتری هستند.
  • سابقه خانوادگی: بخشی از خطر شکستگی ممکن است مربوط به عوامل ارثی باشد. به نظر می‌رسد افرادی که والدینشان سابقه شکستگی دارند، تراکم توده استخوانی کمتری داشته و ممکن است بیشتر در معرض شکستگی قرار بگیرند.

عوامل خطر آفرینی که شما می‌توانید آنها را تغییر دهید:

  • هورمون‌های جنسی: جلوگیری از دوره قاعدگی (آمنوره)، کاهش سطح استروژن (یائسگی) و سطح پایین تستوسترون در مردان می‌تواند سبب پوکی استخوان شود.
  • بی‌اشتهایی عصبی: این اختلال در خوردن با ترس غیر منطقی از افزایش وزن، خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می‌دهد.
  • مصرف کلسیم و ویتامین D: رژیم غذایی که دارای کلسیم و ویتامین D کم است، موجب افزایش احتمال ابتلا به پوکی استخوان می‌شود.
  • مصرف دارو: استفاده طولانی مدت از داروهای خاصی نظیر گلوکوکورتیکوئیدها و برخی از داروهای ضد انعقادی می‌تواند منجر به از دست رفتن تراکم استخوان و شکستگی شود.
  • سبک زندگی: یک شیوه زندگی غیر فعال یا استراحت مطلق، باعث تضعیف استخوان می‌شود.
  • سیگار کشیدن: سیگار کشیدن برای استخوان‌ها و همچنین قلب و ریه‌ها مضر است.
  • مصرف الکل:  مصرف بیش از حد الکل باعث افزایش خطر شکستگی استخوان و آسیب پذیری می‌شود.

پیشگیری از پوکی استخوان


برای رسیدن به حداکثر توده استخوانی و ادامه یافتن ساخت بافت استخوانی جدید که با افزایش سن کاهش می‌یابد، شما باید عوامل متعددی را در نظر بگیرید.

  • کلسیم: تامین نامناسب کلسیم در طول زندگی، باعث افزایش پوکی استخوان می‌شود. بسیاری از مطالعات منتشر شده نشان می‌دهد که مصرف کم کلسیم همراه با کمبود تراکم استخوان، کاهش سریع تراکم استخوان و افزایش میزان شکستگی‌ها همراه است. نظرسنجی‌های تغذیه‌ای ملی نشان می‌دهد که بسیاری از مردم کمتر از نصف کلسیم توصیه شده را مصرف می‌کنند که برای ساخت و حفظ استخوان‌های سالم، مورد نیاز است. منابع غذایی دارای کلسیم شامل محصولات لبنی کم چرب مانند شیر، ماست، پنیر و بستنی می‌باشند. سبزیجات تیره رنگ، گیاهان برگ دار، مانند کلم بروکلی و اسفناج؛ ساردین‌ها و ماهی قزل آلا، توفو؛ بادام‌ها؛ و غذاهای غنی شده با کلسیم، مانند آب پرتقال، غلات و نان، هستند. بسته به میزان کلسیمی که هر روز از غذا دریافت می‌کنید، ممکن است نیاز به مکمل کلسیم داشته باشید.
    نیاز به کلسیم در طول زندگی تغییر می‌کند. تقاضای بدن برای کلسیم در دوران کودکی و نوجوانی بیشتر است، همچنین زمانی که اسکلت به سرعت در حال رشد است و در دوران بارداری و تغذیه با شیر مادر نیز این میزان نیاز به کلسیم افزایش می‌یابد. زنان بعد از یائسگی و مردان مسن نیز نیاز به مصرف کلسیم بیشتری دارند. همچنین با افزایش سن، بدن شما کمتر کلسیم و سایر مواد مغذی را جذب می‌کند. بزرگسالان سالمند نیز به احتمال زیاد به مشکلات پزشکی مزمن دچار شده و از داروهایی که ممکن است جذب کلسیم را مختل کنند، مصرف می‌کنند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


درمان-دیسک-گردن-ناشی-از-بد-نشستن-با-حرکات-اصلاحی-و-رعایت-ارگونومی-1.jpg

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

هیچ چیزی خصوصا بدن انسان برای همیشه ماندگار نیست. ده‌ها سال خم کردن، بلندکردن، چرخاندن و کج کردن سر می‌تواند واقعا به گردن تاثیر بگذارد. با توجه به تمام فشارهای مکرر جای تعجب ندارد که دو سوم از افراد ممکن است در برخی از برحه‌ی زندگی خود گردن درد را تجربه کرده باشد. بیماری دیسک گردن فراتر از یک درد معمولی در گردن است. فرایند تخریب (دژنراتیو) می‌تواند موجب انتشار درد و همچنین بی‌حسی و ضعف در شانه‌ها، دست‌ها و سر گردد. این ناراحتی و از دست دادن تحرک می‌تواند تاثیر فراوانی در شغل، خانواده و کیفیت زندگی فرد داشته باشد. ستون فقرات گردنی در ناحیه گردن از 7 استخوان به نام مهره تشکیل شده که این مهره‌ها توسط دیسک‌های بالشتکی مملو از ماده‌ی ژل مانند از یکدیگر مجزا شده‌اند. دیسک‌های گردنی به تثبیت گردن کمک کرده  و اجازه می‌دهند گردن به‌آرامی از یک سو به سوی دیگر چرخیده و همچنین به عقب و جلو خم شود. ستون فقرات بدون دیسک بسیار خشک و سفت است. دیسک‌ها اجازه می‌دهند تا بدن ما به همان شیوه‌ای که دوست داریم حرکت کند و از طرفی بالشتکی را فراهم می‌کنند که به‌عنوان جاذب شوک عمل می‌کند.

با گذشت زمان، جاذب‌های طبیعی شوک فرسوده شده و شروع به تخریب می‌کنند. فضای بین مهره‌ها تنگ‌تر شده و ریشه‌های عصبی تحت فشار دردناک قرار می‌گیرند. این فرایند به بیماری دیسک تخریبی گردنی موسوم است. تحقیقات حاکی از آن است که تقریبا 25% از افراد کمتر از 40 سال به دیسک گردن بدون علائم  و 60% از افراد بالای 40 سال به بیماری دیسک دژنراتیو گردن مبتلا هستند. با پیشرفت این بیماری انعطاف‌پذیری گردن کمتر شده و ممکن است فرد خصوصا در اواخر روز درد و خشکی را در ناحیه گردن خود احساس کند. هنگامی که دیسک پاره می شود یا بیرون می‌زند فشار به ستون فقرات و ریشه‌های اعصاب وارد شده و منجربه ناهنجاری فتق دیسک یا جابجایی مهره می‌گردد. با وجود این‌که بیماری دیسک گردن روند آهسته‌ای دارد اما برخی مواقع بیماری فتق دیسک یا بیرون زدگی دیسک خیلی سریع بعد از آسیب یا وارد شدن ضربه به گردن رخ می‌دهد. از شایع‌ترین و واضح‌ترین علائم بیماری دیسک گردن می‌توان به گردن درد و خشکی گردن اشاره کرد. هنگامی که یکی از این شرایط یک یا چندین اعصابی را که از طناب نخاعی عبور می‌کنند، تحت فشار قرار می‌دهند می‌تواند موجب پخش شدن درد
، بی‌حسی یا ضعف در شانه‌ها، دست‌ها و سر شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

دیسک گردن چیست؟


دیسک گردن چیست

دیسک گردن یک بالشتک جاذب شوک و نرمی است که بین مهره‌ها در ستون فقرات (گردن) قرار دارد. ستون‌فقرات گردنی از 6 دیسک گردنی تشکیل شده است. پارگی و ساییدگی طبیعی ناشی از افزایش سن در دیسک گردن ، ممکن است موجب تخریب دیسک شود. البته شاید برخی بیماران هیچ علائمی را تجربه نکنند. اما با این وجود در موارد دیگر بیماری دیسک گردنی، دیسک گردن ممکن است منبع انواع مختلف درد ازجمله خشکی و بی حسی گردن، گزگز و ضعف باشد که نه تنها در گردن بلکه حتی ممکن است در دست‌ها و شانه‌ها نیز احساس شود.

علائم دیسک گردن


ناهنجاری تخریب دیسک گردن می‌تواند با گردن درد خود را نشان دهد. این درد می‌تواند هنگامی که بیمار صاف ایستاده یا سر خود را حرکت می‌دهد تشدید یافته و با درازکشیدن یا لم دادن کاهش یابد. اغلب، ناهنجاری بیرون زدگی دیسک گردن با  خار استخوانی یا اسپور استخوان مرتبط است . این بیماری‌ها می‌توانند موجب کاهش بیشتر حرکت شده و منتهی به فشردگی عصب شوند. ریشه‌های عصب گردن مسوول عصب رسانی به نواحی پشت سر، گردن و همچنین بازوها و دست‌ها هستند. اگر اعصاب گردن آسیب ببینند بیمار در  این نواحی دچار علائمی چون سوزش، گزگز، بی‌حسی و درد خواهد شد. برخی مواقع مشکلات دیسک گردن منجربه سردرد نیز می‌شود.

روش های تشخیص دیسک گردن



روش های تشخیص دیسک گردن

  • رادیوگرافی ساده ستون فقرات گردنی جهت ارزیابی تغییرات تخریبی مزمن، بیماری متاستاتیک، عفونت، تغییر شکل و ثبات ستون فقرات انجام می‌شود.
  • اسکن‌های توموگرافی کامپیوتری یا به‌عبارتی سی تی اسکن، شکستگی ستون‌فقرات گردنی را مشخص کرده و بیشتر در موارد تروما بکار می‌رود.
  • میلوگرام بعد از سی تی اسکن ممکن است قبل از روش فشارزدایی طناب نخاعی گردنی یا جراحی ریشه عصب انجام شود. در این تحقیق، کانال نخاعی، روابط آن با طناب نخاعی و گیرافتادن ریشه عصب، خاراستخوانی یا تحریک فورمینال مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی موسوم به ام آر آی نوعی سبک تصویربرداری است که به‌منظور ارزیابی فرسایش هسته پالپوس (HNP) و به دلیل شیوع کم آن انجام می‌شود. از مزیت‌های این روش تشخیصی می‌توان به ارزیابی بافت نرم (نظیر دیسک گردنی)، مصورسازی مایع مغزی نخاعی، غیرتهاجمی بودن و عدم قرارگرفتن بیمار درمعرض تشعشعات اشاره کرد.

درمان دیسک گردن


درمان دیسک گردن

جایگزین‌های متفاوتی برای جراحی بیمارانی که به دیسک گردن و درد ناشی از آن مبتلا هستند وجود دارد.

  • پیشگیری از موقعیت‌های دردناک و استفاده از بریس گردن همه از گزینه‌هایی هستند که موجب می‌شوند دیسک آسیب دیده کمتر تحت فشار قرار بگیرد.
  • می‌توان گزینه‌های کنترل درد مختلف ازجمله داروهای ضدالتهابی، قرص‌های استروئیدی و تزریقات اطراف اعصاب یا اپیدورال را امتحان کرد.

درمان دیسک گردن با فیزیوتراپی

درمان دیسک گردن با فیزیوتراپی

در طول فیزیوتراپی، جهت کشش و تقویت عضلاتی که از گردن حمایت می‌کنند بیمار طیفی از حرکات درمانی را انجام خواهد داد. از طرفی بیمار یاد می‌گیرد که چگونه وضعیت بدنی  و دامنه حرکات خود را بهبود بخشد. متخصص فیزیوتراپی برای کمک به اصلاح وضعیت بدنی مناسب از بیمار می‌خواهد حرکات را مقابل آینه انجام دهد. این روش موجب می‌شود بیمار اشتباهات خود را مشاهده کرده و آن‌ها را اصلاح نماید. کایروپراکتورها (متخصصین درمان دستی) برخی از تکنیک‌هایی را که فیزیوتراپیست‌ها بکار می‌برند استفاده می‌کنند. تنظیم آرام ممکن است به بازسازی عملکرد طبیعی گردن و تسکین درد کمک کند. کایروپراکترها مانند فیزیوتراپیست‌ها برای کاهش خشکی، بهبود تحرک و افزایش دامنه حرکت، گردن و مفاصل سینه‌ای را دستکاری می‌کنند. این تنظیمات ممکن است برای افراد مبتلا به مشکلات عروقی در ناحیه گردن از جمله تنگی سرخرگ  کاروتید یا آرتروز پیشرفته نامناسب یا خطرناک باشد. فیزیوتراپیست، کایروپراکتور یا پزشک  قبل از درمان بیمار باید تشخیص دهد که آیا دستکاری‌های مفاصل می‌تواند با خطر آسیب بیشتر همراه باشد یا خیر. گام بعدی یک فیزیوتراپیست، تنظیم برنامه درمانی برای کمک به تسکین گردن درد بیمار است. علاوه‌بر حرکات ورزشی که به‌منظور بهبود انعطاف‌پذیری، تقویت و ثبات به بیمار ارائه می‌شود گزینه‌های دیگر شامل:

  • سرما و گرما درمانی
  • تحریک الکتریکی گروه عضلانی
  • اولتراسوند
  • تراکشن گردن
  • ماساژدرمانی

تزریق استروئید اپیدورال در ستون فقرات گردنی


تزریق استروئید اپیدورال در ستون فقرات گردنی

این درمان شامل تزریق استروئید به فضای اپیدورال اطراف ریشه‌های اعصاب ستون فقرات است که به‌منظور تسکین دردهایی نظیر کمر درد، پادرد و سایر دردهای ناشی از تحریک اعصاب ستون فقرات انجام می‌شود. استروئید موجود در تزریق به کاهش التهاب اعصابی که منبع درد هستند کمک می‌کند. با تزریق استروئید اپیدورال، درد تقریبا 50% از بیماران به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد. در این روش که با تزریق مستقیم استروئید به نواحی درد صورت می‌گیرد به کاهش التهابی که ممکن است علت درد باشد کمک می‌کند. تصور براین است که گرگرفتگی یکی از تاثیرات ناشی از تزریق استروئید باشد که به‌منظور از بین بردن یا پاکسازی پروتئین‌های التهابی از اطراف ساختارهایی صورت می‌گیرد که ممکن است موجب درد شوند. علاوه‌بر کاهش درد،  با کاهش التهاب روند طبیعی بهبود نیز سریع‌تر رخ می‌دهد.

تزریق فاست گردنی


تزریق فاست گردنی

تزریق مفصل فاست در ستون فقرات گردنی، سینه‌ای و کمری شامل تزریق مقدار کمی از داروی بیهوشی موضعی (عامل بی‌حسی) و داروهای استروئیدی است که با این روش می‌توان مفاصل فاست را بی‌حس و درد را مسدود کرد. تسکین درد ناشی از تزریق مفاصل فاست به منظور کمک به بیمار برای تحمل بهتر درمان فیزیوتراپی و  ترمیم آسیب یا برگشت به وضعیت قبل صورت می‌گیرد.

حرکات ورزشی برای درمان دیسک گردن

با انجام حرکات رزشی زیر تحت نظر پزشک میتوانید دیسک گردن خود را بهبود بخشید:

لغزیدن سر به عقب


لغزیدن به عقب

روی یک صندلی پشت صاف نشسته و پاها را روی زمین قرار دهید. چانه را به سمت گردن نزدیک کنید. در این حالت سر خود را روی بدن خیلی آرام به سمت عقب سر دهید. به مدت 10 ثانیه در این حالت کشش خود را حفظ و سپس رها کنید. این حرکت را 10 بار  تکرار کنید. این تمرین به کشش عضلات پشت گردن کمک می‌کند.

لیفت سرشانه


لیفت سرشانه

برای شروع، روی شکم و کف زمین دراز کشیده و دست‌ها را کنار بدن قرار دهید. در حالی‌که مفاصل ران را به زمین فشار می‌دهید  سر و شانه‌ها را بلند کنید. در طول انجام این حرکت، نگاه خود را به زمین متمرکز کنید. این ورزش به درمان سفتی شانه‌ها و نواحی پایین گردن کمک می‌کند.

چرخش سر

تمرین را با درازکشیدن به پشت شروع کنید. با هل دادن سر به طرفین، جلو و عقب با دست خود به سر فشار وارد کنید. در هر حالت 10 ثانیه صبر کرده و 10 بار تکرار کنید. این حرکت چرخشی به افزایش انعطاف‌پذیری و قدرت گردن کمک می‌کند.

کشش سه کنج


کشش سه کنج

پزشکان این حرکت را برای کمک به کشش عضلات قفسه سینه و شانه توصیه می‌کنند. هنگامی که این عضلات تنگ می‌شوند می‌توانند به درد ناشی از بیماری دیسک دژنراتیو کمک کنند. گوشه اتاق بایستید. پاها را کنار هم قرار داده، رو به کنج ایستاده و ساعد هر دو دست را روی دیوار قرار دهید. در این حالت، خیلی آرام به سمت دیوار خم شوید. می‌توانید کشش را در جلوی شانه‌های خود احساس کنید. این حالت کشش را به مدت 30 ثانیه حفظ کرده و سپس 10 بار تکرار کنید.

ورزش فوم رول


ورزش فوم رول

برای انجام این ورزش، به یک فوم رول با قطر 6 اینچ (حدودا 16 سانتی‌متر) نیاز دارید. فشار ناشی از فوم رول در این ورزش می‌تواند به کاهش درد نقاط ماشه‌ای که اغلب با مشکلات گردنی همراه است کمک کند. فوم رول را روی زمین قرار داده و از طول روی ان دراز بکشید. هر دو دست را طرفین لگن قرار داده و خیلی آرام فوم را به این طرف و آن طرف بغلتانید. فوم باید زیر عضلات گردن و شانه بغلتد. فوم را 20 بار در هر طرف بغلتانید.

شراگ دمبل


شراگ دمبل

این تمرین مقاومتی می‌تواند موجب تقویت گردن شده و به شکستن چرخه درد گردن کمک کند. برای انجام این ورزش، صاف بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه‌ها باز کنید. در هر دست خود یک دمبل نگهداشته و به‌طور همزمان شانه‌ها را به سمت بالا بلند کنید. این تمرین را خیلی آرام انجام دهید و قبل از استراحت شانه‌ها 3 ثانیه مکث کنید. این حرکت را در 3 ست 10تایی تکرار کنید.

با انجام این حرکات از آسیب به دیسک گردن جلوگیری کنید


با انجام این حرکات از آسیب به دیسک گردن جلوگیری کنید

درد گردن نیز مانند بسیاری از مشکلات عصر مدرن اغلب ناشی از بی‌تحرکی طولانی مدت است. سنگینی وزن سر انسان روی ساقه نسبتا کوچک مهره‌ها، عضلات، تاندون‌ها و رباط‌ها است. بدن انسان انعطاف‌پذیر است و قدرت کافی برای تحمل وزن سر را دارد. اما با این وجود هنگامی که انتهای اعصاب به دلیل قرارگرفتن در موقعیت ثابت از لحاظ مکانیکی تغییر شکل می‌یابند می‌توانند حساس شوند. هنگامی که با میل طبیعی خود تصمیم می‌گیرید به سمت هرچیزی که نگاه می‌کنید به‌ویژه صفحه نمایش کامپیوتر یا موبایل دولا شوید خیلی راحت متوجه می‌شوید که چطور این نواحی تحت فشار قرار می‌گیرد.  دراز نشست: اهمیت هسته قوی در بدن به خوبی درک شده اما توسط شواهد کافی اثبات نشده است. بهترین روش برای دستیابی به هسته قوی حرکت ورزشی دراز و نشست است. دراز و نشست یک حرکت کارکردی یا کنشی نیست و اگر به‌طور ضعیف انجام شود می‌تواند موجب تشدید درد کمر و گردن شود. با کمک یک مربی مجرب یا فیزیوتراپیست می‌توان حرکات ورزشی کمر و شکم را به‌طور صحیح و موثر انجام داد تا درد کمر و گردن بدتر نشود.

  • پرس نظامی: در ورزش پرس نظامی فرد باید وزنه را به بالای سر خود بلند کند. اگر این حرکت به‌طرز صحیح انجام شود و آسیبی فرد را تهدید نکند می‌تواند تمرین بسیار مفیدی باشد و تعدادی از گروه‌های عضلانی را یکباره مورد هدف قرار دهد. اما با این وجود اگر فرد در حال حاضربه درد گردن و شانه مبتلا باشد این حرکت می‌تواند به ناحیه‌ای که از قبل تحت کشش بوده فشار زیادی را وارد کند.
  • پل‌ها: حرکات پل بهترین روش برای تقویت بدن هستند. این تمرینات از قسمت‌های مهم تمرینات یوگا میباشند. حرکات پل می‌توانند فشار زیادی را به ستون فقرات گردنی وارد کنند. اگر در حال حاضر از درد و ناراحتی رنج می‌برید بهتر است با یک پزشک مجرب درمیان گذاشته تا بتوانید برای پیشگیری از آسیب بیشتر یک ورزش جایگزین مناسب پیدا کنید.

درمان دیسک گردن با جراحی

اگر گزینه‌های غیرجراحی نتوانستند علائم را درمان کنند ممکن است به مداخله جراحی نیاز باشد. بسته به تشخیص پزشکی ممکن است روش‌هایی ازقبیل: فشارزدایی قدامی، خلفی یا همجوشی اجرا شود. هدف از جراحی رفع فشار از اعصاب و تثبیت سطوح تخریب است.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


دررفتگی-لگن-هیپ-ناشی-از-حوادث-کنترل-درد-با-تقویت-دامنه-حرکات.jpg

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

دررفتگی لگن یک عارضه نادر در میان حوادث ورزشی است. مفاصل کوچک (مانند انگشتان دست، مچ دست، مچ دست و زانو) بیشتر دچار این عارضه می‌شوند. به هر حال، دررفتگی لگن می‌تواند باعث بروز عوارض جدی شود. تشخیص و درمان دقیق و مناسب توسط پزشکان ورزشی از اهمیت زیادی برخوردار است. ضربات شدید (مانند تصادفات رانندگی، تصادف عابران پیاده با وسایل نقلیه) شایع‌ترین دلیل دررفتگی لگن است. این نوع آسیب‌دیدگی با حوادث ورزشی ناشی از ضربات شدید (مثلاً در راگبی، اسکی روی آب، اسکی، اسنوبرد، ژیمناستیک، دو میدانی، بسکتبال، مسابقات رانندگی، مسابقات سوارکاری) نیز دیده می‌شود. تشخیص و درمان مناسب این نوع آسیب‌دیدگی‌ها برای جلوگیری از عواقب بلند مدت آنها مانند نکروز عروقی و پوکی استخوان ضروری است.

زمانی که مردم در مورد لگن فکر می‌کنند معمولاً نمی‌دانند که این یکی از متحرک‌ترین مفاصل در بدن است. به هر حال، شانه و لگن هر دو از مفاصلی هستند که از یک گوی و یک سوکت تشکیل شده‌اند که به آنها این امکان را می‌دهد که بتوانند در جهات مختلف حرکت کنند. تفاوت منحصر به فرد ران این است که ساختارهای مختلفی در آن وجود دارد که باعث تثبیت و پایداری آن می‌شود. خوب، اگر مفصل بی‌ثبات و ناپایدار شود چه اتفاقی می‌افتد؟ دررفتگی نوعی آسیب‌دیدگی است که باعث از قطع ارتباط ساختارها با استخوان‌هایی که مفصل را شکل داده‌اند می‌شود. شکستگی و پارگی بافت‌های همبند معمولاً در صورت بروز دررفتگی دیده می‌شوند. گاهی اوقات ممکن است نیمه دررفتگی نیز اتفاق بیفتد.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

انواع دررفتگی مفصل لگن


دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که کودک با لگن بی‌ثبات و ناپایدار متولد شود. این عارضه به دلیل شکل‌گیری غیرطبیعی مفصل لگن در مراحل اولیه دوران جنینی ایجاد می‌شود. نام دیگر این نوع دررفتگی لگن، “دیسپلازی رشدی لگن” است. این بی‌ثباتی با رشد کودک تشدید می‌شود. گوی و سوکت مفصل در لگن کودک ممکن است دچار دررفتگی شود. این بدان معنی است که گوی در زمان حرکت از سوکت خارج می‌شود. گاهی اوقات ممکن است مفصل به طور کامل دچار دررفتگی شود.

 علل دررفتگی مادرزادی لگن چیست؟

علت دررفتگی مادرزادی لگن در بسیاری از موارد هنوز مشخص نیست. عوامل مؤثر شامل کم بودن سطح مایع آمونیاکی در رحم است که زمانی اتفاق می‌افتد که کودک با لگن متولد شده و سابقه ابتلا به این عارضه در خانواده نیز وجود داشته باشد. محصور شدن در رحم نیز ممکن است باعث ابتلا به دررفتگی مادرزادی لگن شود. به همین دلیل، احتمال این که کودک اول شما دچار این عارضه شود بیشتر است. رحم در گذشته کشیده نشده است. دررفتگی مادرزادی لگن در میان دختران شایع‌تر از پسران است اما هر نوزادی ممکن است به این عارضه مبتلا شود. به همین دلیل پزشک اطفال به طور منظم علائم دررفتگی لگن را در نوزاد تازه متولد شده شما بررسی می‌کند. همچنین لگن کودک شما در سال اول در هنگام مراجعه به پزشک نیز به طور مستمر مورد معاینه قرار می‌گیرد.

 دررفتگی جزئی لگن

دررفتگی جزئی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان‌های لگن از محل اصلی خود در مفصل لگن کمی جابجا شده باشند. گوی و سوکت لگن زمانی به درستی کار می‌کنند که سر فیمور (گوی) در حفره استابولیوم (سوکت) به درستی قرار گیرد. فیمور یک استخوان بزرگ است و استابولیوم یک ساختار حفره‌ای دوار دارد که در استخوان لگن قرار گرفته است. دررفتگی جزئی لگن غالباً به دلیل تصادفات اتومبیل، زمین خوردن از ارتفاع بلند، حوادث ورزشی و تصادفات دیگر مانند پرش اسکی اتفاق می‌افتد.

دررفتگی جزئی لگن: علائم

علائم اولیه و شایع دررفتگی جزئی لگن عبارتند از درد که اولین علامت است و فرد در لگن آسیب دیده خود متوجه آن می‌شود. این درد معمولاً بسیار شدید بوده و زمانی افزایش می‌یابد که فرد تلاش می‌کند که حرکت کرده یا وزن خود را روی لگن آسیب دیده خود بیندازد. برخی از علائم دیگر عبارتند از:

  • اشکال در راه رفتن
  • ناتوانی در حرکت دادن لگن، پا
  • ناهنجاری لگن
  • تورم

دررفتگی لگن تعویض شده

دررفتگی لگن تعویض شده

دررفتگی لگن تعویض شده زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان مصنوعی قسمت بالای پا از محل خود در سوکت مصنوعی لگن خارج شود. مفصل لگن شامل سوکت و گوی است که سر آن استخوان ران (گوی) در حفره کروی استابولیوم (سوکت) در استخوان لگن قرار گرفته است. در هنگام تعویض لگن، هم قسمت گوی و هم قسمت سوکت مفصل لگن با اجزای پلاستیکی و فلزی تعویض می‌شوند. تعویض لگن زمانی انجام می‌شود که گوی مصنوعی فیمور از سوکت مصنوعی استخوان لگن خارج می‌شود. دررفتگی جزئی لگن زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان ران کمی نسبت به محل طبیعی خود در مفصل لگن جابجا شده باشد.

 دررفتگی لگن: علائم


برخی از علائم دررفتگی لگن عبارتند از:

  • درد شدید در لگن و قسمت کشاله ران
  • شنیدن صدای تق‌تق
  • ناتوانی در حرکت دادن پا
  • اشکال یا ناتوانی در راه رفتن
  • کوتاه‌تر شدن پای آسیب دیده نسبت به پای دیگر

 درمان


درمان

معمولاً اولین گام در درمان دررفتگی لگن این است که به طور دستی مفصل لگن را در مخل درست خود قرار دهیم که به آن جا انداختن مفصل گفته می‌شود. برای انجام این فرایند، پزشک پای شما در لگن آسیب دیده را می‌کشد که احتمالاً باعث می‌شود سر مصنوعی فیمور در سوکت مصنوعی استخوان لگن قرار گیرد. گاهی اوقات، برای درمان دررفتگی لگن مصنوعی نیاز به انجام عمل‌های جراحی است. به این عمل جراحی، ریداکشن باز گفته می‌شود. در هنگام انجام عمل ریداکشن باز، جراح ممکن است یک ایمپلنت در لگن قرار داده یا حتی ساختارهای مصنوعی در لگن را عوض کند تا مطمئن شود که سر فیمور به درستی در داخل سوکت استخوان لگن قرار گرفته باشد.

 استراحت

استراحت پس از انجام عمل جراحی یک بخش مهم از درمان است. اگر شما در هنگام فعالیت یا حرکت دچار درد می‌شوید معمولاً نشان‌دهنده این است که هنوز محرک وجود دارد. شما باید از حرکت و فعالیتی که درد را تشدید می‌کند خودداری کنید. شما باید از عصای زیر بغل یا واکر استفاده کنید و فقط مقداری از وزن که درمانگر به شما اجازه داده را روی پای آسیب دیده خود بیندازید. هدف از این کار این است که علائم در دروان بهبودی به حداقل برسد.

 گرما

گرما

گرما عروق خونی را اتساع (بزرگ) می‌کند و باعث می‌شود که جریان خون افزایش یابد. این عمل به شستشو و دفع مواد شیمایی که باعث درد می‌شوند کمک می‌کند. این کار همچنین باعث می‌شود که مواد مغذی و اکسیژن مورد نیاز در دوران بهبودی به ناحیه درمان شده برسد. گرمای مناسب در قالب بسته‌های مرطوب حرارتی، پدهای حرارتی یا دوش یا وان آب گرم مفیدتر از استفاده از کرم‌هایی است که باعث ایجاد احساس گرما می‌شوند. بسته‌های داغ معمولاً به مدت 15 تا 20 دقیقه و تا 4 مرتبه در روز روی ناحیه دردناک قرار داده می‌شود. باید مراقب گرم شدن بیش از حد پوست یا سوختن آن بود. نباید با پدهای الکتریکی حرارتی در هنگام شب خوابید. شما ممکن است پس از استفاده از پدهای حرارتی درد کمتری را احساس کرده و توانایی‌های حرکتی شما نیز افزایش یابد.

یخ

یخ

یخ باعث کوچک‌تر شدن عروق و کاهش جریان خون می‌شود. این به کنترل تورم و درد ناشی از آن کمک می‌کند. یخ درمانی را به راحتی می‌توان در منزل انجام داد. شما می‌توانید از بسته‌های یخی یا ماساژ یخ استفاده کنید. بسته‌های یخ معمولاً به مدت 10 تا 15 دقیقه و تا 4 مرتبه در روز روی ناحیه دردناک قرار داده می‌شود. یک حوله مرطوب بین بسته یخ و پوست خود قرار دهید. ممکن است با استفاده از یخ، درد کمتری احساس کنید.

فیزیوتراپی پس از جراحی دررفتگی لگن


فیزیوتراپی پس از جراحی دررفتگی لگن

متخصص فیزیوتراپی ممکن است یک یا چند روش از روش‌های مداخله‌ای زیر را برای کمک به کنترل علائم انتخاب کند:

تحریک الکتریکی

جریان کم الکتریکی روی پوست به کاهش درد و تورم کمک می‌کند. تحریک الکتریکی با جایگزین کردن پالس‌های درد با پالس‌های جریان الکتریکی باعث کاهش درد می‌شود. متخصص فیزیوتراپی پدهای الکتریکی را روی ناحیه دردناک قرار می‌دهد و سپس به مدت 15 دقیقه تحریک انجام می‌شود. زمانی که درد برطرف شد، عضلات شل می‌شوند. برخی بیماران در زمان قرار گرفتن تحت تحریک الکتریکی حسی مانند ماساژ ملایم را تجربه کرده‌اند. با شل شدن عضلات، شما ممکن است راحت‌تر بتوانید ورزش کرده و فعالیت‌های خود را انجام دهید.

ورزش درمانی

چه در محل کار، چه در منزل یا در هنگام ورزش، ظرفیت شما به سلامت جسمی و عملکردی شما بستگی دارد. ورزش درمانی باعث به حداکثر رسیدن توانایی‌های فیزیکی شامل حرکات، تعادل و قدرت می‌شود. تمرینات برای کمک به بهبود حرکتی، قدرت و استحکامم لگن کمک می‌کند. برنامه فیزیوتراپی شما ممکن است باعث تسکین گروه‌های عضلانی در باسن، ران و ساق پاهای شما شود.

تورم و تحریک ناشی از انجام عمل‌های جراحی ممکن است باعث خشک‌شدگی لگن شوند. برای بهبود دامنه حرکتی، متخصص فیزیوتراپی می‌تواند از دستکاری مفصل و کشش عضلانی و برخی حرکات ورزشی استفاده کند. حرکات و کشش فعال به عنوان بخشی از برنامه درمانی در کلینیک و منزل می‌توانند به بازیابی حرکات کمک کند. حرکت دادن لگن به افزایش عمومی دامنه حرکتی آن کمک می‌کند و درد را کاهش داده و باعث ساده‌تر شدن انجام حرکات ورزشی و فعالیت‌های فیزیکی می‌شود.

آب درمانی

آب درمانی در استخر به راحت‌تر حرکت کردن کمک می‌کند. منافع آب درمانی باعث می‌شود که بیمار بتواند حرکات را در آب راحت‌تر از روی زمین انجام دهد و به او در راه رفتن با اعمال فشار کمتر بر لگن کمک می‌کند. اگر جراح برای تحمل وزن روی پاها محدودیت‌های تعیین کرده است باید از فشار آوردن روی پای درمان شده خود حتی در آب نیز خودداری کنید. اگر درمانگر با شما در استخر کار می‌کنند، ممکن است شما بتوانید سریع‌تر انجام این حرکات را روی زمین ادامه دهید. اگر انجام حرکات در آب برای شما مفید باشد، به شما برنامه‌های بلند مدرت برای انجام یکپارچه حرکات ورزشی در آب داده می‌شود. گرمای آب به شل شدن عضلات، بهبود گردش جریان خون و کاهش درد کمک می‌کند.

تورم و درد ناشی از مشکلات لگن و عمل جراحی ممکن است باعث ضعف عضلات اطراف لگن شود. زمانی که عضلات به دلیل درد یا عدم استفاده ضعیف شوند، عضلات دیگر باید ناتوانی آنها را جبران کنند. این نوع عدم تعادل معمولاً باعث تغییر عملکرد مفاصل می‌شود. متخصص فیزیوتراپی با کمک حرکات تقویتی، تعادل عضلانی را بازیابی کرده تا مفصل لگن در هنگام حرکت و فعالیت، روان‌تر کار کند.

متخصص فیزیوتراپی با استفاده از سیستم‌های چرخشی، بدون وزنه، طناب لاستیکی، مقاومت دستی و ابزارهای ورزشی سفارشی بسیاری از انواع حرکات مقاومتی پیش‌رونده را در برنامه توان‌بخشی به شما آموزش می‌دهد. این ورزش‌ها معمولاً با وزنه‌های سبک و تکرار متعدد شروع شده و با افزایش استقامت، وزنه‌ها به تدریج افزایش یافته و تعداد تکرارها کاهش می‌یابد. استفاده از حرکات مقاومتی پیش‌رونده یک روش برای درجه‌بندی مقاومت برای گروه‌های عضلانی است که به تدریج به افزایش استقامت و قدرت آنها کمک می‌کنند.

متخصص فیزیوتراپی همچنین زمانی که شما نیاز به کمک برای انجام برخی فعالیت‌ها با راحتی و اطمینان بیشتر دارید از آموزش‌های عملکردی استفاده می‌کند. آموزش عملکردی فعالیت‌های روزمره را مانند بالا رفتن از پله‌ها، پایین آمدن و زانو زدن را بسته به فازی از توان‌بخشی که تکمیل کرده‌اید شبیه‌سازی می‌کند.

متخصص فیزیوتراپی با شما برای درست راه رفتن کار می‌کند. وی به شما در بازگشت به الگوی راه رفتن نرمال کمک می‌کند و شما باید از وارد آمدن فشار روی مفصل لگن جلوگیری کنید. ممکن است از شما خواسته شود که روی تردمیل در جلوی آینه راه بروید تا بتوانید الگوی راه رفتن خود را مشاهده کرده و اصلاحات لازم را انجام دهید. درمانگر همچنین به شما راه رفتن روی سطوح ناهموار را آموزش داده و از شما می‌خواهد که از پله‌ها پایین یا بالا بروید. هدف از این کار کمک به شما در راه رفتن نرمال و مطمئن روی سطوح مختلف است.

در تمرینات عملکردی زنجیره جنبشی بسته، پاها در هنگام حرکت ثابت بوده و مقاومت در مفاصل و عضلات بالا قرار می‌گیرد. این نوع از تمرینات مهم هستند زیرا آنها مانند فعالیت‌هایی هستند که به طور روزانه انجام می‌شوند. به عنوان مثال، اسکات جزئی یک حرکت مشابه پایین آمدن از روی صندلی است. پرس پا بسیار مشابه بالا رفتن از پله‌ها است. این تمرینات باعث تقویت و تثبیت عضلات و مفاصل اطراف لگن و پاها می‌شود.

تمرینات تعادلی به بازآموزی حس موقعیتی شما کمک می‌کند که به آن حس مفصلی نیز گفته می‌شود. شما به این تمرینات مانند آموزش تعادل فکر می‌کنید. به طور مثال حفظ تعادل روی یک پا با یک چشم باز، راه رفتن روی سطوح ناهموار یا نرم و تمرین روی تخته‌های مختلف تعادلی از جمله این تمرینات هستند. متخصص فیزیوتراپی ممکن است از برخی تمرینات دستی برای بهبود حس مفصلی شما استفاده کند. بهبودی تقویت و تثبیت حس مفصلی در مفصل لگن درد را کاهش داده و عملکرد شما را ارتقا می‌دهد.

برنامه‌های خانگی

هدف متخصص فیزیوتراپی کمک به شما در آموزش روش‌هایی است که بتوانید علائم را تحت کنترل نگه داشته و قدرت و دامنه حرکتی خود را بهبود بخشید. قبل از انجام برنامه فیزیوتراپی، باید پیشروی شما مورد ارزیابی قرار گیرد. زمانی که دوران بهبودی شما به خوبی پیش می‌رود، مراجعات دوره‌ای به متخصص فیزیوتراپی پایان می‌یابد. اگر چه ما همچنان یک منبع باقی می‌مانیم اما شما می‌توانید برنامه توان‌بخشی خود را در منزل خودتان ادامه دهید.

 پیشگیری


بهبود تعادل، دامنه حرکتی و قدرت می‌تواند به شما در کنترل علائم و جلوگیری از بروز مشکلات بیشتر جلوگیری کند. برنامه‌های خانگی خود را مطابق دستور متخصص فیزیوتراپی ادامه دهید. اگر شما عمل همیارتروپلاستی را انجام داده‌اید باید اقدامات احتیاطی را ادامه دهید تا متخصص فیزیوتراپی به شما اجازه متوقف کردن آنها را بدهد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”



تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

رگ به رگ شدن مچ دست نوعی آسیب‌دیدگی رباط در ناحیه مچ دست شامل رباط‌هایی که استخوان‌های کارپال و رباط‌های پراگزیمال استخوان‌های کارپال با رادیوس و اولنا را به هم متصل می‌کند است. منظور ما از آسیب‌دیدگی این است که رباط‌ها به طور جزئی یا به طور کامل پاره شده‌اند. رگ به رگ شدن مچ دست یک آسیب‌دیدگی شایع بین همه ورزشکاران است. همه این اتفاقات در یک لحظه عدم تعادل رخ می‌دهند. زمانی که شما می‌لغزید، به طور اتوماتیک دست خود را دراز می‌کنید تا مانع زمین خوردن شما شود اما زمانی که دست شما با زمین برخورد کرد، نیروی ضربه آن را به سمت عقب و در جهت ساعد خم می‌کند. این وضعیت باعث کشیده شدن رباط‌هایی که مچ دست و استخوان‌های دست را به هم وصل می‌کنند می‌شود. در نتیجه ممکن است رباط دچار پارگی جزئی یا حتی بدتر از آن باعث شکست کامل رباط شود.

درد مچ دست ممکن است به دلیل ابتلا به بیماری‌هایی که بر مفصل مچ دست شامل استخوان‌ها، رباط‌ها و بافت‌های همبند اطراف آنها ایجاد شود تأثیر می‌گذارند. اصطلاحاً به درد مفصل، آرترالوژی گفته می‌شود. درد یکی از ویژگی‌های التهاب مفصل (آرتروز) است که ممکن است در مچ دست ایجاد شود. استئوآرتریت و روماتیسم مفصلی شایع‌ترین انواع آرتروز هستند که ممکن است مچ دست را تحت تأثیر قرار دهند. آسیب‌دیدگی‌های ناشی از حرکات تکراری مکن است باعث ایجاد درد در مچ دست و دست شوند. سندرم تونل کارپال به دلیل فشرده شدن عصب میانی در بخشی از مچ دست ایجاد کی شده و باعث بیحسی، احساس گزگز در نهایت درد و کرامپ در دست شود. وارد آمدن ضربه یا آسیب‌دیدگی‌هایی مانند رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی نیز ممکن است باعث ایجاد درد در مچ دست شوند.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

چرا دچار درد مچ دست می‌شویم؟


چرا دچار درد مچ دست می‌شویم؟

آسیب‌دیدگی‌های مچ دست ناشی از استفاده بیش از حد، انجام حرکات تکراری یا تصادفات است که باعث می‌شود بیشتر مردم برای تسکین درد ناشی از آن به متخصص فیزیوتراپی مراجعه کنند. نوع ورزش‌هایی که متخصص توصیه می‌کند به وضعیت خاص مچ دست آسیب دیده بیمار بستگی دارد. برخی فعالیت‌ها بر دامنه حرکتی متمرکز است در حالی که برخی دیگر بر تقویت و کشش عضلات تکیه دارند.

تونل کارپال یک مسیر باریک است که با رباط‌ها و استخوان در کف دست پر می‌شود. عصب‌ها و تاندون‌ها در این تونل قرار دارند. گاهی اوقات، ضخیم شدن ناشی از تحرک تاندون‌ها یا تورم‌های دیگر باعث باریک شدن تونل و فشرده شدن عصب‌های عبوری از آن قسمت می‌شوند. علائم معمولاً به تدریج شروع شده و با شدت یافتن آنها، گرفتن اجسام در مشت بسیار دشوار خواهد شد. تشخیص و درمان به موقع برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی‌های دائمی از اهمیت زیادی برخوردار است. پزشک با انجام معاینات بالینی و برخی تست‌های عصبی ابتلا به سندرم تونل کارپال را تشخیص می‌دهد. برخی از اقدامات درمانی عبارتند از استراحت دادن به دست، استفاده از اسپیلینت، مصرف داروهای مسکن و داروهای ضدالتهابی. اگر علائم با انجام این روش‌های درمانی غیر تهاجمی بهبود نیافت، پزشک ممکن است انجام عمل‌های جراحی را به شما توصیه کند.

رگ به رگ شدن مچ دست نوعی آسیب‌دیدگی رباط‌ها در ناحیه مچ دست است. در یک رگ به رگ شدگی خفیف فقط رباط‌های دست کشیده می‌شوند در حالی که در رگ به رگ شدن‌های شدیدتر ممکن است رباط‌ها پاره شوند. شما باید فردا به پزشک عمومی مراجعه کنید. وی ممکن است از شما بخواهد که از دست خود عکس‌برداری کنید تا مطمئن شود که استخوان‌های مچ دست شما آسیب ندیده‌اند.

افتادن روی دست‌های صاف و کشیده شایع‌ترین دلیل شکستگی مچ دست است. در این حالت غالباً رادیوس دیستال (به تصویر نگاه کنید) آسیب می‌بیند و ممکن است بیش از یک استخوان دچار شکستگی شوند.

سلولیت نوعی عفونت باکتریایی در پوست و بافت‌های زیر آن است.

گانگلیون نوعی تورم به شکل کیسه یا کیست است که در بافت یا پوشش مفصل یا تاندون ایجاد می‌شود. بافت که سینوویوم نامیده می‌شود معمولاً مایعی روان کننده برای این قسمت‌ها تولید می‌کند.

استئوآرتریت نوعی التهاب مفصلی است که باعث تحلیل غضروف می‌شود. استئوآرتریت ممکن است به دلیل افزایش سن، عوامل ارثی و آسیب‌دیدگی‌های ضربه‌ای یا ابتلا به برخی بیماری‌های ایجاد شود.

رگ به رگ شدن نوعی کشش یا پارگی غیرعادی رباط‌های محافظ مفصل است. رگ به رگ شدن و کشیدگی‌های عضلانی زمانی ایجاد می‌شوند که بدن تحت فشار فیزیکی قرار گیرد. در این موارد، عضلات و مفاصل مجبور به حرکاتی می‌شوند که برای آنها طراحی و ساخته نشده‌اند. دو نوع رگ به رگ شدگی مچ دست وجود دارد که به آنها رگ به رگ شدن رادیال یا اولنار گفته می‌شود. پیچ خوردن رادیال مچ دست شایع‌تر است غالباً در آن رباط‌های هلالی با اسکافوید شامل رباط اسکافولونات و رباط رادیواسکافولونات متصل می‌شوند دچار آسیب‌دیدگی می‌شوند. در موارد پیچ‌خوردگی اولنار مچ دست ممکن است رباط‌های مثلثی فیبروکارتیلاجئوس یا رباط لونو تری کوئتریوم کامپلکس دچار پارگی شوند.

 علائم درد مچ دست


چه ما متوجه باشیم و چه متوجه نباشیم، مچ دست همیشه در حال کار کردن است. از تایپ کردن با کامپیوتر تا گرفتن اشیا یا ورزش کردن؛ ما به داشتن یک مچ خوش‌فرم در همه حالات وابسته هستیم. گاهی اوقات استفاده زیاد می‌تواند باعث آسیب‌دیدگی و دردناک شدن مچ دست شود. اگر چه این مشکلات در همه افراد رایج هستند اما درد مچ دست بیشتر در افراد سالمند یا افرادی که به مچ دست خود در هنگام کار کردن یا ورزش کردن فشار وارد می‌کنند دیده می‌شود.

برخی از علائم رایج درد مچ دست عبارتند از:

  • درد در هنگام حرکت دادن مچ
  • خشک‌شدگی
  • تورم
  • بیحسی و احساس گزگز
  • احساس خردشدگی
  • ضعف

روش‌های درمان درد مچ دست


از آنجا که این یک شکل شایع است، روش‌های درمانی برای درد مچ دست زیاد هستند. خبر خوب این که روش‌های درمانی خانگی ساده‌ای وجود دارند که شما می‌توانید به راحتی در منزل انجام دهید و اگر آنها مؤثر واقع نشدند باید به پزشک مراجعه کنید.

 درمان‌های خانگی برای رفع درد مچ دست


درمان‌های خانگی برای رفع درد مچ دست

  • مصرف داروهای مسکن: داروهای بدون نیاز به نسخه پزشک مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن به درمان التهابی که باعث درد مچ دست شده است کمک می‌کنند به خصوص برای دردهای ناشی از استفاده بیش از حد از مچ دست یا فرسودگی آن. تایلنول نیز یک گزینه داروی قابل قبول دیگر است.
  • بریس: استفاده از مچ بندهای طبی می‌تواند به ثابت نگه داشتن مفصل و جلوگیری از انجام حرکات دردناک کمک کند.
  • استراحت کردن: گاهی اوقات برای درمان ممکن است لازم باشد که شما از انجام فعالیت‌های تکراری یا سنگین پرهیز کنید.
  •  بهینه‌سازی ارگونومی: در اداره، مطمئن شوید که مچ‌ها دستان شما به خوبی محافظت شده و در حالتی خنثی قرار گیرند. از تایپ کردن با مچ‌های خمیده یا محکمم گرفتن موس کامپیوتر خودداری کنید.
  • بسته‌ای یخی یا گرمایی: گرمای ملایم برای برخی افراد مؤثر است در حالی که برخی دیگر استفاده از یخ را ترجیح می‌دهند. هر دو را امتحان کنید تا ببینید که کدام یک برای شما مناسب است.
  • کرم‌های ضد درد: داروهای موضعی حاوی موادی مانند منتول یا کاپسیاسین ممکن است باعث کاهش درد مفاصل شوند.

گاهی اوقات ممکن است علیرغم به کارگیری این روش‌های درمانی، درد برطرف نشود که در این حالت شما باید برای معاینه و درمان به پزشک مراجعه کنید.

 تزریق کورتیزون

تزریق کورتیزون

تزریق کورتیزون (یک داروی ضدالتهابی قوی) در مفصل باعث تسکین موقتی آن می‌شود. با این کار درد و تورم به طور بسیار مؤثری کاهش می‌یابد اما اثر آن موقتی است و معمولاً چند هفته تا چند ماه دوام دارد. تزریق در مفصل ممکن است باعث بروز برخی عوارض جانبی شود که تزریق کورتیزون نیز از این قاعده مستثنی نیست.

درمان با فیزیوتراپی

اولین مرحله در برنامه توان‌بخشی فیزیوتراپی مدیریت درد و استفاده از مچ دست بدون وارد آمدن آسیب به آن است.

  • پزشک ممکن است مصرف داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی مانند آسپیرین و ایبوپروفن را برای کمک به کنترل تورم و درد تجویز نماید.
  • پزشک ممکن است روش‌هایی را به شما آموزش دهد که به کمک آنها بتوانید درد و علائم دیگر را تسکین دهید.
  • همچنین اجرای برخی اقدامات درمانی دیگر مانند گرما درمانی و ماساژ موضعی به کنترل درد کمک می‌کنند.
  • پزشک ممکن است استفاده از برخی انواع مچ بندهای طبی را برای حفاظت از مچ دست و کاهش درد در هنگام انجام فعالیت‌ها به شما توصیه نماید.
  • وی ممکن است برخی حرکات ورزشی مرتبط با دامنه حرکتی و حرکات تقویتی را برای افزایش توانایی‌های حرکتی مچ دست به شما پیشنهاد دهد.
  • تمرینات حرکتی برای افزایش مهارت و چالاکی برای کمک به روان‌تر حرکت کردن مچ دست ممکن است توصیه شوند. در نهایت مام برخی حرکات تقویتی برای چ دست و دست را به شما می‌دهیم. تمرینات تقویتی به ثابت مچ دست و حفاظت از مفصل در برابر ضربه و فشار کمک می‌کند.
  • پزشک برخی نکات در مورد نحوه انجام وظایف با حداقل کشیدگی مفصل و تحت کنترل نگه داشتن علائم را به شما آموزش می‌دهد.

با این که نرخ بهبودی برای هر فرد متفاوت است اما شما می‌توانید انتظار داشته باشید که برنامه‌های درمانی خانگی پس از 4 تا 6 هفته اثر کنند.

روش‌های درمانی دیگر برای کاهش درد مچ دست


روش‌های درمانی دیگر برای کاهش درد مچ دست

  • گچ گرفتن: شکستگی غالباً با گچ گرفتن مچ دست درمان می‌شود.
  • آسپیراسیون: اگر کیست باعث بروز درد شده باشد، پزشک ممکن است از یک سوزن برای خارج کردن مایع داخل مچ دست استفاده کند.
  • آنتی بیوتیک: فقط درد ناشی از عفونت‌های باکتریایی یا بیماری لیم ممکن است با مصرف آنتی بیوتیک درمان شوند.
  • داروهای روماتولوژیک: یک روماتولوژیست ممکن است در صورتی که درد مفصلی به دلیل ابتلا به بیماری‌های خود ایمنی یا بیماری‌های کریستال ایجاد شده باشد، طیف وسیعی از داروها را برای شما تجویز کند.

کاهش درمان در مچ دست با انجام حرکات ورزشی


در زیر به برخی از دردهای مچ دست که می‌توان آنها را به سرعت و به راحتی درمان کرد اشاره می‌کنیم:

  • کشش عابدان: فشار دادن کف دست‌ها به هم در جلوی سینه، دور کردن آرنج‌ها از هم باعث ابتلا به کشش عابدان می‌شود. مچ دست خود را پایین بیاورید تا کشش را در آنها احساس کنید. 20 ثانیه این حالت را حفظ کرده و رها کنید. این حرکت را 10 مرتبه تکرار کنید.
  • فشار توپ تنیس: یک توپ تنیس را کف دست خود نگه دارید. انگشتان دست خود را دور آن قرار دهید و تا آنجا که می‌توانید فشار دهید. این حالت را 10 ثانیه حفظ کنید، رها کرده و آن را 10 مرتبه تکرار کنید.
  • کشش مچ دست: دستان خود را روی یک میز یا یک سطح مشابه دیگر قرار دهید و دستان خود را از لبه میز آویزان کنید. مچ دست خود را به آرامی خم کنید به صورتی که انگشتان دست شما رو به بالا باشند سپس آنها را پایین آورده و این حرکت را 10 مرتبه برای هر دست تکرار کنید.
  • خمش و کشش: بک دمبل سبک یا شی‌ء مشابهی را با دست بردارید، انگشتان دست خود را دور آن قرار دهید. بازوها خود را به طور مستقیم در جلوی خود بلند کنید به طوری که کف دست شما رو به بالا باشد. به آرامی مچ دست را به سمت بالا خم کرده و بدن خود را جلو آورده و 10 ثانیه این حالت را حفظ کنید. مچ دست را به سمت عقب خم کرده و تا جایی که می‌توانید این خمش را ادامه دهید. این حالت را نیز 10 ثانیه حفظ کنید. این حرکت را 5 مرتبه برای هر دست تکرار کنید.
  • بازوی کشیده شده: برای کشش در جهت مخالف: بازوهای خود را باز کرده و کف دست خود را رو به سقف نگه دارید. با دست آزاد خود، به آرامی انگشتان را به سمت پایین فشار دهید. به آرامی انگشتان خود را به سمت بدن برگردانید. این خالت را 10 تا 30 ثانیه حفظ کنید.

 یوگا برای دست و مچ دست


یوگا برای دست و مچ دست

یوگا یک روش عالی برای تقویت مچ دست و دست است. در زیر به چند حرکت یوگا که برای دست و مچ دست مناسب هستند اشاره شده است:

  • انگشتان دستان خود را در جلوی بدن داخل هم قرار دهید
  • آرنج را در کنار بدن قرار داده و دستان روی هم حرکت دهید.
  • اجازه دهید که مچ دست شما به طور کامل بچرخد، به طور متناوب یک دست را روی دست دیگر قرار دهید.
  • این تمرین را 10 تا 15 ثانیه انجام دهید.
  • استراحت کرده و سپس حرکت را تکرار کنید.
  • در حالی که نشسته‌اید، بازوی خود را بالای سر برده و انگشتان دو دست را در هم گره بزنید به طوری که کف دست‌ها به هم بچسبند.
  • با انگشتان گره کرده در هم، کف دستان خود را به سمت بالا بچرخانید تا رو به سقف قرار گیرند. شما می‌توانید بازوهای خود را کمی خم کرده یا آنها را صاف نگه دارید.
  • این حالت کشش را حفظ کنید.
  • بازوهای خود را پایین آورده و دوباره این حرکت را تکرار کنید.

 عمل‌های جراحی


عمل‌های جراحی

اگر درد غیر قابل مدیریت بود ممکن است انجام عمل‌های جراحی مورد توجه قرار گیرد. برای درمان آرتروز مچ دست فقط یک نوع عمل وجود ندارد. مچ دست پیچیده است و ممکن است به دلیل آسیب‌دیدگی‌های مختلفی مبتلا به آرتروز شود. در نتیجه، برای درمان درد مفصل مچ دست عمل‌های مختلفی را باید در نظر گرفت. این که کدام عمل جراحی برای شما مناسب است به مشکلات زمینه‌ای شما، تعداد قسمت‌های آسیب دیده مچ دست و نوع نیاز شما به استفاده از مچ دست بستگی دارد.

در برخی موارد، افراد مبتلا به آرتروز مچ دست ممکن است پس از آسیب‌دیدگی‌های اخیر بر روی مچ دستان خود عمل جراحی انجام داده باشند. این عمل‌های جراحی که در گذشته انجام شده‌اند مکن است استخوان‌های شکسته را ترمیم کرده یا رباط‌های پاره شده را به هم وصل کرده باشند. انجام این عمل‌های جراحی حداقل مکن است ابتلا به آرتروز مچ دست را به تأخیر بیندازند. عمل‌های جراحی گذشته می‌توانند یک عامل در انتخاب عمل مناسب برای شرایط شما باشند. اگر یک یا دو استخوان کوچک کارپال در مچ دست به آرتروز مبتلا شده باشند، ممکن است شما تحت عمل‌های جراحی قرار گیرید که بر درمان این استخوان‌ها متمرکز است. اگر آرتروز شما پیشرفته باشد و بیشتر قسمت‌های مچ دست را در برگرفته باشد، پزشک ممکن است فیوژن مچ دست یا استفاده از مفصل مصنوعی مچ دست را به شما توصیه کند.

 بررسی پزشک


بررسی پزشک

ممکن است از شما خواسته شود که از مچ دست خود به وسیله اشعه ایکس عکس‌برداری کنید. معمولاً عکس‌برداری به وسیله اشعه ایکس بهترین روش برای بررسی اتفاقات رخ داده برای استخوان‌ها است. اشعه ایکس به پزشک در ارزیابی آسیب‌دیدگی و بررسی چگونگی تغییرات تدریجی کمک می‌کند. اشعه ایکس همچنین به پزشک در تخمین میزان از دست رفتن غضروف‌های مفصلی نیز کمک می‌کند. پزشک ممکن است در صورت وجود هر گونه ابهام در مورد علت ابتلا به آرتروز، انجام آزمایش‌های خون را نیز به شما توصیه کند. در آزمایش‌های خون برخی بیماری‌های سیستماتیک مانند روماتیسم مفصلی مشخص می‌شوند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


اصلاح-و-درمان-قوس-و-گودی-کمر-از-کودکی-و-با-حرکات-اصلاحی-ورزش-یوگا-1.jpg

تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0

علل زیادی برای درد پایین کمر وجود دارد که عمدتاً به خاطر دلایل عضلانی یا ساختاری است. احتمالاً، شما یکی از 80٪ بزرگسالانی هستید که در برخی موارد در طول عمر خود کمر درد را تجربه می‌کنند. ستون فقرات انسان یک انحنا S شکل طبیعی دارد که توسط عضلات، تاندون‌ها و رباط‌هایی که به مهره‌های ستون فقرات متصل می‌شوند، حفظ می‌گردد. لوردوز (قوس کمر) یک نوع انحنا است که به انحنای رو به داخل در ناحیه گردن و پایین کمر اشاره دارد. این انحناها ‌می‌توانند به علت وضعیت نامناسب بدن و یا سایر مشکلات زمینه ای، برجسته یا صاف شوند که باعث ایجاد فشار روی ستون فقرات و درد مزمن شود.‌ هایپرلوردوز کمری «قوس زیاد پایین کمر» ‌می‌تواند منجر به درد متوسط یا شدید پایین کمر، سیاتیک و افزایش خطر آسیب به ستون فقرات شود.

قوس کمری معمولی با یک زاویه لومبوساکرال متوسط 39 تا 53 درجه مشخص ‌می‌شود. نتایج بستگی به نحوه اندازه گیری زاویه لومبوساکرال دارد. هنگام استفاده از رادیوگرافی برای اندازه گیری زاویه لومبوساکرال، زاویه کوچکتر از زمانی خواهد بود که از یک خط کش انعطاف پذیر استفاده می‌کنید. باید توجه داشته باشیم که تفاوت‌های زیادی در زاویه لومبوساکرال در بیماران وجود دارد. با این حال، زمانی که انحنا ستون فقرات کمری بسیار برجسته است، ما در مورد‌هایپرلوردوز یا قوس کمر صحبت می‌کنیم. در مورد‌هایپرلوردوز زاویه لومبوساکرال افزایش می‌یابد و شاخص کمری (طناب لوردوز کمری) نیز افزایش می‌یابد. علاوه بر استخوان‌ها، رباط‌ها، ماهیچه‌ها و مهره‌های دیسکی نیز نقش کلیدی در تشکیل قوس کمر دارند. بدون عملکرد عضلانی، عملکرد کمربندی لگن پایداری کافی ندارد. ثبات مرکزی ستون مهره توسط عضلات خاص مانند مالتیفیدوس، عضلات شکمی متقاطع و عضلات داخلی بالا تنه پشتیبانی ‌می‌شود.

جهت کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت ما مراجعه کنید و جهت مراجعه حضوری و دریافت خدمات فیزیوتراپی در منزل با ما در ارتباط باشید.

http://yadman-rehab.com/

تماس با مدیریت: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

ویزیت در منزل: ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

تلگرام: ۰۹۱۰۰۲۰۹۰۳۰

علت گودی کمر چیست؟



علت گودی کمر چیست؟

قوس زیاد کمر ‌می‌تواند در اثر عوامل مختلفی ایجاد شود. این علل شامل چاقی، اختلالات عضلانی، التهاب دیسک‌های بین مهره ای (دیسیتیس)، پوکی استخوان، بلند کردن اجسام سنگین بدون آموزش مناسب، آسیب به کمر و اسپوندیلولیستیس لغزش رو به جلوی مهره است. در برخی موارد، قوس زیاد کمر مفید است. به عنوان مثال، زنان باردار گاهی اوقات به عنوان یک سازگاری فیزیولوژیکی با تغییرات آناتومی که در دوران بارداری رخ ‌می‌دهد، تا حدی دچار قوس کمر می‌شوند. گودی کمر ‌می‌تواند یک پاسخ انطباقی باشد زیرا مرکز گرانش زن با رشد جنین تغییر ‌می‌کند، و همچنین پاسخ جبران کننده ای به وظیفه عضلات اطراف بخش مهره کمری آن ‌می‌باشد. پس از زایمان، این قوس برجسته با فعالیت‌های اصلاح وضعیت و تقویت عضلات، به حالت عادی باز می‌گردد. عوامل متعددی بر قوس کمر تاثیر می‌گذارد. برخی مطالعات نشان می‌دهند که دامنه گودی کمر تحت تاثیر سن، جنس، حرکت مرکز ثقل مانند حاملگی و چاقی قرار دارد. علل احتمالی گودی کمر عبارتند از:

  • ناهنجاری‌های مادرزادی ستون فقرات
  • چرخش قدامی لگن
  • عضلات کمر کوتاه
  • ران و همسترینگ بیش از حد ضعیف به علت عدم تعادل عضلانی (سندرم تقسیم پایین): عضلات وضعیتی در پاسخ به فشار کوتاه می‌شوند و به نوبه خود آنتاگونیست‌های خود را مهار می‌کنند

علائم گودی کمر


علائم گودی کمر

قوس بیش از حد کمر منجر به ظاهر فرورفته ستون فقرات مانند تصویر بالا ‌می‌شود. بعضی از انواع گودی کمر در ستون فقرات در گردن و ناحیه پایین کمر طبیعی است. زمانی این انحنا بیش از حد ‌می‌شود که مشکلاتی ایجاد ‌می‌کند.

علائم عبارتند از

  • باسن برجسته
  • معمولا بدون درد

فرآیندهای تشخیصی


فرآیندهای تشخیصی

روش‌های مختلفی در تشخیص گودی کمر وجود دارد که در زیر به آن‌ها اشاره می‌کنیم:

تصویر برداری پزشکی

رادیوگرافی‌ها ‌می‌توانند برای اندازه گیری زاویه کمری استفاده شوند. آن‌ها استاندارد طلایی برای ارزیابی انحنای ستون فقرات هستند، اما تابش‌های یونیزه استفاده معمول از آن‌ها را محدود ‌می‌کند. انواع مختلفی از تصاویر پزشکی وجود دارد که هر کدام ‌می‌توانند برای تشخیص موارد مختلف استفاده شوند. به عنوان مثال: اشعه ایکس برای اندازه گیری انحنای کمری، اسکن ام آر آی برای بررسی ناهنجاری‌های بافت نرم، سی تی اسکن برای تجسم و بحث در مورد بین مهره‌ها.

اسکن استخوان

یک روش تصویربرداری هسته ای برای ارزیابی هر گونه تغییرات دژنراتیو و یا آرتروز در مفاصل استفاده ‌می‌شود. برای تشخیص بیماری‌ها و تومورهای استخوانی ؛ برای تعیین علت درد یا التهاب استخوان.

روش‌های درمان قوس  گودی کمر


روش‌های درمان قوس گودی کمر

برای درمان گودی کمر روش‌های مختلفی وجود دارد که در زیر به آن‌ها اشاره شده است.

دارو درمانی

اولین گزینه دارویی باید به طور منظم پاراستامول باشد. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و یا مسکن‌های ضعیف (کدئین و دی هیدروکودئین) هنگامی که پاراستامول یا NSAID‌ها در کاهش درد بی اثرند. به خطر عوارض جانبی داروهای ضدالتهابی به ویژه در افراد سالمند و دیگر افراد در معرض خطر افزایش عوارض جانبی توجه کنید.

استفاده از  کمربندهای طبی

استفاده از کمربندهای طبی

وقتی گودی کمر بیش از حد شدید است و یا رو به بدتر شدن می‌رود، پیشنهاد می‌کنیم که بیمار یک بریس ارتوپدی استفاده کند. در حالی که انواع مختلفی از بریس‌ها وجود دارد که ممکن است برای درمان گودی کمر استفاده شوند. اکثر آن‌ها از پلاستیک سفت و سخت ساخته شده اند. بریس اسپاینکور، که در واقع اصلا یک بریس نیست، بلکه یک سیستم برای توانبخشی دینامیکی با استفاده از نوارهای الاستیکی است. چندین سال است که در حال حاضر خود را به عنوان یک جایگزین برتر برای درمان مشکلات مختلف وضعیتی ثابت کرده است.

فیزیوتراپی

اولا باید مطمئن باشید که هیچ نشانه ای برای عمل جراحی وجود ندارد. شروع فیزیوتراپی همره با دارو، مفید است. فیزیوتراپی باید در راستای بهبود ADL بیمار و کاهش کمر درد باشد. همانطور که قبلا بحث شد، عوامل موثر در LBP ‌می‌تواند بسیار متنوع باشد و البته مهم است که عوامل موثر را بدانیم و آن‌ها را درمان کنیم. مهم است که اهداف درمانی را که برای بیمار واقع بینانه است، تعیین نماییم.

درمان دستی

دستورالعمل‌های متعددی درمانی دستی، از جمله دستکاری ستون فقرات و متحرک سازی را نیز توصیه می‌کنند. این درمان به دفعات طول مدت حداکثر نه جلسه در طول دوازده هفته انجام ‌می‌شود.

ورزش درمانی

به نظر می‌رسد ورزش درمانی، از جمله تمرین‌های تحت نظارت، در کاهش درد و بهبود عملکرد در بزرگسالان مبتلا به درد پایین کمر مزمن، به ویژه در مراکز پزشکی، کمی موثر است. بیماران دارای درد پایین کمر حاد که علاوه بر مداوای پزشکی، ورزش درمانی نیز داشتند، در طی مدت طولانی، عود بیماری کمتری تجربه کردند. کاهش نیروهای گسترشی روی ستون فقرات کمری باید هدف تمرین باشد. این امر ‌می‌تواند منجر به کاهش قوس کمر شود. تمرینات باید به صورت منظم انجام شود تا حداکثر اثر را به دست آورید. برخی از ورزش‌های مناسب جهت رفع و کاهش گودی کمر به شرح زیر ‌‌می‌باشد:

چرخش لگن

به پشت دراز بکشید و زانو‌های خود را خم کنید، پاها صاف روی زمین باشد. کمی از کمر خود را روی زمین قرار دهید، بدون این که با پاها فشار وارد کنید. 5 تا 10 ثانیه نگه دارید.

چسباندن یک پا به قفسه سینه

به پشت دراز بکشید و زانو‌های خود را خم کنید، پاها صاف روی زمین باشد. به آرامی زانوی راست خود را به سمت شانه خود بکشید و 5 تا 10 ثانیه نگه دارید. زانو را پایین بیاورید و با زانوی دیگر تکرار کنید

چسباندن دو زانو به قفسه سینه

همانند تمرین قبلی شروع کنید. پس از کشیدن زانوی راست به قفسه سینه، زانوی چپ را به سمت سینه بکشید و هر دو زانو را 5 تا 10 ثانیه نگه دارید. پاها را یکی یکی به آرامی پایین بیاورید.

دراز نشست جزیی

چرخش لگن (تمرین 1) را انجام دهید و در حالی که این موقعیت را نگه داشته اید، به آرامی سر و شانه‌هایتان را خم کنید. کمی نگه دارید. به آرامی به موقعیت شروع بازگردید.

کشش همسترینگ

در حالت نشسته و دراز کردن پاها شروع کنید و انگشتان پا را به سمت سقف و زانوها را به طور کامل صاف قرار دهید. بالا تنه را به آرامی روی پاها پایین بیاورید، زانوهای خود را صاف نگه دارید، دست‌ها را روی پاها بکشید و چشم‌ها به سمت جلو باشد.

کشش انحنای لگن

یک پا را در مقابل پای دیگر قرار دهید، زانوی چپ (جلویی) خم و زانوی راست (عقبی) صاف باشد. از بالا تنه به جلو خم شوید تا زانوی چپ با درز زیر بغل (ناحیه زیر بغل) تماس پیدا کند. با قرار دادن پای راست در جلو و پای چپ در عقب تکرار کنید.

اسکات

هر دو پا را به طور موازی قرار دهید، و به عرض شانه از هم جدا کنید. سعی کنید بالا تنه را تا حد امکان به صورت عمود بر کف زمین نگه دارید، چشم‌ها متمرکز به جلو، و پاها صاف بر روی زمین باشد، فرد به آرامی بدن خود را با خم کردن زانوها پایین می‌آورد.

تاثیر شگفت انگیز ورزش یوگا بر گودی کمر

یوگا ‌می‌تواند برای بازگرداندن سلامت ستون فقرات یا حداقل برای مقابله با برخی از اثرات منفی ناشی از این شرایط بسیار مفید باشد. با این حال، در حالی که بسیاری از حرکات ‌می‌توانند سودمند باشند، برخی از ان‌ها ‌می‌توانند درد را بدتر کنند. بنابراین اگر شما از یک مشکل جدی ستون فقرات رنج می‌برید، بهتر است که با ارتوپد خود در مورد انجام یوگا مشورت کنید. اگر این مشکل شما باشد، باید بر روی حرکت‌هایی از قبیل کبرا تمرکز کنید، که به صورت دراز کش روی صورت و انحنا دادن بدن به سمت بالا انجام ‌می‌شود، مانند این که از کمر به عقب هل می‌دهید. حرکت ملخ نیز مفید است: روی صورت دراز بکشید، بینی و جناغ سینه خود را چند سانتیمتری از کف زمین بالا بیاورید، در حالی که دست‌های خود را به سمت پاهای بالا آمده کشیده اید. باز کننده‌های شانه به بلندتر کردن ماهیچه‌های صدری که ‌می‌توانند ستون قفسه سینه را به جلو هل دهند، کمک می‌کنند. شما ‌می‌توانید یک پوزیشن خمیده اصلاح شده را با ایستادن در چار چوب و حفاظ کردن دست‌ها در هر دو طرف و آویزان کردن بدن رو به جلو انجام دهید. همچنین ‌می‌توانید کشش را با آویزان شدن رو به جلو از بالای درگاه نیز اصلاح کنید.

جراحی

وقتی قوس کمر شدید باشد، ، درمان محافظه کارانه به تنهایی ناکام باشد و اگر علائم درگیری نورولوژیکی وجود داشته باشد، مداخله جراحی ‌می‌تواند در نظر گرفته شود. نشانه‌های درگیر شدن عصب از دست دادن درک حسی از لمس، از دست رفتن رفلکس و از دست دادن عملکرد فیبر عضلانی است. اصلاح جراحی ‌می‌تواند به صورت قدامی و خلفی انجام شود.

آیا ارتباطی بین درد پایین کمر و گودی کمر وجود دارد؟


آیا ارتباطی بین درد پایین کمر و گودی کمر وجود دارد

افزایش زاویه گودی کمر نسبتا فشار کشش یا فشار در جهت قدامی را افزایش ‌می‌دهد و مرکز ثقل را به جلو حرکت ‌می‌دهد. به اعتقاد برخی افراد، این افزایش زاویه و فشار به وضعیت نامناسب و کمر درد مربوط ‌می‌باشد. از دیدگاه بیومکانیک، قوس کمری برجسته با افزایش شیوع درد پایین کمر همراه است. با این حال، مطالعات متعدد نشان داده اند که درد پایین کمر به طور مستقیم به قوس زیاد کمر مربوط نخواهد بود. عوامل متعددی وجود دارد که باعث افزایش میزان گودی کمر ‌می‌شود. این عوامل علمی مانند ضعف بالا تنه، عضلات کوتاه کمر، ران و همسترینگ ضعیف ، … به نوبه خود ‌می‌توانند درد پایین کمر را ایجاد کنند. این عوامل علمی در زیر تحت عنوان “درد پایین کمر مرتبط با قو کمر” شرح داده شده است. اما لازم به ذکر است که قوس زیاد کمر تنها عامل ایجاد کننده درد پایین کمر نیست. به همین دلیل منطقی نیست که نتیجه گیری کنیم که ارتباطی بین LBP و اندازه قوس کمر وجود دارد. از طرف دیگر احتمال دارد که ضعف عضلات بالا تنه بر شکل گودی کمر تاثیر بگذارد و ممکن است باعث  LBPشود.

پیشگیری



پیشگیری

تعیین مقادیر طبیعی قوس کمر در کودکان برای تشخیص زودهنگام و درمان اختلالات موضعی ضروری است. قویترین عامل خطر برای درد پایین کمر در آینده، درد پایین کمر قبلی است. بنابراین به نظر نمی‌رسد مداخله اولیه یک هدف واقعی باشد. عوامل قوی و قابل تغییر بسیاری وجود دارد که ممکن است برای اولین بار باعث درد پایین کمر شوند. تنها ورزش به نظر می‌رسد که موثر باشد. هنگامی که ورزش را با آموزش ترکیب می‌کنید، به نظر می‌رسد اثر مثبتی داشته باشد. مداخلات دیگر، از جمله آموزش به تنهایی، کمربندها و کفی کفش، به نظر نمی‌رسد که از LBP جلوگیری کنند.

مراقبت از تولد تا دوران نوجوانی

  • نوزادان، کودکان و نوجوانان همچنان در حال رشد هستند. هنگامی که قوس کمر فرزندتان را بررسی ، درمان آن‌ها را طراحی و مراقبت‌هایی را برای آن‌ها فراهم می‌کنیم، به دقت چگونگی اثر رشد بر انحنا ستون فقرات کودک شما در طول زمان و چگونگی تاثیر انحنا ستون فقرات بر رشد و سلامت سایر قسمت‌ها را بررسی می‌کنیم.
  • متخصصان ما در درمان جوانترین بیماران تا بزرگسالان جوان مهارت دارند.
  • ما بزرگترین گروه متخصصان رادیولوژیست اطفال در شمال غرب را داریم. اگر کودک شما نیاز به تصویربرداری داشته باشد که از تابش استفاده ‌‌می‌کند، ما از کمترین مقدار ممکن (PDF) برای تولید بهترین تصویر استفاده می‌کنیم.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”



ازگود

بیماری ازگود اشلاتر یا اسگود اشلاتربا علامت اختصاری OSD نوعی اختلال و ناهنجاری است که موجب التهاب دردناک در محل اتصال تاندون پاتلار در زیر کشکک زانو به استخوان درشت نی(تیبیا) می‌شود. ازگود اشلاتر بیماری است که در کودکان در حال رشد رخ داده و بیشتر در پسران نوجوان که در فعالیت‌های ورزشی نظیر دو و پرش مشارکت می‌کنند مشاهده می‌شود. از آن‌جایی که بیشتر دخترها نیز در چنین ورزش‌هایی حضور دارند امکان ابتلای آن‌ها به چنین ناهنجاری و مراجعه به پزشک زیاد است. سن رایج ابتلا به بیماری اسگوداشلاتر 10 تا 15 سالگی است.

نوجوانان ورزشکار درمعرض ابتلا به بیماری ازگود اشلاتر هستند . فشار بیش از حد ناشی از حرکات ورزشی بر روی تاندون پاتلار(عضله چهار سر زانو) باعث افزایش استخوان‌سازی و بوجود آمدن برآمدگی در  زانو می‌شود. از جمله علائم عارضه ازگود درد، تور، برآمدگی، حساسیت به لمس در ناحیه برجستگی، افزایش درد در هنگام چهار زانو از جمله علائم بیماری OSD هستند. پس از معالجه بیمار توسط متخصصان بسته به شدت درد و عارضه راهکارهای درمانی مختلفی تجویز می شوند. اگر درد با اقدامات اولیه نظیر کمپرس یخ، استراحت، و مسکن ها بهبود نیافت، حرکات فیزیوتراپی در جلسات متعدد توصیه می‌شوند. عمل جراحی در اکثر موارد ضرورتی ندارد و بیماری با استفاده از اقدامات غیر جراحی قابل کنترل است. متخصصین ما در کلینک یادمان آماده ارائه هرگونه خدمات مناسب به منظور کاهش درد ناشی از این عارضه می باشند.

جهت ارتباط با ما با آدرس و شماره تلفن های زیر در ارتباط باشید :

آدرس: دسترسی یک : شهرک غرب- بلوار پاک نژاد – بالاتر از دادمان – مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب – بلوار فرحزادی – بالاتر از دادمان – کوچه ناخدا محتاج – پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۰۲۱-۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

ساعات کاری:  همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

علل بیماری


ازگود

 

پزشکان به این نتیجه رسیدند که ازگود اشلاتر یک بیماری مرتبط با رشد است که بیشتر در پسران ورزشکار و جوان مشاهده می‌شود. بیماری اسگود اشلاتر بیشتر در زمان جهش رشد رخ می‌دهد. این عارضه ناشی از آسیبی است که به دلیل استفاده بیش از حد از زانوها اتفاق می‌افتد. فشارهای ناشی از ورزش و استفاده مکرر از زانوها موجب التهاب (درد و تورم) در محل اتصال تاندون‌های کشکک زانو (موسوم به پاتلا) به استخوان درشت نی(تیبیا) می‌شود. از آن‌جایی که این ناحیه از پا تحت فشار زیاد است معمولا منتهی به تورم و شکستگی کوچک در استخوان درشت نی می‌شود. درد ناشی از این ناهجاری اغلب با دویدن، پریدن، انجام ورزش‌هایی نظیر بسکتبال، والیبال، فوتبال، اسکیت نمایشی و ژیمناستیک تشدید می یابد. در برخی افراد، هر دو زانو دچار آسیب می‌شوند. بیماری ازگود اشلاتر در بین پسران، به ویژه آن دسته که در ورزش‌هایی نظیر پریدن و دویدن که مستلزم خم کردن زانوها است حضور دارند بیشتر از دختران مشاهده می‌شود. اما لازم به ذکر است که ازگود اشلاتر به دختران نیز آسیب می‌رساند.

علائم و نشانه‌های ازگوداشلاتر


ازگود

علائم بیماری OSD شامل:

  •       درد، تورم و حساسیت به لمس در زیر زانوها
  •       تشدید درد در حین انجام فعالیت‌هایی نظیر دویدن و پریدن
  •    لنگان لنگان راه رفتن بعد از فعالیت فیزیکی. این علائم معمولا با استراحت برطرف شده و فرد احساس بهتری پیدا می‌کند.

بیماری ازگوداشلاتر در افراد متفاوت می‌تواند علائم متفاوتی داشته باشد و درکل علائم ناشی از آن به شدت عارضه بستگی دارد. برخی افراد ممکن است درحین انجام ورزش درد خفیفی را در زانوی خود احساس کنند و  برخی دیگر ممکن از درد مداوم زانو که موجب اختلال در ورزش و فعالیت می‌شود شکایت کنند.

تشخیص بیماری ازگوداشلاتر


پزشک زانوی بیمار را با دقت معاینه کرده و سپس سوالات مختلف در خصوص درد و علائم بیماری، مشکلات سلامتی که بیمار در گذشته شده، سلامت خانواده، هر نوع دارویی که بیمار مصرف می‌کند، آلرژی و موارد دیگر را طرح خواهد کرد که به این مرحله تهیه سوابق پزشکی گفته می‌شود. گاهی تشخیص از طریق  برخی علائم به راحتی امکان‌پذیر است. برخی اوقات، التهاب تاندون موجب می‌شود  قسمت کوچکی از محل رشد پیوند تیبیا از استخوان تیبیا جدا شود. برای تشخیص بیماری ازگوداشلاتر معمولا نیازی به اشعه ایکس نیست. در صورت عدم تشخیص ممکن است به رادیولوژی نیاز باشد.

درمان بیماری ازگوداشلاتر


بیشتر افراد مبتلا به این ناهنجاری می‌توانند به فعالیت‌های ورزشی خود ادامه دهند. پزشک درصورت تشدید درد ممکن است یک دوره استراحت کوتاه و انجام کمتر فعالیت‌هایی از قبیل دویدن و پریدن را بیمار توصیه نماید. شاید این موضوع برای افراد فعال ناخوشایند و سخت باشد اما حقیقت این است که زانو بدون استراحت بهبود نخواهد یافت. پزشک جهت کنترل این بیماری ممکن است انواع مختلف درمان را توصیه نماید.

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی

درمان‌های خانگی اساسی برای درمان بیماری ازگوداشلاتر عبارتند از: استراحت، استفاده از کیسه آب سرد و یخ، فشرده سازی و بلندکردن ناحیه ملتهب است. انجام حرکات کششی روزانه ازجمله حرکات کششی عضلات چهارسر ران و همسترینگ بسیار مفید هستند.

داروها

داروها

هنگامی که زانو درد می‌کند مصرف داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نظیر ایبوپروفن، پاراستامول و ناپروکسن می‌توانند موجب تسکین درد و التهاب شوند. اگر بیمار به پزشک  مراجعه نماید، می‌تواند طبق توصیه و تجویز پزشک داروهایی را که برای بیماری مناسب هستند مصرف نماید.

زانوبند

زانوبند

یک بریس با اعمال فشار روی تاندون‌های پاتلار به رفع تنش کمک شایانی خواهد کرد. باندهای زانو از رایج‌ترین زانوبندهای مخصوص بیماری ازگوداشلاترهستند. استفاده از زانوبند همراه با انجام حرکات ورزشی تقویتی و سرمادرمانی بهترین درمان ازگوداشتلار هستند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی

در بسیاری موارد با درمان‌های مناسب در فیزیوتراپی می‌توان ناهنجاری ازگوداشلاتر را درمان نمود. مطالعات حاکی از آن است که فیزیوتراپی تاثیر چشمگیری در درمان بیماری ازگوداشلاتر و کاهش درد ناشی از آن دارد. پزشکان با روش‌های مختلف به بیمار کمک می‌کنند تا بتواند چنین عارضه‌ای را درمان نماید. روش‌های متعدد نظیر ضربه زدن به زانوها، اولتراسوند، تحریک الکتریکی و ورزش می‌توانند در کنترل التهاب و درد مفید هستند.

اولتراسوند

اولتراسوند

 اولتراسوند تراپی روشی است که توسط برخی از پزشکان، متخصصین درمان دستی و متخصصین فیزیوتراپی جهت کاهش التهاب و تحریک بهبود در بسیاری از بیماری‌ها ازجمله ازگوداشلاتر انجام می‌شوند. همانطور که از نامش پیداست در این روش درمانی، امواج صوتی فرکانس بالا از طریق کریستال‌ها انتشار یافته (بیمار قادر به شنیدن نیست) و سلول‌ها و بافت‌های نرم بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. با وجود این‌که برخی مواقع تنها یک جلسه درمان اولتراسوند برای رفع کامل درد و التهاب کفایت می‌کند اما بیشتر مواقع جهت کسب نتایج بهتر به 3 تا  5 جلسه درمان نیاز است. اوتراسوند بدون درد است و معمولا 10 تا 20 دقیقه به طول می‌انجامد.

تحریک الکتریکی

تحریک الکتریکی

تحریک الکتریکی نوعی روش درمانی است که به‌منظور درمان اسپاسم عضله و تسکین درد انجام می‌شود. تحریک الکتریکی در پیشگیری از آتروفی (تحلیل بافت)، تقویت بیمارانی که دچار آسیب شدند و همچنین فعال نگهداشتن عضلات موثر است. در این روش، پزشک الکترودها را روی پوست بیمار قرار داده تا عضلات مورد هدف منقبض شوند. با تحریک الکتریکی، بیمار می‌تواند حالت ارتجاعی و قدرت عضلاتی را که به دلیل عدم استفاده ممکن است تحلیل بروند، حفظ کند. تحریک الکتریکی با تقلید از روش طبیعی که در طی آن بدن عضلات را بکار می‌برد انجام می‌شود. الکترودهای متصل به پوست، با انتقال ایمپالس‌ها موجب انقباض عضلات می‌شوند. تحریک الکتریکی در افزایش دامنه حرکات و بهبود گردش خون بدن مفید است. این روش برای درمان بیماری‌هایی از قبیل کمردرد، اسکولیوز و سیاتیک بکار می‌رود. در بیماری ازگوداشلاتر، تحریک الکتریکی می‌تواند به کاهش درد و سفت شدن زانو کمک کند.

نوارهای چسبنده

 نوارهای چسبنده

استفاده از نوارهای چسبنده زانو در برخی موارد در درمان بیماری ازگوداشلاتر مفید است. چسب را باید در حالی‌که زانوی بیمار خم است روی بخشی از استخوان که نسبت به لمس حساس بوده و متوره شده چسباند (برآمدگی کوچک استخوان تیبیا). این روش موجب می‌شود هنگامی که مفصل صاف است فشار کمتری به زانو وارد شده و تا حدودی مقداری از درد و فشار کاهش یابد.

ورزش‌های تقویتی مخصوص بیماری ازگوداشلاتر

فیزیوتراپیست‌ها برای تمام عضلات پاها، ورزش‌های مخصوص انعطاف‌پذیری، تقویتی و حس عمقی (دریافت تحریک از داخل بدن)  را به بیمار ارائه می‌دهند. بسیاری از اوقات، عضلات همسترینگ و چهارسرران منقبض شده، یک ورزشکار را درمعرض خطر آسیب‌های مختلف قرار می‌دهد. به‌همین دلیل حفظ و ایجاد انعطاف‌پذیری در تمامی عضلات بدن از اهمیت فراوانی برخوردار است. پزشکان برای ایجاد اطمینان در تعادل عضلات زانوها، ران‌ها، مچ‌پاها و هسته بدن یک ورزشکار، به تقویت عضلات پایین پاها و همچنین هسته بدن می‌پردازند. حرکات مخصوص تعادل به یک ورزشکار می‌آموزد چگونه تعادل بدن را حفظ کرده و از تمامی عضلات خود به صورت گروهی استفاده نماید.

بلندکردن پای صاف به جلو

بلندکردن پای صاف به جلو

  • به پشت دراز بکشید، پای سالم را خم کرده و کف پا را روی زمین قرار دهید. پای آسیب دیده را کاملا صاف دراز کنید. مطمئن باشید که پایین کمر شما انحنای طبیعی دارد. می‌توانید دست خود را بین کف زمین و گودی کمر قرار دهید. کف دست باید رو به زمین و کمر روی پشت دست قرار بگیرد.
  • با فشار دادن پشت زانو به سمت زمین، عضلات ران پای آسیب دیده را منقبض کنید. پا را همچنان صاف نگهدارید.
  • عضلات ران را منقبض و پا را در حالت کشیده حفظ کنید. سپس به آرامی پا را بلند کنید تا جایی‌که پاشنه پا تقریبا 30 سانتی‌متر 120 اینچ از کف زمین فاصله داشته باشد.
  • 6 ثانیه خود را در این حالت حفظ و سپس خیلی آهسته پا را پایین بیاورید. بین تکرار حرکات 10 ثانیه استراحت کنید.
  • این نرمش را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

 قوس کوتاه در عضلات چهارسر ران

قوس کوتاه در عضلات چهارسر ران

  • به پشت دراز بکشید، با قرار دادن یک فوم غلتان یا یک حوله بزرگ تا شده در زیر زانوها کمی زانوها را خم کنید. پاشنه پاها را روی زمین بگذارید.
  • قسمت پایین پای آسیب دیده را بلند کنید تا جایی‌که پا کاملا در حالت مستقیم و صاف باشد. پشت زانو باید روی فوم یا حوله قرار بگیرد.
  • پا را حدودا 6 ثانیه در حالت کشیده و بالا نگهدارید. سپس خیلی آرام زانو را خم و پاشنه پا را روی کف زمین قرار دهید.
  • بین هر یک از تکرارها 10 ثانیه استراحت کنید.
  • 8 تا 12 بار این نرمش را انجام دهید.

اسکات کوتاه با پاها و زانوهای چرخیده به بیرون

 

اسکات کوتاه با پاها و زانوهای چرخیده به بیرون

  • بایستید، پاها را به اندازه عرض شانه‌ها باز کرده و به اندازه 45 درجه به سمت طرفین متمایل شوید.
  • کمر را کاملا صاف و عضلات باسن را منقبض کنید.
  • خیلی آرام زانوها را خم کرده و تقریبا بدن را به سمت زمین پایین بیاورید. زانوها نباید جلوتر از نوک انگشتان باشد. پاشنه پاها را روی زمین نگهدارید.
  • این حرکت را 8 تا 12 بار تکرار کنید.

استپ آپ

استپ آپ

 

  • یک استپ تک پله‌ای را روی زمین قرار دهید. اگر استپ ندارید می‌توانید از یک کتاب قطور مانند دفترچه تلفن، فرهنگ لغت نامه یا دائره المعارف استفاده کنید. اگر برای ایستادن روی پاهای خود تعادل ندارید بهتر است با نگهداشتن صندلی، کانتر یا کمک گرفتن از دیوار حرکت ورزشی را انجام دهید.
  • در حالی‌که کمر کاملا صاف است با پای آسیب دیده روی استپ بروید. هنگام بالارفتن از استپ، سعی کنید به پشت پای خود فشار وارد نکنید. برای بالارفتن از استپ فقط از پای آسیب دیده استفاده کنید سپس پای دیگر را روی استپ قرار دهید. هنگام بالارفتن از استپ سعی کنید زانو در حالت کاملا صاف و در یک خط مستقیم با انگشت میانی پا باشد.
  • به موقعیت اول بازگشته و هر دو پاها را روی استپ یا کتاب قرار دهید.
  • 8 تا 12 بار این حرکت را تکرار کنید.

پایین آمدن از استپ 

پایین آمدن از استپ

  • روی یک استپ تک پله‌ای بایستید. اگر استپ ندارید می‌توانید از یک کتاب قطور مانند دفترچه تلفن، فرهنگ لغت نامه یا دائره المعارف استفاده کنید. اگر برای ایستادن روی پاهای خود تعادل ندارید بهتر است با نگهداشتن صندلی، کانتر یا کمک گرفتن از دیوار حرکت ورزشی را انجام دهید.
  • با پای سالم به آرامی از روی استپ پایین آمده و پاشنه پا را روی زمین بگذارید. هنگام پایین آمدن از استپ سعی کنید زانوی آسیب دیده در حالت کاملا صاف و با انگشت میانی پا در یک خط مستقیم باشد.
  • به حالت اول برگشته و هر دو پاها را روی استپ یا کتاب قرار دهید.
  • 8 تا 12 بار تکرار کنید.

اکستنشن زانوی آسیب دیده

پایین آمدن از استپ

 

 

  • انتهای یک کش ورزشی را به هم گره زده و یک حلقه درست کنید. یکی از انتهای کش را به یک شی محکم بسته و یا بین درب قرار داده ودرب را ببندید. (البته برای ایجاد مقاومت می‌توانید از یک نفر کمک گرفته و از او بخواهید انتهای طناب را محکم بگیرد.)
  • انتهای دیگر کش ورزشی را دور زانوی آسیب دیده قرار دهید. پا را تا حدودی از ناحیه زانو خم کنید.
  • به اندازه یک قدم پای سالم را پشت پای آسیب دیده قرار دهید. با انقباض عضلات ران پای آسیب دیده، به آرامی پا را صاف کنید.
  • 6 ثانیه در این حالت خود را حفظ کرده و سپس با خم کردن زانو به حالت اول برگردید.
  • 10 ثانیه استراحت کنید.
  • 8 تا 12 بار تکرار کنید.

جراحی

در موارد بسیار نادر، اگر خرده‌های استخوان این ناحیه از پا در بزرگسالی موجب درد شود و یا اگر درد تشدید یافته و موجب ناتوانی فرد شده و بعد از جهش رشد برطرف نشود در چنین شرایطی برای رهایی از بیماری ازگوداشلاتر و برداشتن رشد بیش از حد استخوان جراحی توصیه می‌شود. هدف اولیه جراحی ازگوداشلاتر، برداشتن خرده‌های استخوانی است که موجب تحریک تاندون زانو می‌شوند. با خارج کردن خرده‌های استخوان بیمار می‌تواند بدون درد ناشی از بیماری ازگوداشلاتر به فعالیت‌های خود ادامه دهد. جراحی شامل خارج کردن پوسته استخوانی درمان نشده یا تثبیت آن‌ها در قسمت فوقانی استخوان ساق پا (تیبیا) است.



تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0


گفتار درمانی تلفظ صداهای (س) و (ز) در کودکان و بزرگسالان نوک زبانی

متخصص گفتار درمانی بر اساس مشکل تکلم بیمار یک برنامه درمانی شخصی را متناسب با نیاز او طراحی می‌‌کند. او با استفاده از وسایل رسمی و غیر رسمی ‌ارزیابی دقیقی را از نحوه حرف زدن کودک شما انجام می‌دهد. این امر شامل آموزش دادن نحوه تلفظ حرف س به کمک متمرکز کردن جریان هوا و اصلاح محل قرار دادن زبان است. پزشک به شما و فرزندتان تمرینات مخصوصی را برای صحبت کردن یاد می‌دهد که باید به انجام آنها بپردازید و از روش جدید استفاده نمایید. پزشک در طول مسیر درمان به شما کمک می‌کند تا بتوانید هر آنچه که در کلینیک یاد گرفته‌اید را در منزل یا سایر محیط‌های مورد نظر پیاده کنید. معمولاً برای تولید صدای س و ز جریان هوا از طریق نوک زبان متمرکز خواهد شد و زبان پشت قسمت فوقانی یا تحتانی دندان‌ها قرار خواهد گرفت. هنگامی‌که یک فرد به صورت نوک زبانی صحبت می‌کند زبان و پشت دندان‌هایش قرار نمی‌گیرد بلکه بین آنها قرار خواهد گرفت. این امر باعث ایجاد مشکل هنگام حرف زدن می‌شود. متخصصین گفتار درمانی از این حالت تحت عنوان س بین دندانی یاد می‌کنند. در صورتی که جریان هوا به جای آنکه از قسمت مرکز خارج شود از طرفین هدایت گردد به این حالت س دوطرفه گفته می‌شود. متخصص گفتار درمانی می‌تواند پس از معاینه نوع مشکل گفتاری کودک شما را مشخص کند.

تلفظ نوک زبانی به عنوان یک مشکل گفتاری در نظر گرفته می‌شود و این امر به این معنا است که مشکل حرف زدن کودک و تولید صداهای خاص هیچ گونه دلیل مشخصی ندارد. در بخش زیر به برخی از دلایلی که ممکن است در نوک زبانی صحبت کردن افراد نقش داشته باشد اشاره می‌کنیم:

  • فرد در دوران کودکی این صداها را به صورت نادرست یاد گرفته است و باید مجدداً نحوه تلفظ صحیح آنها را یاد بگیرد.
  • فرد مشکل انطباق فک دارد.
  • فرد با مشکل لکنت زبان یا زبان بنددار متولد شده است که در این حالت زبان به صورت نسبی به سقف دهان می‌چسبد و حرکت آن را محدود می‌‌کند.

 درصد مواردی که نه دلیلی برای آنکه کودک در هنگام صحبت کردن به لحاظ قرار دادن زبان خود در حالت مناسب به مشکل بر بخورد وجود ندارد اما جای هیچ گونه نگرانی نیست و خبر خوب این است که حتی در این موارد نیز می‌‌توان به کودک کمک کرد.

جهت ارتباط با ما با آدرس و شماره تلفن های زیر در ارتباط باشید :

آدرس: دسترسی یک : شهرک غرب- بلوار پاک نژاد – بالاتر از دادمان – مرکز پزشکی یادمان

دسترسی دو: شهرک غرب – بلوار فرحزادی – بالاتر از دادمان – کوچه ناخدا محتاج – پلاک یک

ایمیل: info@yadman-rehab.com

تلفن: ۰۲۱-۸۸۰۷۴۱۹۶ و ۰۲۱-۸۸۰۸۸۵۴۱

ساعات کاری:  همه روزه ۰۹:۰۰ – ۲۱:۰۰

 انواع نوک زبانی



انواع نوک زبانی

متخصصان مشکل نوک زبانی را به چهار گروه تقسیم می‌کنند:

  • نوک زبانی دندانی: در این حالت شما متوجه می‌شوید که فرد زبانش را به سمت جلو فشار می‌دهد و به جای گفتن کلمه زنبور، کلمه ثنبور را به کار می‌برد. این اختلال شایع‌ترین نوع از مشکل نوک زبانی است.
  • نوک زبانی دو طرفه: در این حالت جریان هوا از اطراف زبان خارج می‌شود و حروف س و ز درست تلفظ نمی‌شوند. افرادی که دچار این اختلال هستند معمولاً به نحوی به تولید این اصوات می‌پردازند که گویی مقدار بسیار زیادی بزاق در دهان آنها وجود دارد.
  • نوک زبانی کامی‌: در این حالت بیمار هنگام تلفظ حرف س و ز و گاهی اوقات ر زبان خود را به سقف دهانش می‌چسباند.
  • نوک زبانی دندانی: معمولاً این مشکل نوک زبانی با نوک زبانی دندانی اشتباه گرفته می‌شود. در نوک زبانی دندانی به جای اینکه بیمار زبانش را بین دندان‌های جلو قرار دهد آن را به دندان‌های خود فشار می‌دهد و در این حالت آنچه که به گوش شما می‌‌رسد شبیه صدایی است که در هنگام تلفظ کلمات در مشکل نوک زبانی جلوی ایجاد می‌شود اما هنگامی‌که با بیمار صحبت می‌کنید تا بتوانید محل دقیق زبان را تشخیص دهید متوجه می‌شوید چه زبان در جای اصلی خود قرار نمی‌گیرد.

 برون زبانی یا نوک زبانی؟ آیا موضوع مهمی است؟



برون زبانی یا نوک زبانی؟ آیا موضوع مهمی است؟

نوک زبانی حرف زدن یک فرد به این معنا نیست که نوک زبانی حرف زدن اولین اختلالی است که باید مورد بررسی قرار بگیرد. برون زبانی که تحت عنوان بلع معکوس نیز شناخته می‌شود به اختلال و عدم تعادل عضلات صورت و دهان و قسمتی که زبان به صورت اغراق آمیز به سمت جلو هدایت می‌‌شود و بین دندان‌ها قرار می‌گیرد گفته می‌شود. این فرآیند می‌تواند هنگام صحبت کردن یا بلعیدن مواد غذایی و یا هنگامی‌که زبان در حال استراحت است رخ دهد. این اختلال می‌تواند در آینده باعث بروز مشکلات زیادی شود بنابراین تعیین اینکه آیا بیمار دچار مشکل نوک زبانی است یا خیر اهمیت بسیار زیادی دارد. هنگامی‌که قصد داریم تفاوت بین نوک زبانی و برون زبانی را مشخص کنیم باید به چند نکته توجه کنیم:

  • پیش آمدگی زبان بین یا کنار دندان‌های بالا یا پایین هنگام تلفظ حروف س، ز، ت، د، ن، ل، ش
  • حالت زبان و دهان در حالت استراحت که بخشی از زبان کنار دندان قرار می‌گیرد.
  • زخم شدن لب، ترک خوردن آن و پوسته پوسته شدن آن به علت مکیدن مکرر
  • تنفس از طریق دهان حتی در صورت عدم وجود مواد حساسیت‌زا

 اگر متوجه شدید که بیمار شما چند مورد از اختلالات فوق را دارد باید به دنبال مشکل برون زبانی باشید. در این حالت روش‌های درمانی کمتر بر تلفظ حروف تأکید می‌کنند و معمولاً تأکید بیشتر آنها بر الگوهای زبان در حالت استراحت است. بنابراین تصور نکنید که درمان کردن مشکل نوک زبانی به معنای حل کردن همه مشکلات است. اکثر کودکانی که دچار این مشکل هستند اختلال برون زبانی آنها تا سن ۶ سالگی بدتر می‌شود اما در صورتی که بیمار شما بزرگتر از ۶ سال است باید هرچه زودتر فرایند درمان را آغاز کنید.

 چگونه می‌توان مشکل نوک زبانی را درمان کرد؟



چگونه می‌توان مشکل نوک زبانی را درمان کرد؟

هر یک از انواع مشکل نوک زبانی باید بر اساس مشکل مکان قرارگیری زبان درمان شود اما معمولا روش هایی که برای درمان این اختلال در بزرگسالان استفاده می‌شود شبیه همان روشی است که برای کودکان مورد استفاده قرار می‌گیرد. برنامه درمانی شما باید از مسیر زیر پیروی کند:

  • ارزیابی: بیمار خود را ارزیابی کنید تا متوجه شوید که آیا مشکل او در ابتدای کلمات، بخش میانی و یا انتهای آن ایجاد می‌شود. به دنبال شواهد مربوط به چهار نوع مشکل نوک زبانی و برون زبانی باشید. شما می‌توانید از بیمار بخواهید که کلمات خاصی را تلفظ کند تا وضعیت او را ارزیابی نمایید.
  • آگاهی: گاهی اوقات بیمار به خوبی از مشکل خود اطلاع ندارد بنابراین شما باید با استفاده از تکنیک‌های الگو پردازی به او کمک کنید و سعی نمایید برخی از کلمات را به صورت نوک زبانی و در حالت عادی تلفظ کنید و از او بخواهید تلفظ درست و نادرست را شناسایی کند. شما می‌توانید از حرف زدن افراد مختلف فیلم بگیرید و از او بخواهید به آنها گوش دهد و تلفظ درست و نادرست را شناسایی نماید.
  • محل قرار گیری زبان: در این مرحله به کمک کنید بتواند محل مناسب زبان خود را برای تلفظ صحیح حروف پیدا کند. در صورتی که بیمار بتواند به درستی کلماتی که در تلفظ آنها مشکل دارد را بیان کند اکنون به این کلمات بپردازید و به او کمک کنید با محل قرار گیری زبان خود آشنا شود. هنگامی‌که توانستید در این مرحله به کمک کنید اکنون نحوه تلفظ صحیح کلمات را به او یاد دهید.
  • کلمات و عبارات: پس از آشنایی با محل صحیح قرارگیری زبان و تکرار کلمات اکنون وقت آن رسیده است که به سراغ عبارات بروید و با او به تکرار عبارات خاص بپردازید.
  • مکالمه: پس از آنکه به رفع مشکل بیمار در خصوص تلفظ کلماتی که در آن مشکل دارد پرداختید اکنون باید به او کمک کنید بتواند از کلمات و صداها در مکالمه استفاده کند.

 نوک زبانی حرف زدن در تلفظ حروف س و ز چگونه درمان می‌شود؟


نوک زبانی حرف زدن در تلفظ حروف س و ز چگونه درمان می‌شود؟

 این درمان شامل مراحل مختلفی است که در بخش زیر به آنها اشاره می‌‌کنیم:

 مرحله اول: ارزیابی

 اولین کاری که باید در درمان نوک زبانی دندانی انجام دهید ارزیابی وضعیت نوک زبانی است. برای انجام این کار نیازی به آزمون استاندارد و تخصصی ندارید فقط از بیمار بخواهید چند کلمه را تلفظ کند سپس بر این اساس نوک زبانی صحبت کردن او را ارزیابی نمایید. بهتر از حروف س و ز را در همه موقعیت‌ها ارزیابی کنید این امر بدین معنا است که به بررسی این حروف در قسمت ابتدا، میانی و انتهای کلمات در مجموعه حروف صامت و در ابتدا و انتهای کلمه بپردازید. در این حالت کودک به سادگی در موقعیت‌های مختلف به تلفظ صداها می‌پردازد. اگر کودک توانایی خواندن دارد از او بخواهید که برخی از کلمات را بخواند. در صورتی که کودک هنوز به سن مدرسه نرسیده است می‌توانید چند تصویر را به او نشان دهید و از او بخواهید نام آنها را تلفظ کند. کلمات بسیار زیادی وجود دارد که در قسمت ابتدا، میانی و انتها دارای حروف س و ز هستند مانند سارا، تقسیم، درس، متوسط، فارسی، سامان، سس، ساده، زنبور، زنبیل، زبان، از، آزاد، آموزش، مرکز، پازل، زهرا، نازنین. از بیمار خود بخواهید که به تلفظ آنها بپردازد سپس کلماتی که به صورت صحیح یا نادرست تلفظ می‌کند را یادداشت نمایید.

 مرحله دوم: پیدا کردن محل قرار گیری زبان

 اکنون وقت آن رسیده است که حاصل کار خود را بررسی کنید و به این نتیجه برسید که آیا کودک توانست است حروف س و ز را به درستی و در کلمات بالا تلفظ کند یا خیر. اگر کودک توانسته است به تلفظ صحیح این حروف بپردازد به کار خود ادامه دهید و از او بخواهید که یک کلمه را تلفظ کند و به شما بگوید که برای تلفظ حروف س زبانش را در کدام قسمت از دهان قرار می‌‌دهد. با او در خصوص این مسئله صحبت کنید و از او بپرسید که آیا نوک زبانش به سمت بالا قرار می‌گیرد یا پایین.

 مرحله سوم: تلفظ کلمه

 پس از آنکه کودک توانست حرف س یا ز را به صورت مجزا یا در کلمه تلفظ کند اکنون با او در خصوص تلفظ کلمات کار کنید. اگر در مرحله ارزیابی کودک توانست حرف س یا ز را در چند کلمه تکرار کند از کلمات مشابه آنها استفاده نمایید. به عنوان مثال اگر کودک توانست کلمه گاز را تلفظ کند از کلمات مشابه مانند راز، ناز و مواردی از این قبیل استفاده کنید. سپس به آرامی از کلماتی استفاده کنید که شباهت کمتری به یکدیگر دارند. به عنوان مثال می‌‌توانید از کلماتی که آخرین حرف آنها س است استفاده کنید مانند اتوبوس. به کودک کمک کنید تا بتواند به تدریج به طور صحیح به تلفظ همه کلمات بپردازد.

 مرحله چهارم: تمرین کردن محل صداها در جملات

هنگامی‌که کودک توانست یک صدا را در یک کلمه تلفظ کند سعی کنید نحوه بیان آن کلمه را در جمله با او تکرار کنید. می‌توانید از او بخواهید به تکرار جملات ساده‌ای که شما به او یاد می‌دهید بپردازد یا آنکه جملاتی را تکرار کند که دوست دارد، فقط از تلفظ صحیح آنها اطمینان حاصل کنید.

 مرحله پنجم: بازگشت به عقب و تکرار مجدد

 اکنون که کودک با محل قرار دادن زبان خود هنگام تلفظ حروف آشنا شده است باید به عقب برگردید و یک هدف جدید را انتخاب کنید تا کودک به تکرار یک کلمه واحد بپردازد. در این مرحله نیز باید ارزیابی کوچکی را از نحوه تلفظ حروف س و ز در برخی از کلمات انجام دهید تا از تلفظ صحیح آنها اطمینان حاصل کنید. در این مرحله از ارزیابی از کلمات استفاده کنید که به هم شباهت دارند یا آنکه از کلمات استفاده کنید که به کلمات قبلی شباهت داشته باشند.

 مرحله ششم: تلفظ صدا در مکالمه

 هنگامی‌که کودک توانست به تلفظ صداها در جملات بپردازد باید بر روی تلفظ آنها در مکالمه کار کنید تا کودک بتواند به تدریج نحوه تلفظ آنها را یاد بگیرد.

 باید از چه سنی به درمان مشکل نوک زبانی پرداخت؟



باید از چه سنی به درمان مشکل نوک زبانی پرداخت؟
 

گاهی اوقات با والدین مواجه می‌‌شویم که از نوک زبانی حرف زدن کودک سه ساله خود نگران هستند و می‌خواهند بدانند که آیا شروع کردن فرآیند درمان در این سن زود است یا مناسب. در حقیقت پاسخ این سوال به عوامل متعددی بستگی دارد. در ابتدا باید نوع مشکل را که زبان یک کودک را بررسی کنید و از والدین او بخواهید کمی منتظر باشند تا شما ارزیابی اولیه خود را انجام دهید. به طور کلی استانداردهای زیر در شروع درمان اهمیت بسیار زیادی دارند.

  • نوک زبانی دندانی: سن ۷ تا ۸ سالگی
  • نوک زبانی دوطرفه: سن ۴ سال و نیم
  • نوک زبانی کامی‌: سن ۳ تا ۴ سالگی
  • نوک زبانی بین دندانی: سن ۴ سال و نیم

 اختلال نوک زبانی کامی و دندانی جز اختلالات تکاملی نیستند به همین دلیل باید به والدین تأکید کرد که نباید فقط منتظر بمانند و نگاه کنند بلکه باید در منزل با کودک خود تمرین کنند. نوک زبانی دو طرفه اختلالی است که اصلاح آن دشوار است و هرچه فرایند درمان زودتر شروع شود شانس موفقیت بیشتر خواهد بود.

 چه موقع باید به درمان مشکل نوک زبانی پرداخت؟



چه موقع باید به درمان مشکل نوک زبانی پرداخت؟

گاهی اوقات می‌توان قبل از سن پیشنهاد شده به درمان این اختلال پرداخت. در بخش زیر به نکاتی اشاره می‌‌کنیم که می‌‌توانند نیاز به مداخله زودتر را تعیین کنند.

  • آیا کودک به لحاظ شنوایی ارزیابی شده است؟
  • آیا این اختلال بر موضوع هوش او تاثیر گذاشته است؟
  • آیا کودک فقط برای تلفظ یک حرف مانند س مشکل دارد؟ یا اینکه این اختلال شامل چندین حرف است؟
  • آیا کودک نامرتب غذا می‌خورد؟
  • آیا کودک هنگام غذا خوردن از لب‌های خود استفاده می‌کند؟
  • آیا کودک هنگام غذا خوردن به صورت نامناسب از زبان خود استفاده می‌کند؟
  • آیا کودک از طریق دهان نفس می‌کشد و همیشه دهان او باز است؟
  • آیا کودک می‌‌تواند به کمک زبان، غذایی که روی لبه بالایی او باقی مانده است را تمی‌ز کند؟
  • آیا کودک می‌‌تواند دندان‌هایش را به هم نزدیک کند و حدود ۵ ثانیه آنها را روی هم قرار دهد و زبانش را به سمت داخل بکشد؟
  • آیا کودک دچار مشکل عود کننده مجرای تنفسی فوقانی است؟

 برخی از این مشکلات نشان دهنده اختلال حجم عضلات دهان و فک پایین هستند و باید هر چه زودتر درمان شوند زیرا برطرف کردن این مشکلات باعث رفع مشکل نوک زبانی خواهد شد. مشکلات مزمن تنفسی و تنفس از طریق دهان می‌توانند نشانه مشکلاتی باشند که باعث اختلالات کلامی ‌شده‌اند بنابراین در صورتی که کودک به مشکل تنفسی مبتلا است باید قبل از شروع گفتار درمانی تحت ارزیابی و معاینات بیشتر قرار بگیرد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”



تیر ۳۱, ۱۳۹۷ مقالات0


کمر درد شدید ناشی از کم تحرکی و بد نشستن درمان با فیزیوتراپی

کمردرد اختلالی است که تقریبا همه ما در مراحل مختلف زندگی خود آن را تجربه کرده‌ایم و یکی از دلایل بسیار شایع برای نرفتن به سر کار است. کمر درد عمدتا قسمت پایین کمر را درگیر می‌‌کند اما خبر خوبی که وجود دارد این است که در اکثر موارد عامل ایجاد کننده درد، مسئله حادی نیست و طی مدت چند روز یا چند هفته برطرف می‌شود اما برخی دیگر از علایم کمردرد می‌تواند بسیار جدی باشد و باید به پزشک مراجعه کرد تا به طور کامل ناحیه کمر مورد ارزیابی و معاینه قرار بگیرد. این مقاله به شما کمک می‌‌کند به این نتیجه برسید که چه موقع خود مراقبتی برای تسکین درد کمر کافی است و چه موقع باید به پزشک مراجعه کنید و تحت درمان قرار بگیرید. وظیفه کمر و ستون فقرات این است که به حفظ قدرت بدن برای ایستادن کمک کند، از ستون فقرات که یک ناحیه بسیار حساس است و از ریشه حساب محافظت نماید، و در عین حال یک ساختار انعطاف پذیر را به وجود بیاورد که به حرکت در تمام جهات کمک نماید. اما برخی از نقاط مختلف ستون فقرات می‌تواند باعث بروز درد کمر از قبیل التهاب ریشه عصب بزرگ شود که تا دست و پاها امتداد میابد، التهاب اعصاب کوچک درون ستون فقرات، کشیدگی عضلات بزرگ کمر، همچنین آسیب دیدگی دیسک، استخوان، مفاصل و رباط‌های ستون فقرات را به وجود بیاورد. درد شدید کمر می‌‌تواند به صورت ناگهانی و یا به تدریج طی مدت چند روز تا چند هفته شروع شود. درد مزمن کمر تحت عنوان دردی که بیش از سه ماه طول می‌کشد توصیف می‌گردد.

 اکثر افراد در طول زندگی خود دچار کمردرد شده‌اند. دلایل متعددی برای بروز درد کمر وجود دارد که برخی از آنها به خود فرد و عادات نامناسب او در زندگی ارتباط دارند. سایر مواردی که باعث بروز درد کمر می‌‌شوند عبارتند از: تصادفات خودرویی و موتورسیکلت، کشیدگی عضلات، آسیب دیدگی ناشی از ورزش کردن. اگرچه دلایل متعددی برای بروز درد کمر وجود دارد در اکثر موارد علائم یکسانی را ایجاد می‌کنند. در صورتی که درد کمر به صورت خود به خود بهبود نیابد پزشک از روش‌های مختلف درمانی برای تسکین این ناحیه استفاده می‌کند و از ورزش درمانی، فیزیوتراپی و دارو درمانی و مواردی از این قبیل بهره می‌گیرد. ممکن است پزشک تصمیم بگیرد برای تسکین درد کمر و رفع التهاب از تزریق دارو استفاده کند. معمولاً در این حالت از تزریق استروئید و داروی بیحس کننده استفاده می‌شود. به خاطر داشته باشید که تزریق این داروها فقط به برخی از بیماران کمک می‌‌کند و برای همه‌ی آن‌ها کارآمد و اثرگذار نیست.

 آناتومی کمر به چه صورت است؟


 در تصویر زیر ساختار بخش‌های مختلف ستون فقرات را مشاهده می‌کنید:


آناتومی کمر به چه صورت است؟

 ستون فقرات شما از ۲۴ استخوان مجزا ساخته شده است که مهره نام دارد و توسط تعدادی رباط و بافت نرم به هم متصل شده‌اند. قسمت پایین ستون فقرات شما به سارکوم متصل شده است که سارکوم بخشی از لگن محسوب می‌شود. انحنا، ظاهر و اندازه متفاوت مهره‌ها در کنار دیسک بین مهره‌ای باعث شده است که وزن بدن به طور مساوی روی تمام ستون فقرات تقسیم شود و انعطاف پذیری لازم برای خم کردن و چرخش کمر را به وجود بیاورد. یک مجموعه پیچیده از عضلات به ستون فقرات متصل شده‌اند که به حفظ ظاهر و انحنای آن کمک می‌کنند، آن را در بهترین حالت ممکن نگه می‌‌دارند و به صاف ایستادن بدن کمک می‌نمایند. طناب نخاعی از بخش مرکزی هر یک از این مهره‌ها عبور می‌کند. طناب نخاعی تا قسمت پایین کمر امتداد می‌یابد و سپس به مجموعه‌ای از چند رشته که ریشه‌های اعصاب کمری و خاجی (دم اسب) نام دارد تبدیل می‌شود. در هر قسمت از هر مهره، اعصاب نخاعی قرار دارند که از طناب نخاعی شروع می‌شوند و وظیفه ارسال سیگنال‌های مختلف بین مغز و نقاط خاصی از بدن را بر عهده دارند. درد کمر ویژگی‌های مختلفی دارد و می‌‌تواند به صورت زیر بروز کند:

  • درد می‌تواند دائمی یا منقطع باشد یا فقط هنگام انجام دادن برخی از کارهای خاص یا حالت‌های ویژه ایجاد شود.
  • ممکن است درد در یک نقطه از بدن بماند یا آن که به سایر نقاط بدن انتشار یابد.
  • ممکن است درد مبهم و تیر کشنده باشد و با احساس سوزش همراه شود.
  • ممکن است مشکل شما در ناحیه گردن یا پایین کمر ایجاد شده باشد اما درد به پاها، ساق، دست، یا بازو انتشار یابد.

 چه عواملی باعث بروز درد کمر می‌‌شوند؟



چه عواملی باعث بروز درد کمر می‌‌شوند؟

شایع‌ترین علت بروز درد کمر به ویژه درد پایین کمر به نامناسب بودن حالت بدن و تحرک نداشتن ارتباط دارد. این مسئله بیشتر در افرادی که به مدت طولانی می‌نشینند ایجاد می‌شود. از این حالت تحت عنوان کمردرد مکانیکی یاد می‌‌شود که یک عارضه جدی و حاد نیست. احساس درد دائمی یا درد مزمن در قسمت کمر بسیار ناراحت کننده است. انجام دادن فیزیوتراپی برای درمان دردهای مکانیکی سودمند است. علاوه بر حفظ حالت مناسب بدن و انجام دادن تمرینات ورزشی و روش‌های خود درمانی، درد پایین کمر باید طی مدت چند روز تا چند هفته بهبود یابد. اما گاهی اوقات دلایل بسیار پیچیده برای بروز درد کمر وجود دارد که عبارتند از: لغزش دیسک، گیر افتادگی مفصل، اسپوندیلیت آنکیلوزان، پوکی استخوان، آرتروز ستون فقرات یا شکستگی مهره که به ارزیابی و معاینه دقیق نیاز دارد.

 درد کمر به حالت نامناسب بدن ارتباط دارد

 به طور کلی حالت مناسب بدن به علت ضعیف بودن یا عدم تعادل عضلات مرکزی به وجود می‌آید، عضلات مرکزی به حفظ حالت صحیح بدن کمک می‌کنند. در صورتی که این عضلات ضعیف باشند حفظ ستون فقرات در حالت صحیح به ویژه در هنگام نشستن به مدت طولانی کار دشواری خواهد بود. در نهایت فشار زیادی به ساختار های نرم اطراف ستون فقرات وارد می‌شود که خود را به صورت درد مبهم در قسمت پایین کمر نشان می‌دهد. اما در صورتی که از میزان فشار اضافه کاسته نشود در نهایت باعث ایجاد درد و خشکی این ناحیه خواهد شد. عضلات دیگری نیز در بروز درد کمر و حالت نامناسب بدن نقش دارند. به عنوان مثال عضلات اصلی پا که عضلات همسترینگ و عضلات چهار سر ران نام دارند به علت عدم تحرک، نشستن یا رانندگی به مدت طولانی دچار سفتی و خشکی می‌شوند. در نتیجه فشار بسیار زیادی به این عضلات وارد می‌شود و باعث می‌شود لگن از محل اصلی خود خارج گردد و فشار زیادی به قسمت پایین کمر وارد می‌شود. نشستن به مدت طولانی باعث می‌‌شود که فشار زیادی به قسمت پایین کمر وارد شود و در نتیجه بیمار دچار درد بسیار زیادی خواهد شد.

 چه عوامل دیگری می‌تواند باعث بروز درد کمر شود؟

  • بیرون زدگی دیسک ناحیه لومبر: در این عارضه هسته مرکزی دیسک به سمت بیرون هدایت می‌شود و باعث التهاب ریشه اعصاب مجاور و در نهایت بروز سیاتیک خواهد شد.
  • تنگی کانال نخاعی در ناحیه لومبر: در این حالت کانال نخاعی به علت تحلیل رفتن دچار تنگی می‌شود که این فرآیند باعث می‌‌شود فشار زیادی به ریشه عصب وارد گردد و در نتیجه باعث بروز سیاتیک خواهد شد.
  • بیماری تحلیل برنده دیسک: با تحلیل رفتن دیسک دامنه حرکات ستون فقرات کاهش می‌یابد این امر باعث التهاب ریشه عصب و بروز سیاتیک خواهد شد.
  • لیز خوردگی مهره: شکستگی کوچک مهره باعث می‌شود که به سمت جلو حرکت کند و این عارضه بیشتر در قسمت تحتانی ستون فقرات ایجاد می‌شود که در این حالت عصب تحت فشار قرار می‌گیرد و باعث بروز درد پایین کمر و درد پا می‌شود.
  • استئوآرتریت: به بیماری تحلیل برنده مفاصل کوچک فاست در قسمت پشت ستون فقرات گفته می‌‌شود که باعث بروز درد کمر و کاهش انعطاف پذیری آن خواهد شد این عارضه می‌‌تواند باعث ایجاد تنگی کانال نخاعی ناحیه لومبر و تحت فشار قرار گرفتن اعصاب این ناحیه شود.

 شناسایی اختلالات زمینه‌ای که باعث بروز درد پایین کمر می‌شود اهمیت بسیار زیادی دارد زیرا انتخاب روش‌های درمانی اغلب بر اساس علت بروز درد کمر انجام می‌شوند.

 علائم و نشانه‌های درد پایین کمر شامل چه مواردی است؟



علائم آن چه می باشد؟

 درد پایین کمر در ابتدا خود را به صورت درد خفیف نشان می‌دهد که به طور طبیعی با خشکی ناحیه لومبر همراه است. انجام دادن تمرینات ورزشی سبک یا خودداری از نشستن به مدت طولانی و تلاش برای راه رفتن باعث می‌شود که علائم ایجاد شده تسکین یابند اما در صورتی که به علائم بیماری توجه نشود به درد مزمن تبدیل خواهد شد و همچنین میزان خشکی این ناحیه افزایش می‌یابد. به طور کلی ممکن است علائم این عارضه به غیر از حالت نامناسب بدن به اختلالات دیگری از قبیل لغزش دیسک، شکستگی مهره، گیر افتادگی مفصل فاست یا تحت فشار بودن ریشه عصب ارتباط داشته باشد و شما با علائم و نشانه‌های زیر مواجه شوید:

  • احساس سوزن سوزن شدن یا بی حسی در ناحیه باسن یا پا و ساق
  • انتشار درد به کمر یا قسمت جلوی پا
  • درد بسیار شدید به ویژه هنگام خم شدن به سمت جلو
  • افزایش میزان خشکی در قسمت پایین کمر

 این علائم باید به درستی توسط متخصص فیزیوتراپی ارزیابی شوند تا پزشک بتواند علت بروز درد کمر را تشخیص دهد و یک روش درمانی مناسب را برای کنترل درد پیشنهاد کند. درصد بسیار کمی از درد کمر در پی اختلالات بسیار جدی از قبیل سندروم دم اسب ایجاد می‌شوند که در این عارضه اعصاب قسمت تحتانی طناب نخاعی تحت فشار قرار می‌گیرند. در صورتی که با هر یک از علائم زیر مواجه شدید باید فوراً به پزشک مراجعه نمایید:

  • در صورتی که هنگام نشستن یا راه رفتن دچار مشکل شدید.
  • در صورتی که کنترل عملکرد مثانه یا روده خود را از دست دادید یا دچار بی حسی این ناحیه شدید.
  • در صورتی که سابقه ابتلا به پوکی استخوان یا سرطان را دارید.
  • در صورتی که درد کمر با تب یا کاهش غیرعادی وزن  همراه شود.

 فاکتورهای خطر در بروز درد کمر شامل چه مواردی است؟



فاکتورهای خطر در بروز درد کمر شامل چه مواردی است؟

 افرادی که یک یا چند مورد از فاکتورهای زیر را داشته باشند بیشتر در معرض خطر درد کمر قرار می‌گیرند:

  • پیری و بالا رفتن سن: با گذر زمان و بالا رفتن سن، تحلیل رفتن ستون فقرات می‌تواند باعث بروز اختلالاتی نظیر تحلیل رفتن دیسک و تنگی کانال نخاعی شود که درد گردن و کمر را به دنبال خواهد داشت. این امر بدین معنا است افرادی که ۳۰ یا ۴۰ سال به بالا سن دارند بیشتر از افراد جوان در معرض ریسک درد کمر قرار خواهند گرفت. افرادی که ۳۰ تا ۶۰ سال سن دارند بیشتر در معرض اختلالات مرتبط با دیسک قرار دارند افرادی که ۶۰ سال به بالا سن دارند بیشتر دچار درد ناشی از استئوآرتریت خواهند شد.
  • ژنتیک: شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی از انواع اختلالات ستون فقرات زمینه ژنتیکی دارند به عنوان مثال به نظر می‌رسد که بیماری تحلیل برنده دیسک در زمره این نوع اختلالات قرار دارد.
  • فعالیت شغلی سنگین: هریک از مشاغلی که با انجام حرکات تکراری و خم شدن و برداشتن اجسام سنگین همراه باشد باعث آسیب دیدگی کمر خواهد شد. کارگران ساختمانی و پرستاران بیشتر در معرض خطر آسیب دیدگی کمر قرار دارند. برخی از مشاغلی که نیازمند ایستادن به مدت طولانی ( مانند افراد نانوا ) یا نشستن به مدت طولانی ( مانند افراد توسعه دهنده نرم افزار) است فشار زیادی را به کمر وارد می‌کند و باعث می‌شود فرد در معرض خطرات بیشتری قرار بگیرد.
  • نداشتن تحرک در زندگی: تمرین نکردن به صورت منظم باعث می‌‌شود که ریسک بروز درد پایین کمر و ریسک شدید شدن درد افزایش یابد.
  • چاقی و اضافه وزن: چاقی باعث می‌شود که فشار زیادی به ناحیه کمر و سایر مفاصل بدن از قبیل زانو وارد شود که این امر یک فاکتور خطر برای بروز برخی از انواع علائم درد کمر محسوب می‌شود.

 فیزیوتراپی می‌تواند به طور موثر به درمان درد کمر بپردازد



فیزیوتراپی می‌تواند به طور موثر به درمان درد کمر بپردازد

 طرز کمر یک تجربه چالش برانگیز است تعداد زیادی از افرادی که دچار این عارضه می‌شوند می‌توانند از طریق فیزیوتراپی به درمان مشکل خود بپردازند. فیزیوتراپی برای درد کمر یک تمرین گسترده است که مستلزم آموزش و تمرین مناسب و کسب تجربه می‌باشد.

 درمان دستی نیز می‌تواند به تسکین درد کمر کمک کند


درمان دستی نیز می‌تواند به تسکین درد کمر کمک کند

 از درمان دستی برای درمان یخ زدگی و گیر افتادگی مفاصل و کمک به حرکت مجدد آنها استفاده می‌شود. این روش به بدن کمک می‌‌کند بتواند مجددا توانایی حرکتی خود را به دست بیاورد. درمان دستی می‌‌تواند کمک شایانی به بهبود دامنه حرکات بدن نماید.

 طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد کمک کند


طب سوزنی می‌تواند به تسکین درد کمک کند

 سالیان بسیار زیادی است که از طب سوزنی برای تحریک عمیق رشته‌های عضلانی قسمت پایین کمر برای تسکین درد استفاده می‌شود. تحریک عضلانی از قبیل طب سوزنی باعث افزایش جریان خون و بهبود ارتباط عصبی در موضع دردناک می‌‌شود.

 تزریق دارو یک روش دیگر برای رهایی از درد کمر است

در صورتی که درد کمر از بین نرود پزشک از همه روش‌های موجود از قبیل ورزش درمانی، فیزیوتراپی و دارو درمانی برای کمک به بیمار استفاده می‌کند. تزریق دارو برای تسکین درد و التهاب کمر بخشی از این فرآیند درمانی است. معمولاً در تزریق دارو به کمر از داروی استروئیدی و بی‌حسی استفاده می‌‌شود. به خاطر داشته باشید که اگرچه تزریق دارو به برخی از افراد کمک می‌کند در برخی دیگر باعث تسکین درد نخواهد شد. تزریق دارو به کمر می‌‌تواند به درمان دو مشکل اصلی در خصوص درد کمر کمک کند.

 برای انجام کارهای خود در حالت مناسب قرار بگیرید 


تزریق دارو یک روش دیگر برای رهایی از درد کمر است
در اکثر افراد بهبود حالت بدن به بهبود علائم درد کمر کمک می‌کند. متخصص فیزیوتراپی بر آموزش حالت صحیح بدن برای انجام دادن برخی از کارهای خاص تمرکز می‌کند و به شما کمک می‌کند بتوانید به بهترین حالت ممکن به کنترل عضلات مرکزی خود در هنگام کارکردن بپردازید تا از میزان درد شما کاسته شود و بهبود یابید.

 انجام تمرینات تقویت کننده عضله بپردازید


انجام تمرینات تقویت کننده عضله بپردازید

 انجام دادن برخی از تمرینات ورزشی زیر نظر متخصص با تجربه و آموزش دیده فیزیوتراپی باعث می‌‌شود که قدرت عضلات مرکزی بهبود یابد و به تدریج درد مزمن کمر کاهش پیدا کند. ممکن است انجام این تمرینات کمی زمان ببرد اما به تدریج باعث قوی شدن بدن و عضلات کمر و در نهایت رفع درد شدید کمر خواهد شد. متخصص فیزیوتراپی در ابتدا به ارزیابی انعطاف پذیری شما می‌پردازد، دامنه حرکات بدن شما را بررسی می‌کند و علل تشدید درد را تعیین می‌نماید سپس یک برنامه ورزشی مناسب را مطابق با شرایط شما طراحی می‌کند که به تقویت عضلات مرکزی، بهبود پایداری و بهبود حالت مناسب بدن کمک می‌نماید.

  • التهاب یا آسیب دیدگی عصب که معمولا در ناحیه گردن یا قسمت پایین کمر می‌دهد و پزشکان به این وضعیت رادیوکلوپاتی می‌گویند در محل ستون فقرات به وجود می‌آید. در این عارضه درد تیر کشنده از قسمت پایین کمر شروع می‌شود و تا یکی یا هر دو پا انتشار می‌یابد یا از ناحیه گردن شروع می‌شود و تا دست‌ها امتداد می‌یابد. فتق دیسک می‌تواند باعث بروز این عارضه شود.
  • تنگی کانال نخاع به این معنا است که ستون فقرات در یک ناحیه دچار تنگی شده است این عارضه زمانی رخ می‌دهد که یکی از دیسک‌های ستون فقرات تحت فشار قرار بگیرد یا آنکه زائده استخوانی به درون آن فضا فرو برود، گاهی اوقات تومورهای ستون فقرات به این ناحیه فشار وارد می‌کنند. تنگی کانال نخاع باعث می‌شود که اعصاب داخلی تحت فشار قرار بگیرند این امر معمولاً باعث بروز درد پا یا باسن می‌شود. در این حالت ممکن است شما دچار درد کمر نیز شوید یا اصلا چنین دردی را احساس نکنید. ممکن است درد ناشی از تنگی کانال نخاع در هنگام انجام دادن برخی از فعالیت‌های جسمانی بدتر شود یا هنگامی ‌که به سمت جلو خم می‌‌شوید تسکین یابد. پزشک برای سایر انواع درد کمر تزریق دارو را تجویز می‌کند. گاهی اوقات پزشک از این داروها برای تشخیص علت اصلی بروز درد استفاده می‌کند.

 انواع تزریق کمر شامل چه مواردی است؟

  •  تزریق برای مسدود کردن عصب: در این حالت پزشک دارو را به درون محیط اطراف عصب تزریق می‌‌کند و از داروی بیحسی نیز بهره می‌‌گیرد. معمولاً از داروی بیحس کننده لیدوکائین استفاده می‌شود. پس از تزریق دارو برای مسدود کردن عصب شما فوراً بی حس شدن کمر و از بین رفتن درد را احساس خواهید کرد که این حالت پس از چند ساعت از بین می‌رود.
  •  تزریق اپیدورال: اپیدورال به معنای محیط اطراف طناب نخاعی است. در این روش پزشک از داروی استروئیدی که کورتیکواستروئید نام دارد و داروی بیحس کننده استفاده می‌کند. هنوز میزان کارآمدی و اثرگذاری آنها به درستی مشخص نیست. معمولاً اثرگذاری آنها فقط چند ساعت طول می‌‌کشد و کمی باعث تسکین درد می‌شوند. بنابراین تزریق اپیدورال روش نیست که شما بتوانید به مدت طولانی از آن استفاده کنید و در صورتی درد کمر شما به صورت ناگهانی شروع شود پزشک استفاده از روش‌های دیگر را پیشنهاد خواهد کرد.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”


کلیه حقوق این قالب برای توانبخشی یادمان محفوظ می باشد